ΣΤΑ ΦΑΡΑΓΓΙΑ ΤΗΣ ΣΦΑΚΑΣ

Την Κυριακή 26 Ιουλίου 2026 ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου ακολούθησε τον Ορειβατικό Σύλλογο Ηρακλείου στη διάσχιση των δύο φαραγγιών που περικλείουν τη Σφάκα Σητείας: Φαράγγι Τσιγκούνη ή καλύτερα «Σκοτεινάγρας» στα δυτικά και φαράγγι Κουδουμή στα ανατολικά!

Ομαδική στη θέση Στενός Πόρος στο φαράγγι της Σκοτεινάγρας (γνωστό ως Τσιγκούνη)

ΦΑΡΑΓΓΙ ΣΚΟΤΕΙΝΑΓΡΑΣ (ΤΣΙΓΚΟΥΝΗ)

Η πεζοπορία μας ξεκινά κατά τις 10.00 η ώρα από την είσοδο του φαραγγιού στη δυτική πλευρά της Σφάκας στον δρόμο προς Λάστρο. Εδώ μαζευόμαστε καμιά 30αριά νοματαίοι κι απ’ τους δύο συλλόγους, έτοιμοι με ορειβατικά μποτάκια, μπατόν και κράνη, γιατί και τα δύο φαράγγια θεωρούνται άγρια, στενά, με συνεχείς κατολισθήσεις βράχων που αλλάζουν συνεχώς την κοίτη, δασωμένα επίσης, σε μερικά σημεία χρειάζεται και σκαρφάλωμα και γενικά είναι φαράγγια που θέλουν την προσοχή τους και τη βοήθεια κι ασφάλεια που σου δίνει μια οργανωμένη ομάδα!

Ξεκινάμε λοιπόν ακολουθώντας τον αρχηγό παρακάμπτοντας θάμνους και δέντρα βουτώντας κυριολεκτικά στην κοίτη του φαραγγιού. Περπατώντας συναντάμε τα ερείπια από παλιό καμίνι, απομεινάρι ενός κόσμου που χάνεται. Για καμιά ώρα συνεχίζουμε πάνω στις κροκάλες της ρεματιάς κάτω από δέντρα (σφάκες, συκιές, σχοίνα, λιοπρίνια κι αργότερα πρίνα), που κρύβουν το φως του ήλιου, ώσπου φτάνουμε στο πρώτο τοιχίο, δηλαδή μια ψηλή γλίστρα, δημιουργημένη απ’ το νερό. Εδώ ο αρχηγός ρίχνει σκοινί και μας δείχνει τα βασικά της τεχνικής αναρρίχησης (κρατάς σκοινί, πατάς γερά στον τοίχο, ρίχνεις το σώμα πίσω κι άντε γεια!). Τέτοια σημεία δημιουργούν συνωστισμό, ώσπου να περάσουν όλοι και καθυστερήσεις, είναι όμως κι εκείνα που σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν παιδί! Παρόμοια θα συναντήσουμε αρκετά στη διαδρομή, όπως κι εντυπωσιακά πετρώματα, που θα δώσουν θαυμάσιες φωτογραφίες. Το τελευταίο εμβληματικό τοιχίο θα είναι ο «Στενός Πόρος», ένα φυσικό οικοδόμημα σαν πύργος ύψους 6-7 μέτρων, το οποίο θαυμάζουμε, αλλά στη συνέχεια παρακάμπτουμε σκαρφαλώνοντας από δεξιά.

Θα πάρουμε τέλος την ανηφορική σάρα εξόδου, που οδηγεί στη μάντρα του Μανώλη Μαυροματάκη, τον οποίο ευχαριστούμε που έδεσε τα σκυλιά, καθώς ήξερε ότι θα περάσουμε και καλό θα ήταν όποιος έχει σκοπό να πεζοπορήσει εδώ να τον συνεννοείται. Είναι δε ο ίδιος ο κύριος Μανώλης μια εμβληματική μορφή των Σητειακών βουνών και δεινός γνώστης τους, πάντα πρόσχαρος με τους ορειβάτες, καθώς πολλά μονοπάτια για το όρος Ορνό ξεκινάνε από το μαντρί του.

Στα φαράγγια αυτά επειδή τα τοιχώματα είναι στενά και πέφτουν πολλές πέτρες τα κράνη είναι απαραίτητα. Ακόμα αν και δεν θεωρούνται τεχνικά, ένα σκοινί κακό δεν κάνει στα πετρώδη περάσματα

Σιέστα σε ανοικτό χώρο για πιο πολλή ασφάλεια

Στον στενό πόρο

Η σάρα προς την έξοδο του φαραγγιού

ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΜΟΝΟΚΑΡΑΣ

Βγαίνουμε λοιπόν στην δυτική πλευρά του μικρού οροπεδίου της Μονοκαράς (750μ.) στα ριζά της ψηλότερης κορφής του όρους Ορνό, της Ασκορδαλιάς (1.237 μ.) και ακολουθούμε τον χωματόδρομο, που θα μας οδηγήσει στην καρδιά του οικισμού στο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού. Το μέρος αποτελείται από μαγατζέδες, Σφακιανών και Τουρλωτιανών, κοντά σε περβόλια με οπωροφόρα (αχλαδιές, μηλιές, καρυδιές, κερασιές, καστανιές κλπ) και πολλά αμπέλια. Σε εποχές εργασιών πχ. κλάδεμα, τρύγος, σφύζει από ζωή, σήμερα πάντως είναι έρημο.

Βγαίνοντας απ' το φαράγγι αντικρίζουμε επιτέλους τις βόρειες ακτές. Σε πρώτο πλάνο το λατομείο στο Αλτσί και πίσω η δυτική πλευρά του κόλπου του Μεραμπέλλου

Στο εκκλησάκι Τιμίου Σταυρού Μονοκαράς

Διασχίζοντας το μικρό οροπέδιο, ώσπου να βρούμε το φαράγγι του Κουδουμή. Βρισκόμαστε στις βόρειες υπώρειες του όρους Ορνό, ανάμεσα στις κορυφές Ασκορδαλιά, Μακρύς Λάκκος, Πισκοπιανή.

Το "άνθος" της εποχής, Εχίνωψ ο Ακανθότατος (Echinops Spinosissimus), με άνθη που μοιάζουν με αχινούς, κόβει σαν στιλέτο, πραγματικά "ακανθότατος"

Ανθισμένα τα θυμάρια ακόμα μοσχοβολάνε

ΦΑΡΑΓΓΙ ΚΟΥΔΟΥΜΗ

Διασχίζουμε λοιπόν το εύφορο οροπέδιο και λίγο πριν το διάσελο Πισκοπιανής – Καλού Λάκκου κατηφορίζουμε για το φαράγγι του Κουδουμή. Ανάλογης ομορφιάς κι αυτό με την ίδια έντονη προσωπικότητα, όπως το προηγούμενο, πλην άχαρο στο κατέβασμα και την επιστροφή -κατ’ εμέ-, οδηγεί στο τελείωμά του σε μια μεγάλη ρεματιά γεμάτη με αρωματικά φρύγανα, θυμάρια ανθισμένα και ρίγανη. Στην έξοδό του πριν τον ΒΟΑΚ σταματάμε λίγο να ποτίσουμε τα κρινάκια, που έχει φυτέψει ο Νίκος απ’ τον Φ.ΟΡ.Σ. Σητείας δίπλα στην αναμνηστική πλάκα, αφιερωμένη στα μέλη των συλλόγων μας, Θανάση Κολοτούρου και Δώρας Καπλάνη, που έχασαν τη ζωή τους ανήμερα των Χριστουγέννων του 25 από χιονοστιβάδα στα Βαρδούσια. Στο φαράγγι Κουδουμή ήταν η τελευταία πεζοπορία τους με τους δυο συλλόγους της ανατολικής Κρήτης, πριν ακολουθήσουν αυτόνομη πορεία.

Ότι ανεβαίνεις πρέπει να το κατεβαίνεις, νόμος του πεζοπόρου. Το φαράγγι του Κουδουμή, το ίδιο απαιτητικό με της Σκοτεινάγρας

Γνωστό για τα μεγάλα δέντρα με προσωπικότητα του Κουδουμή

Ένα απ' αυτά ήταν και τούτο το εμβληματικό δέντρο που παρασύρθηκε τελικά απ' τις πλημμύρες του 22 κι έχει μείνει μόνο το κουφάρι του

Τοπίο από άλλο πλανήτη σε κάποια σημεία

Έξοδος του φαραγγιού του Κουδουμή, όπου ανοίγει και γίνεται ρεματιά

Πλακέτα αφιερωμένη στον Θανάση και τη Δώρα, τους παλιούς μας συνορειβάτες, που χάθηκαν τα Χριστούγεννα του 25. Η τελευταία τους πεζοπορία με τους συλλόγους ανατολικής Κρήτης ήταν αυτή του φαραγγιού του Κουδουμή

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ-ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Ήταν μια δυνατή πεζοπορία αυτή, που δεν την αντιπροσωπεύουν τα 11 χλμ και 534 υψομετρική, που έγραψε ο Χάρης ή τα 13 χλμ και 670, που έγραψε η Σοφία. Τα φαράγγια είναι πάντα δύσκολα στην διάβασή τους λόγω της ανομοιομορφίας του πεδίου και κουράζουν όλο το σώμα ειδικά όταν έχουν αναρρίχηση. Απόδειξη ότι το ίδιο βράδυ και την άλλη μέρα το πρωί νιώθαμε αποκαμωμένοι λες και τρέξαμε μαραθώνιο! Να ευχαριστήσουμε τον Ε.Ο.Σ. Ηρακλείου, που επέλεξε να περπατήσει στα μέρη μας και ιδιαίτερα τον Πρόεδρο του και αρχηγό μας στην πεζοπορία, τον Δημήτρη Σφυράκη, που πήγαινε συνεχώς πάνω-κάτω βοηθώντας όλους να περάσουν τα δύσκολα σημεία και μετά τρέχοντας να οδηγεί πάλι στην αρχή του γκρουπ. Το αποτέλεσμα ήταν να είναι όλοι ευχαριστημένοι και να περάσουν καλά, αλλά και να ολοκληρωθεί μια δύσκολη πεζοπορία χωρίς παρατράγουδα! Με το καλό να σμίγουμε σε διασυλλογικές πορείες. Και στην άλλη με καλό!

ΑΡΧΗΓΟΣ: Δημήτρης Σφυράκης, Πρόεδρος του Ε.Ο.Σ. Ηρακλείου, πανταχού παρών σήμερα κι ευχαριστούμε πολύ!!!

ΑΡΧΗΓΟΣ: Δημήτρης Σφυράκης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Δημήτρης Σφυράκης, Μιχάλης Λυρατζάκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Σταύρος Κουμουλάς

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:  

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: --------

ΧΑΡΤΗΣ: Χάρης Σιαμπάνης

Powered by Wikiloc

ΣΤΗΝ 84η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΧΑΝΙΩΝ (17-19 Ιουλίου 2026)

Το διάστημα 17-19 Ιουλίου έλαβε χώρα η καθιερωμένη Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση αυτή τη φορά στη ΝΔ Κρήτη με άξιο οικοδεσπότη τον Ε.Ο.Σ. Χανίων. Από την σύναξη αυτή των απανταχού ορειβατών σε ένα μέρος γνωστό για τα Λευκά Όρη και τα  βαθιά φαράγγια του, με μεγαλύτερο τον «Φάραγγα» όπως τον λένε οι ντόπιοι, δλδ το γνωστό τοις πάσι, φαράγγι της Σαμαριάς, δε γινόταν να λείπουν οι σύλλογοι της ανατολικής Κρήτης: Φυσιολατρικός Ορειβατικός Σύλλογος Σητείας, Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου και Ε.Ο.Σ. Λασιθίου (που κατέφθασε αργότερα).

Η ομάδα που ανέβηκε στον Γκίγκιλο την Παρασκευή ανάμεσά τους Φ.ΟΡ.Σ.Σ. και Ορειβατικός Αγίου Νικολάου (φωτογραφία από ανάρτηση της ΕΟΟΑ)

Η πρωτοβουλία της μαζικής απόβασης στα Χανιά ξεκίνησε η αλήθεια είναι από τον Φ.ΟΡ.Σ.Σ. που το πήρε πατριωτικά και μίσθωσε από νωρίς λεωφορείο από Σητεία να μας μαζεύει στον δρόμο προς δυσμάς. Τελικά μαζεύτηκαν 24 πεζοπόροι, κυρίως Στειακοί και Γεραπετρίτες, λιγότεροι απ’ όσο υπολογίζαμε, είν’ αλήθεια, σε σχέση με το τι περιελάμβανε η εξόρμηση αυτή.

Παρασκευή 17 Ιουλίου: Υποδοχή, εγγραφή κι ανταλλαγή δώρων

Όπως και να έχει καταφθάνουμε βράδυ της Πέμπτης στον ανεμοδαρμένο Ομαλό Χανίων! Την επόμενη το πρωί έρχονται και οι διοργανωτές, γραφόμαστε –πρώτοι στη λίστα-, παίρνουμε τα δωράκια –έναν εξαιρετικά χρήσιμο κουνενό, που δένει στο σακίδιο με το αναμνηστικό σήμα της διοργάνωσης- και τα βραχιολάκια μας με τα οποία θα έχουμε δωρεάν πρόσβαση στο φαράγγι και στα καραβάκια της ΑΝΕΝΔΥΚ, αλλά και στα κεράσματα των διοργανωτών. Αφήνουμε και τα δικά μας μην τα κουβαλούμε: ένα χάρτη με τα πεζοπορικά μονοπάτια της Κρήτης από Ορειβατικό Αγίου Νικολάου, βιβλία και κρασιά από τον Φ.ΟΡ.Σ.Σητείας.

Ανάβαση στον Γκίγκιλο και στο Καταφύγιο Καλλέργη

Η συνέχεια  θα δοθεί στο Ξυλόσκαλο –είσοδο του φαραγγιού της Σαμαριάς-. Εδώ ο Πρόεδρος του Ε.Ο.Σ. Χανίων, Σταύρος Μπαδογιάννης, με την ντουντούκα του θα μας χωρίσει στο πιτς φυτίλι: όσοι ανέβουν στον Γκίγκιλο δεξιά, όσοι πάνε στην πιο ομαλή εναλλακτική για καταφύγιο Καλλέργη αριστερά.  Έξι από εμάς ανέβηκαν στην περίφημη κορυφή των Λευκών Ορέων που μπορεί να μην είναι από τις ψηλότερες αλλά είναι απ’ τις πιο εμβληματικές. Κι ο λόγος είναι η επίπονη κι απότομη ανηφόρα –στην αρχή από καλντερίμι ως την πηγή Λινοσέλι, αλλά στη συνέχεια με ελεύθερη ανάβαση, που απαιτεί και scrabbling, δλδ χρήση χεριών για σκαρφάλωμα. Σήμερα που ο αέρας είναι δυνατός η ανάβαση είναι ακόμα πιο δύσκολη, αλλά με την βοήθεια των χαμογελαστών εθελοντών που ξεχωρίζουν με τα πορτοκαλί μπλουζάκια τους και με την σοφή καθοδήγηση των υπεύθυνων, Σταύρου Μπαδογιάννη και Χρήστου Οικονομάκη φτάνουμε ως το διάσελο πάνω απ’ την πηγή και κάνουμε στάση ανασύνταξης. Μπροστά μας εκτείνεται το νότιο κρητικό πέλαγος και το δύσκολο στη διάβασή του φαράγγι της Τρυπητής. Λόγω του αέρα οι απόψεις διίστανται για την κορυφή.

Τελικά αποφασίζει μια ομάδα να προχωρήσει σιγά-σιγά κι όσο μας παίρνει. Απόφαση που μας δικαιώνει, καθώς οι ριπές μειώνονται σε αρκετά σημεία κι έτσι μπορέσαμε να χαρούμε την κατάκτηση μιας ακόμα κορυφής. Η κορυφή του Γκίγκιλου είναι πραγματικά εντυπωσιακή εκτός από τη θέα στις δυτικές πλευρές των Λευκών Ορέων, το οροπέδιο του Ομαλού με τη λιμνοδεξαμενή του, στο φαράγγι της Σαμαριάς και στη γειτονική κορυφή του Βολακιά, είναι τρίκορφη με τρεις συνεχείς μύτες και το έδαφος με τα κάθετα γκρι βράχια του, που θέλουν προσοχή, θυμίζει σεληνιακό τοπίο! Με χαρά απλώνουμε τις σημαίες μας οι σύλλογοι που φτάσαμε ως εδώ: εκτός από εμάς βλέπω ακόμα Συλλόγους από Κοζάνη, Δράμα, Ηλιούπολη, Βόλο κ.α., όλοι μια ομάδα με αστειάκια και πειράγματα. Στη συνέχεια παίρνουμε τον ίδιο δρόμο πίσω, περνάμε από την φυσική ασπίδα που σχηματίζουν τα βράχια και θαυμάζοντας τα σχέδια που κάνουν τα δέντρα φτάνουμε στο Ξυλόσκαλο. Μια μπίρα είναι επιβεβλημένη και μετά πίσω στον Ομαλό, όπου στις επτά μας περιμένει κέρασμα των διοργανωτών: αρνί με πατάτες στον φούρνο (λουκούμι) και κόκκινο κρασί. Πρώτη μέρα έλαβε τέλος!!!

Ανάβαση στον Γκίγκιλο από όμορφο μονοπάτι

Κάτω φαίνεται το Ξυλόσκαλο (1.200μ.), η είσοδος για το Φαράγγι Σαμαριάς και πίσω οι κορυφές των δυτικών Λευκών Ορέων

Η φυσική αψίδα που σχηματίζουν τα βράχια, χαρακτηριστική της διαδρομής

Κι άλλοι εντυπωσιακοί βραχοσχηματισμοί

Ξεκούραση στην πηγή Λινοσέλι, όπου ανεφοδιαζόμαστε με νερό

Συνεχίζοντας προς τα πάνω το μονοπάτι γίνεται πιο απότομο και σαθρό

Από το ανεμοδαρμένο διάσελο μπορούμε να δούμε το δύσβατο φαράγγι της Τρυπητής και το Νότιο Κρητικό Πέλαγος

Από το διάσελο μέρος της ομάδας συνεχίζει στο απαιτητικό τερέν στην κορυφογραμμή του Γκίγκιλου, που με τα μυτερά γκρι βράχια του  θυμίζει τοπίο από άλλο πλανήτη

Εντυπωσιακά τα δέντρα όσο και τα πετρώματα

Η ομάδα μας στην κορυφή του Γκίγκιλου στα 2080 μέτρα.

Εδώ και η ομάδα που επέλεξε να πάει στο καταφύγιο Καλλέργη (1680μ.) από τα καλύτερα και τα πιο οργανωμένα στην Κρήτη -δυστυχώς κλειστό τη μέρα αυτή- στην απέναντι κορυφή.

Σάββατο 18 Ιουλίου: Διάσχιση φαραγγιού Σαμαριάς

Δεύτερη μέρα πάλι Ξυλόσκαλο, όπου μετά το κέρασμα θα κατέβουμε σε ομάδες το διασημότερο φαράγγι της Ευρώπης: αυτό της Σαμαριάς. Το φαράγγι είναι πολύ καλά φυλαγμένο και οργανωμένο με τουαλέτες και πηγές ανά διαστήματα, μουλάρια για τους τραυματίες και την τροφοδοσία, φυλάκια δασοπροστασίας, ελικοδρόμιο κλπ. Έτσι δε χρειάζεται να έχεις κάποιον οδηγό ή να το κατέβεις με σύλλογο, αρκεί η παρέα σου. Η διάσχισή του απαιτεί τουλάχιστον έξι ώρες, αν θες να το χαρείς. Υπάρχουν σημεία όπου οι αρχές σε προτρέπουν με πινακίδες να μη χαζεύεις καθώς εδώ πέφτουν πέτρες. Για φαγητό και ξεκούραση υπάρχουν εξάλλου συγκεκριμένα σημεία κοντά στις πηγές: στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου και του Χριστού, στον παλιό οικισμό της Σαμαριάς, όπου διαμένουν και οι εποχικοί δασοπυροσβέστες και νοσηλευτικό προσωπικό. Εδώ μπορείς να δεις και να φωτογραφίσεις μερικά αγριοκάτσικα εξημερωμένα που βόσκουν τριγύρω. Αν και κατηφορική, η πορεία εύκολη δεν είναι και χρειάζεται καλά παπούτσια και μπατόν, γιατί οι πέτρες γλιστράνε και σε πολλά σημεία έχει ρυάκια. Επίσης η συνεχής απότομη κατηφόρα καταπονεί πολύ γόνατα και γάμπες. Επιπλέον η ζέστη ειδικά το μεσημέρι κι όσο πλησιάζεις στα νότια παράλια είναι έντονη και να βουτήξεις τα πόδια στα γάργαρα νερά του ποταμού που κυλάει δίπλα σου ούτε λόγος –απαγορεύεται αυστηρά! Όμως όταν τελειώνεις το καμάρι σου είναι μεγάλο, ειδικά αν είναι η πρώτη σου φορά: 16 χλμ και 1.250 κατηφορική υψομετρική δεν είναι και λίγο!

Φτάνοντας στη παραλία μια βουτιά στα βαθιά και πεντακάθαρα νερά της Αγίας Ρουμέλης θα σε ανταμείψει! Έπειτα στήσιμο των σκηνών στον κατασκηνωτικό χώρο ανατολικά του οικισμού, δίπλα στην έξοδο του ποταμιού, κάτω απ’ τα κέδρα και το βράδυ η μεγάλη φιέστα: Το γεύμα στην προβλήτα κάτω απ’ το τεράστιο πανό των διοργανωτών «Χίλια Καλώς Ορίσατε»: βραστό και γαμοπίλαφο όπως μόνο οι Χανιώτες ξέρουν να κάνουν, παρουσίαση των ομάδων (απαρτία σήμερα, καθώς ήρθαν και οι τελευταίοι), ανταλλαγή δώρων, ευχές για ασφαλείς πορείες, για διατήρηση της ομορφιάς των βουνών μας από ανθρωπογενείς παρεμβάσεις κ.α. Μετά αρχίζει το γλέντι κι ο χορός με τη συνοδεία τοπικού συγκροτήματος παραδοσιακής μουσικής. Ο ήλιος που δύει βάφει κόκκινα τα χρώματα της δύσης, βγαίνει και το φεγγάρι κι όποιος δεν αρέσκεται στα πανηγύρια την αράζει στην παραλία και χάνεται στο απέραντο της θάλασσας και του έναστρου ουρανού.

Είσοδος του φαραγγιού της Σαμαριάς στο Ξυλόσκαλο. Τα φαράγγι αποτελεί τμήμα του μονοπατιού Ε4 κι είναι το διασημότερο στην Ευρώπη με μεγάλη επισκεψιμότητα. Είναι πολύ καλά οργανωμένο και φυλαγμένο. Πνιγμένο στο πράσινο και με ρυάκια που τρέχουν νερό, πηγές, αλλά και εκκλησάκια, το παλιό χωριό της Σαμαριάς κλπ

Ο παλιός οικισμός της Σαμαριάς μέσα στο φαράγγι, όπου μένουν σήμερα οι φύλακες και νοσηλευτικό προσωπικό

Ελικοδρόμιο δίπλα στον οικισμό

Κρι κρι, οι ..μόνιμοι κάτοικοι του φαραγγιού

Οι "πόρτες", το πιο στενό (4 μ. πλάτος και 500 μέτρα ύψος!) και πιο φωτογραφημένο μέρος του φαραγγιού

Μεσημεριανή σιέστα!

Κυριακή 19 Ιουλίου: Ανάβαση στον Κούλε Αγίας Ρουμέλης

Την επόμενη μέρα μετά από το πρωινό: μαλωτήρα, ελιές τσακιστές, τυράκι και παξιμαδάκια, ξεκινάμε αντιπροσωπείες από όλους τους συλλόγους για τον Κούλε, το οθωμανικό κάστρο στην κορυφή του λόφου. Η προσέγγισή του θα γίνει από νότια με ένα όμορφο στριφογυριστό μονοπάτι μέσα απ’ τα πεύκα και η επιστροφή από το άλλο πιο απότομο μονοπάτι στα βόρεια που προσφέρει θέα στον οικισμό και τις ακτές. Έξω απ’ το κάστρο θα απλώσουμε τις σημαίες μας σε μια αναμνηστική φωτογραφία. Στη συνέχεια η μέρα είναι ελεύθερη. Μιας και είναι ζέστη οι παραλίες έχουν την τιμητική τους. Προλάβαμε ωστόσο κάποιοι πριν σηκωθεί η μέρα να επισκεφθούμε τα γεφύρια στο ποτάμι, τον σπηλαιώδη ναό του Αγίου Αντωνίου και την παλιά εκκλησία του οικισμού χτισμένη στα ερείπια παλιότερης παλαιοχριστιανικής και αρχαίου ναού.

Το απόγευμα αφού φάμε μια τελευταία σφακιανή πίτα με μέλι θα επιβιβαστούμε στα καραβάκια για Χώρα Σφακίων (μιάμιση ώρα) και μετά στο λεωφορείο μας και πάλι πίσω το μακρύ ταξίδι του γυρισμού!

Στο λόφο του Κούλε (οθωμανικού κάστρου της Αγίας Ρούμελης, χτίστηκε για να αντιμετωπιστούν οι Έλληνες επαναστάτες που κρυβόταν στο φαράγγι)

Κατέβασμα από το απαιτητικό μονοπάτι της βόρειας πλευράς με την ωραία θέα

Αγία Ρουμέλη (ανατολική πλευρά), φαίνεται η βυζαντινη εκκλησία της Παναγίας Κεράς, χτισμένος στα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής κι αυτή με τη σειρά της στα ερείπια αρχαίου ναού της αρχαίας πόλης Τάρρα. Αριστερά στην έξοδο του ποταμιού κάτω απ' τους κέδρους ήταν ο χώρος κατασκήνωσης!

Χώρος κατασκήνωσης, γιατί Ορειβατική Συνάντηση χωρίς σκηνές, δε λέει

Σπηλαιώδης ναός Αγίου Αντωνίου σφηνωμένος ψηλά στην ανατολική πλευρά του φαραγγιού!

Ένα απ' τα δύο γεφύρια της Αγίας Ρουμέλης, πιθανόν ενετικό

Παραλία Αγίας Ρούμελης με την προβλήτα που δένουν τα πλοία για Χώρα Σφακίων ή για Σούγια

Απολογισμός – Ευχαριστίες

Η 84^η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση, παρόλο που ανατέθηκε στον Ε.Ο.Σ. Χανίων την τελευταία στιγμή είχε πολύ καλή οργάνωση και μεγάλη επιτυχία κατά τη γνώμη μας. Χωρίς πολύ πανικό και στρες, πάντα χαμογελαστά και με θετική ενέργεια έγιναν όλα χωρίς παρατράγουδα. Τα μέλη του Ε.Ο.Σ. Χανίων, που εμείς, οι εξ ανατολών, πρώτη φορά γνωρίσαμε από κοντά, μας έκαναν εξαιρετική εντύπωση από τον Πρόεδρο ως το τελευταίο εθελοντή. Ήταν πάντα δίπλα μας –αναρωτιέμαι πότε ξεκουράζονταν- και τους ευχαριστούμε πολύ-πολύ! Ειδικά εμείς, που ήρθαμε νωρίτερα, τους γνωρίσαμε καλύτερα, έτσι ώστε όταν «καλωσορίσαμε» τους υπόλοιπους συλλόγους, νιώθαμε ήδη λίγο-πολύ Χανιώτες! Για να μην τα πολυλογούμε «επεράσαμε όμορφα εις την εκδρομή κι όσοι δεν ήρθανε χάσανε πολλά!!!

Αντιπρόσωποι των συλλόγων  με τις σημαίες τους στον Κούλε Αγίας Ρούμελης - οι τρεις σύλλογοι του Λασιθίου στη σειρά (φώτο από ανάρτηση της ΕΟΟΑ). Κάτω οι αρχηγοί οργανωτές της εξόρμησης: Αριστερά ο Πρόεδρος του Φ.ΟΡ.Σ.Σ, Αργύρης Σφενδουράκης με τον Πρόεδρο του Ε.Ο.Σ. Χανίων, Σταύρο Μπαδογιάννη, κατά τον χαιρετισμό των ομάδων και δεξιά η Γραμματέας του Ορειβατικού Αγίου Νικολάου, Μαρία Μετζογιαννάκη απολαμβάνοντας το βραστό με το αναμνηστικό μπλουζάκι 

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

-->https://flashnews.gr/post/1053951/lefka-ori-ekatontades-oreivates-stin-84i-panellinia-oreivatiki-sygkentrosi/?fbclid=IwY2xjawTNpfRleHRuA2FlbQIxMABicmlkETBwQW5YRnBrdXN5U0wxNG55c3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHiYcdBvm2zkjXXM0s6PGBhGUOuBv-21pD0OczZURry0wnq8dPNT-exNBzOYg_aem_cMfnW-6du9ZpBW52P5yvVw 

-->https://hania.news/2026/07/20/perissoteroi-apo-350-oreivates-sta-sfakia-gia-tin-84i-panellinia-oreivatiki-synantisi/

ΑΡΧΗΓΟΙ: Αργύρης Σφενδουράκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Χρήστος Οικονομάκης, Σταύρος Μπαδογιάννης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Αργύρης Σφενδουράκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Μαρία Γιαλίζη, Λένα Καρύδη, Γιώργος Πρωτογεράκης, Γεωργία Σκοκάκη, από Ε.Ο.Ο.Α.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:  

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: --------

ΧΑΡΤΗΣ: Αργύρης Σφενδουράκης,