ΣΤΗΝ 84η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΧΑΝΙΩΝ (17-19 Ιουλίου 2026)

Το διάστημα 17-19 Ιουλίου έλαβε χώρα η καθιερωμένη Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση αυτή τη φορά στη ΝΔ Κρήτη με άξιο οικοδεσπότη τον Ε.Ο.Σ. Χανίων. Από την σύναξη αυτή των απανταχού ορειβατών σε ένα μέρος γνωστό για τα Λευκά Όρη και τα  βαθιά φαράγγια του, με μεγαλύτερο τον «Φάραγγα» όπως τον λένε οι ντόπιοι, δλδ το γνωστό τοις πάσι, φαράγγι της Σαμαριάς, δε γινόταν να λείπουν οι σύλλογοι της ανατολικής Κρήτης: Φυσιολατρικός Ορειβατικός Σύλλογος Σητείας, Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου και Ε.Ο.Σ. Λασιθίου (που κατέφθασε αργότερα).

Η ομάδα που ανέβηκε στον Γκίγκιλο την Παρασκευή ανάμεσά τους Φ.ΟΡ.Σ.Σ. και Ορειβατικός Αγίου Νικολάου (φωτογραφία από ανάρτηση της ΕΟΟΑ)

Η πρωτοβουλία της μαζικής απόβασης στα Χανιά ξεκίνησε η αλήθεια είναι από τον Φ.ΟΡ.Σ.Σ. που το πήρε πατριωτικά και μίσθωσε από νωρίς λεωφορείο από Σητεία να μας μαζεύει στον δρόμο προς δυσμάς. Τελικά μαζεύτηκαν 24 πεζοπόροι, κυρίως Στειακοί και Γεραπετρίτες, λιγότεροι απ’ όσο υπολογίζαμε, είν’ αλήθεια, σε σχέση με το τι περιελάμβανε η εξόρμηση αυτή.

Παρασκευή 17 Ιουλίου: Υποδοχή, εγγραφή κι ανταλλαγή δώρων

Όπως και να έχει καταφθάνουμε βράδυ της Πέμπτης στον ανεμοδαρμένο Ομαλό Χανίων! Την επόμενη το πρωί έρχονται και οι διοργανωτές, γραφόμαστε –πρώτοι στη λίστα-, παίρνουμε τα δωράκια –έναν εξαιρετικά χρήσιμο κουνενό, που δένει στο σακίδιο με το αναμνηστικό σήμα της διοργάνωσης- και τα βραχιολάκια μας με τα οποία θα έχουμε δωρεάν πρόσβαση στο φαράγγι και στα καραβάκια της ΑΝΕΝΔΥΚ, αλλά και στα κεράσματα των διοργανωτών. Αφήνουμε και τα δικά μας μην τα κουβαλούμε: ένα χάρτη με τα πεζοπορικά μονοπάτια της Κρήτης από Ορειβατικό Αγίου Νικολάου, βιβλία και κρασιά από τον Φ.ΟΡ.Σ.Σητείας.

Ανάβαση στον Γκίγκιλο και στο Καταφύγιο Καλλέργη

Η συνέχεια  θα δοθεί στο Ξυλόσκαλο –είσοδο του φαραγγιού της Σαμαριάς-. Εδώ ο Πρόεδρος του Ε.Ο.Σ. Χανίων, Σταύρος Μπαδογιάννης, με την ντουντούκα του θα μας χωρίσει στο πιτς φυτίλι: όσοι ανέβουν στον Γκίγκιλο δεξιά, όσοι πάνε στην πιο ομαλή εναλλακτική για καταφύγιο Καλλέργη αριστερά.  Έξι από εμάς ανέβηκαν στην περίφημη κορυφή των Λευκών Ορέων που μπορεί να μην είναι από τις ψηλότερες αλλά είναι απ’ τις πιο εμβληματικές. Κι ο λόγος είναι η επίπονη κι απότομη ανηφόρα –στην αρχή από καλντερίμι ως την πηγή Λινοσέλι, αλλά στη συνέχεια με ελεύθερη ανάβαση, που απαιτεί και scrabbling, δλδ χρήση χεριών για σκαρφάλωμα. Σήμερα που ο αέρας είναι δυνατός η ανάβαση είναι ακόμα πιο δύσκολη, αλλά με την βοήθεια των χαμογελαστών εθελοντών που ξεχωρίζουν με τα πορτοκαλί μπλουζάκια τους και με την σοφή καθοδήγηση των υπεύθυνων, Σταύρου Μπαδογιάννη και Χρήστου Οικονομάκη φτάνουμε ως το διάσελο πάνω απ’ την πηγή και κάνουμε στάση ανασύνταξης. Μπροστά μας εκτείνεται το νότιο κρητικό πέλαγος και το δύσκολο στη διάβασή του φαράγγι της Τρυπητής. Λόγω του αέρα οι απόψεις διίστανται για την κορυφή.

Τελικά αποφασίζει μια ομάδα να προχωρήσει σιγά-σιγά κι όσο μας παίρνει. Απόφαση που μας δικαιώνει, καθώς οι ριπές μειώνονται σε αρκετά σημεία κι έτσι μπορέσαμε να χαρούμε την κατάκτηση μιας ακόμα κορυφής. Η κορυφή του Γκίγκιλου είναι πραγματικά εντυπωσιακή εκτός από τη θέα στις δυτικές πλευρές των Λευκών Ορέων, το οροπέδιο του Ομαλού με τη λιμνοδεξαμενή του, στο φαράγγι της Σαμαριάς και στη γειτονική κορυφή του Βολακιά, είναι τρίκορφη με τρεις συνεχείς μύτες και το έδαφος με τα κάθετα γκρι βράχια του, που θέλουν προσοχή, θυμίζει σεληνιακό τοπίο! Με χαρά απλώνουμε τις σημαίες μας οι σύλλογοι που φτάσαμε ως εδώ: εκτός από εμάς βλέπω ακόμα Συλλόγους από Κοζάνη, Δράμα, Ηλιούπολη, Βόλο κ.α., όλοι μια ομάδα με αστειάκια και πειράγματα. Στη συνέχεια παίρνουμε τον ίδιο δρόμο πίσω, περνάμε από την φυσική ασπίδα που σχηματίζουν τα βράχια και θαυμάζοντας τα σχέδια που κάνουν τα δέντρα φτάνουμε στο Ξυλόσκαλο. Μια μπίρα είναι επιβεβλημένη και μετά πίσω στον Ομαλό, όπου στις επτά μας περιμένει κέρασμα των διοργανωτών: αρνί με πατάτες στον φούρνο (λουκούμι) και κόκκινο κρασί. Πρώτη μέρα έλαβε τέλος!!!

Ανάβαση στον Γκίγκιλο από όμορφο μονοπάτι

Κάτω φαίνεται το Ξυλόσκαλο (1.200μ.), η είσοδος για το Φαράγγι Σαμαριάς και πίσω οι κορυφές των δυτικών Λευκών Ορέων

Η φυσική αψίδα που σχηματίζουν τα βράχια, χαρακτηριστική της διαδρομής

Κι άλλοι εντυπωσιακοί βραχοσχηματισμοί

Ξεκούραση στην πηγή Λινοσέλι, όπου ανεφοδιαζόμαστε με νερό

Συνεχίζοντας προς τα πάνω το μονοπάτι γίνεται πιο απότομο και σαθρό

Από το ανεμοδαρμένο διάσελο μπορούμε να δούμε το δύσβατο φαράγγι της Τρυπητής και το Νότιο Κρητικό Πέλαγος

Από το διάσελο μέρος της ομάδας συνεχίζει στο απαιτητικό τερέν στην κορυφογραμμή του Γκίγκιλου, που με τα μυτερά γκρι βράχια του  θυμίζει τοπίο από άλλο πλανήτη

Εντυπωσιακά τα δέντρα όσο και τα πετρώματα

Η ομάδα μας στην κορυφή του Γκίγκιλου στα 2080 μέτρα.

Εδώ και η ομάδα που επέλεξε να πάει στο καταφύγιο Καλλέργη (1680μ.) από τα καλύτερα και τα πιο οργανωμένα στην Κρήτη -δυστυχώς κλειστό τη μέρα αυτή- στην απέναντι κορυφή.

Σάββατο 18 Ιουλίου: Διάσχιση φαραγγιού Σαμαριάς

Δεύτερη μέρα πάλι Ξυλόσκαλο, όπου μετά το κέρασμα θα κατέβουμε σε ομάδες το διασημότερο φαράγγι της Ευρώπης: αυτό της Σαμαριάς. Το φαράγγι είναι πολύ καλά φυλαγμένο και οργανωμένο με τουαλέτες και πηγές ανά διαστήματα, μουλάρια για τους τραυματίες και την τροφοδοσία, φυλάκια δασοπροστασίας, ελικοδρόμιο κλπ. Έτσι δε χρειάζεται να έχεις κάποιον οδηγό ή να το κατέβεις με σύλλογο, αρκεί η παρέα σου. Η διάσχισή του απαιτεί τουλάχιστον έξι ώρες, αν θες να το χαρείς. Υπάρχουν σημεία όπου οι αρχές σε προτρέπουν με πινακίδες να μη χαζεύεις καθώς εδώ πέφτουν πέτρες. Για φαγητό και ξεκούραση υπάρχουν εξάλλου συγκεκριμένα σημεία κοντά στις πηγές: στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου και του Χριστού, στον παλιό οικισμό της Σαμαριάς, όπου διαμένουν και οι εποχικοί δασοπυροσβέστες και νοσηλευτικό προσωπικό. Εδώ μπορείς να δεις και να φωτογραφίσεις μερικά αγριοκάτσικα εξημερωμένα που βόσκουν τριγύρω. Αν και κατηφορική, η πορεία εύκολη δεν είναι και χρειάζεται καλά παπούτσια και μπατόν, γιατί οι πέτρες γλιστράνε και σε πολλά σημεία έχει ρυάκια. Επίσης η συνεχής απότομη κατηφόρα καταπονεί πολύ γόνατα και γάμπες. Επιπλέον η ζέστη ειδικά το μεσημέρι κι όσο πλησιάζεις στα νότια παράλια είναι έντονη και να βουτήξεις τα πόδια στα γάργαρα νερά του ποταμού που κυλάει δίπλα σου ούτε λόγος –απαγορεύεται αυστηρά! Όμως όταν τελειώνεις το καμάρι σου είναι μεγάλο, ειδικά αν είναι η πρώτη σου φορά: 16 χλμ και 1.250 κατηφορική υψομετρική δεν είναι και λίγο!

Φτάνοντας στη παραλία μια βουτιά στα βαθιά και πεντακάθαρα νερά της Αγίας Ρουμέλης θα σε ανταμείψει! Έπειτα στήσιμο των σκηνών στον κατασκηνωτικό χώρο ανατολικά του οικισμού, δίπλα στην έξοδο του ποταμιού, κάτω απ’ τα κέδρα και το βράδυ η μεγάλη φιέστα: Το γεύμα στην προβλήτα κάτω απ’ το τεράστιο πανό των διοργανωτών «Χίλια Καλώς Ορίσατε»: βραστό και γαμοπίλαφο όπως μόνο οι Χανιώτες ξέρουν να κάνουν, παρουσίαση των ομάδων (απαρτία σήμερα, καθώς ήρθαν και οι τελευταίοι), ανταλλαγή δώρων, ευχές για ασφαλείς πορείες, για διατήρηση της ομορφιάς των βουνών μας από ανθρωπογενείς παρεμβάσεις κ.α. Μετά αρχίζει το γλέντι κι ο χορός με τη συνοδεία τοπικού συγκροτήματος παραδοσιακής μουσικής. Ο ήλιος που δύει βάφει κόκκινα τα χρώματα της δύσης, βγαίνει και το φεγγάρι κι όποιος δεν αρέσκεται στα πανηγύρια την αράζει στην παραλία και χάνεται στο απέραντο της θάλασσας και του έναστρου ουρανού.

Είσοδος του φαραγγιού της Σαμαριάς στο Ξυλόσκαλο. Τα φαράγγι αποτελεί τμήμα του μονοπατιού Ε4 κι είναι το διασημότερο στην Ευρώπη με μεγάλη επισκεψιμότητα. Είναι πολύ καλά οργανωμένο και φυλαγμένο. Πνιγμένο στο πράσινο και με ρυάκια που τρέχουν νερό, πηγές, αλλά και εκκλησάκια, το παλιό χωριό της Σαμαριάς κλπ

Ο παλιός οικισμός της Σαμαριάς μέσα στο φαράγγι, όπου μένουν σήμερα οι φύλακες και νοσηλευτικό προσωπικό

Ελικοδρόμιο δίπλα στον οικισμό

Κρι κρι, οι ..μόνιμοι κάτοικοι του φαραγγιού

Οι "πόρτες", το πιο στενό (4 μ. πλάτος και 500 μέτρα ύψος!) και πιο φωτογραφημένο μέρος του φαραγγιού

Μεσημεριανή σιέστα!

Κυριακή 19 Ιουλίου: Ανάβαση στον Κούλε Αγίας Ρουμέλης

Την επόμενη μέρα μετά από το πρωινό: μαλωτήρα, ελιές τσακιστές, τυράκι και παξιμαδάκια, ξεκινάμε αντιπροσωπείες από όλους τους συλλόγους για τον Κούλε, το οθωμανικό κάστρο στην κορυφή του λόφου. Η προσέγγισή του θα γίνει από νότια με ένα όμορφο στριφογυριστό μονοπάτι μέσα απ’ τα πεύκα και η επιστροφή από το άλλο πιο απότομο μονοπάτι στα βόρεια που προσφέρει θέα στον οικισμό και τις ακτές. Έξω απ’ το κάστρο θα απλώσουμε τις σημαίες μας σε μια αναμνηστική φωτογραφία. Στη συνέχεια η μέρα είναι ελεύθερη. Μιας και είναι ζέστη οι παραλίες έχουν την τιμητική τους. Προλάβαμε ωστόσο κάποιοι πριν σηκωθεί η μέρα να επισκεφθούμε τα γεφύρια στο ποτάμι, τον σπηλαιώδη ναό του Αγίου Αντωνίου και την παλιά εκκλησία του οικισμού χτισμένη στα ερείπια παλιότερης παλαιοχριστιανικής και αρχαίου ναού.

Το απόγευμα αφού φάμε μια τελευταία σφακιανή πίτα με μέλι θα επιβιβαστούμε στα καραβάκια για Χώρα Σφακίων (μιάμιση ώρα) και μετά στο λεωφορείο μας και πάλι πίσω το μακρύ ταξίδι του γυρισμού!

Στο λόφο του Κούλε (οθωμανικού κάστρου της Αγίας Ρούμελης, χτίστηκε για να αντιμετωπιστούν οι Έλληνες επαναστάτες που κρυβόταν στο φαράγγι)

Κατέβασμα από το απαιτητικό μονοπάτι της βόρειας πλευράς με την ωραία θέα

Αγία Ρουμέλη (ανατολική πλευρά), φαίνεται η βυζαντινη εκκλησία της Παναγίας Κεράς, χτισμένος στα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής κι αυτή με τη σειρά της στα ερείπια αρχαίου ναού της αρχαίας πόλης Τάρρα. Αριστερά στην έξοδο του ποταμιού κάτω απ' τους κέδρους ήταν ο χώρος κατασκήνωσης!

Χώρος κατασκήνωσης, γιατί Ορειβατική Συνάντηση χωρίς σκηνές, δε λέει

Σπηλαιώδης ναός Αγίου Αντωνίου σφηνωμένος ψηλά στην ανατολική πλευρά του φαραγγιού!

Ένα απ' τα δύο γεφύρια της Αγίας Ρουμέλης, πιθανόν ενετικό

Παραλία Αγίας Ρούμελης με την προβλήτα που δένουν τα πλοία για Χώρα Σφακίων ή για Σούγια

Απολογισμός – Ευχαριστίες

Η 84^η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση, παρόλο που ανατέθηκε στον Ε.Ο.Σ. Χανίων την τελευταία στιγμή είχε πολύ καλή οργάνωση και μεγάλη επιτυχία κατά τη γνώμη μας. Χωρίς πολύ πανικό και στρες, πάντα χαμογελαστά και με θετική ενέργεια έγιναν όλα χωρίς παρατράγουδα. Τα μέλη του Ε.Ο.Σ. Χανίων, που εμείς, οι εξ ανατολών, πρώτη φορά γνωρίσαμε από κοντά, μας έκαναν εξαιρετική εντύπωση από τον Πρόεδρο ως το τελευταίο εθελοντή. Ήταν πάντα δίπλα μας –αναρωτιέμαι πότε ξεκουράζονταν- και τους ευχαριστούμε πολύ-πολύ! Ειδικά εμείς, που ήρθαμε νωρίτερα, τους γνωρίσαμε καλύτερα, έτσι ώστε όταν «καλωσορίσαμε» τους υπόλοιπους συλλόγους, νιώθαμε ήδη λίγο-πολύ Χανιώτες! Για να μην τα πολυλογούμε «επεράσαμε όμορφα εις την εκδρομή κι όσοι δεν ήρθανε χάσανε πολλά!!!

Αντιπρόσωποι των συλλόγων  με τις σημαίες τους στον Κούλε Αγίας Ρούμελης - οι τρεις σύλλογοι του Λασιθίου στη σειρά (φώτο από ανάρτηση της ΕΟΟΑ). Κάτω οι αρχηγοί οργανωτές της εξόρμησης: Αριστερά ο Πρόεδρος του Φ.ΟΡ.Σ.Σ, Αργύρης Σφενδουράκης με τον Πρόεδρο του Ε.Ο.Σ. Χανίων, Σταύρο Μπαδογιάννη, κατά τον χαιρετισμό των ομάδων και δεξιά η Γραμματέας του Ορειβατικού Αγίου Νικολάου, Μαρία Μετζογιαννάκη απολαμβάνοντας το βραστό με το αναμνηστικό μπλουζάκι 

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

-->https://flashnews.gr/post/1053951/lefka-ori-ekatontades-oreivates-stin-84i-panellinia-oreivatiki-sygkentrosi/?fbclid=IwY2xjawTNpfRleHRuA2FlbQIxMABicmlkETBwQW5YRnBrdXN5U0wxNG55c3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHiYcdBvm2zkjXXM0s6PGBhGUOuBv-21pD0OczZURry0wnq8dPNT-exNBzOYg_aem_cMfnW-6du9ZpBW52P5yvVw 

-->https://hania.news/2026/07/20/perissoteroi-apo-350-oreivates-sta-sfakia-gia-tin-84i-panellinia-oreivatiki-synantisi/

ΑΡΧΗΓΟΙ: Αργύρης Σφενδουράκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Χρήστος Οικονομάκης, Σταύρος Μπαδογιάννης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Αργύρης Σφενδουράκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Μαρία Γιαλίζη, Λένα Καρύδη, Γιώργος Πρωτογεράκης, Γεωργία Σκοκάκη, από Ε.Ο.Ο.Α.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:  

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: --------

ΧΑΡΤΗΣ: Αργύρης Σφενδουράκης,

Διήμερη εξόρμηση, ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΟΜΑΛΟΥ-ΦΑΡΑΓΓΙ ΣΑΜΑΡΙΑΣ-ΑΓΙΑ ΡΟΥΜΕΛΗ-ΛΟΥΤΡΟ

Διήμερη εξόρμηση πραγματοποίησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου με μέλη και φίλους του, συνολικά 54 άτομα, στη ΝΔ Κρήτη το Σαββατοκύριακο 25-26 Ιουνίου. Ξεκινήσαμε με λεωφορείο στις 6 το πρωί του Σαββάτου κι επιστρέψαμε στις 11 το βράδυ της Κυριακής! Αναλυτικά οι δύο γεμάτες αυτές μέρες είχαν ως εξής:

Σάββατο, 25 Ιουνίου: Φαράγγι Σαμαριάς:

Το πιο γνωστό στην Κρήτη κι ένα απ’ τα πιο διάσημα φυσιολατρικού ενδιαφέροντος μέρη στην Ευρώπη ήταν ο κύριος λόγος που παρακίνησε πολλούς συμπολίτες μας, ακόμα και άτομα, που δεν τα πάνε τόσο καλά με την πεζοπορία, να έρθουνε στην εκδρομή του Συλλόγου μας. Γιατί το φαράγγι της Σαμαριάς αποτελεί για του Κρητικούς ένα σημαντικό κίνητρο, ένα χρέος! Μια διαδρομή, που όλοι θέλουν να περηφανεύονται ότι έχουν κάνει έστω μια φορά στη ζωή τους. Επιλέξαμε φέτος διαφορετική ώρα έναρξης απ’ τη συνηθισμένη, αλλά μας βγήκε σε καλό και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Δηλαδή δεν διανυκτερεύσαμε στον Ομαλό με σκοπό να ξεκινήσουμε νωρίς το πρωί, όπως κάνουν όλοι, αλλά αρχίσαμε γύρω στις 11 η ώρα μετά από πολύωρη διαδρομή με κάποιες μικρές στάσεις από τον Άγιο Νικόλαο. Θα πει κάποιος ‘Μέσα στη ζέστη;!’. Κι όμως τις ζεστές ώρες περπατάγαμε στο δάσος, ενώ όταν κατεβήκαμε στο κυρίως φαράγγι, στη σκιά, αφού ο ήλιος είχε ήδη κάνει το πέρασμά του. Επιπλέον είχε ήδη περάσει το πλήθος των επισκεπτών και ήμασταν μόνοι, χωρίς ουρές και συνωστισμούς στην είσοδο, στις τουαλέτες, στους σταθμούς ξεκούρασης. Πολύ πιο ανθρώπινα και με επίκεντρο τη φύση. 

Το φαράγγι της Σαμαριάς λόγω της επισκεψιμότητάς του είναι ένα απ’ τα πιο καλά σηματοδοτημένα και φυλαγμένα μέρη της Κρήτης. Βλέπεις με σήμανση του μονοπατιού, τα χιλιόμετρα να περνάνε και με βάση το ρυθμό σου υπολογίζεις και κάνεις διαχείριση του χρόνου σου. Βλέπετε η έξοδος πρέπει να έχει συντελεστεί μέχρι τις 6 η ώρα, οπότε ο Εθνικός Δρυμός κλείνει. Ακόμα πινακίδες σε ενημερώνουν συνεχώς πότε θα βρεις πηγή για νερό, τουαλέτα ή χώρο ξεκούρασης. Φύλακες περιμένουν διακριτικά σε απόσκια, μήπως κάτι χρειαστείς ή κάτι συμβεί, ενώ οι καβαλίνες απ’ τα μουλάρια, σε καθησυχάζουν θυμίζοντάς σου ότι αν κάτι σου συμβεί, τα συμπαθή τετράποδα είναι εδώ, για να σε μεταφέρουν. Όλες αυτές οι ευκολίες μας επέτρεψαν να κατέβουμε το Δρυμό σε παρέες κι ομάδες δυναμικότητας, έτσι ώστε κανένας να μην καταπιεστεί απ’ το ρυθμό του άλλου.

Η είσοδός μας τακτοποιήθηκε γρήγορα, αφού επιλέξαμε το ηλεκτρονικό εισιτήριο, που ισχύει από φέτος για τους επισκέπτες. Για τη διαδρομή τι να πει κανείς; Γίνεται στο μεγαλύτερο μέρος από μονοπάτι. Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει 2-3 ώρες σχετικά απότομου κατεβάσματος, αφού ξεκινάς από τα 1.200 μέτρα. Η διαδρομή υπέροχη. Πάνω απ’ το κεφάλι σου βλέπεις τις ψηλές κορυφές των Λευκών Ορέων με τις χιονούρες τους ακόμα, ενώ περνάς μέσα από δάσος με πεύκα και κυπαρίσσια κι αναρωτιέσαι ποιο απ’ τα δυο έχεις την πιο δυνατή ευωδιά, καθώς ο δυνατός ήλιος του μεσημεριού αναδύει τα αρώματα τους. Όταν κατεβαίνεις πιο χαμηλά, έρχεσαι σε επαφή με τα πρώτα κελαρύσματα νερού, που τρέχει σε μικρά ρυάκια, που πρέπει να διασχίσεις. Δροσίζεσαι απ’ το άκουσμα, το κολύμπι ή το βούτηγμα των ταλαιπωρημένων ποδιών απαγορεύεται αυστηρά, όπως σε πληροφορούν οι πινακίδες. Όσο πλησιάζεις κοντά στον ομώνυμο χωριό αρχίζουν τα σημεία, που δείχνουν ανθρώπινη δραστηριότητα στο παρελθόν, όπως οικήματα, μαντριά, περίβολοι χωραφιών, εκκλησάκια.

Στον αναπαλαιωμένο οικισμό, που αποτελεί βάση του Δασαρχείου σήμερα, μπορείς να δεις εκτός απ’ τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια των μεταφορών και κάποια αγριοκάτσικα, που έχουν συνηθίσει την ανθρώπινη παρουσία και γίνονται εξαιρετικά φιλικά για ένα φίλεμα, πλην απαγορεύεται να τα ταΐζεις. Πιο χαμηλά, από τη γνωστή θέση ‘Πόρτες’ και μετά, το νερό ρέει περισσότερο, τα τοιχώματα υψώνονται κάθετα κι εντυπωσιακά και τα στενά περάσματα προκαλούν δέος. Εδώ πολλά ξύλινα ‘γεφυράκια’ ή πέτρες αραδιασμένες σου δίνουν τη δυνατότητα να περνάς απ’ τα δύσκολα σημεία, χωρίς να βρέχεσαι. Είσαι πια κοντά στο τέρμα. Όσο δεινός περιπατητής κι αν είσαι, όσο μαγικό κι αν είναι το τοπίο, μετά από 5-7 ώρες παραμονής σε αυτό και 13 χιλιόμετρα πορείας, ανυπομονείς να πιεις μια μπύρα και να ξεκουραστείς. Δίνεις το εισιτήριο σου πίσω για τον έλεγχο, και οδεύεις προς την έξοδο. Θέλει άλλα δύο χιλιόμετρα ως την παραλία και δεν αντιστέκεσαι στον πειρασμό να πάρεις το βανάκι, που θα σε μεταφέρει όσο πιο γρήγορα γίνεται στη δροσερή αγκαλιά της θάλασσας. Όσο περιμένεις μια πινακίδα που σου δείχνει το δρόμο προς το Κάστρο (Κουλέ) της Αγίας Ρούμελης πάνω στο λόφο, σε προσκαλεί σε νέες εξερευνήσεις, όμως είσαι ήδη ξεθεωμένος. Την επόμενη φορά!

Η διαδρομή λόγω της απότομης κλίσης της σε κουράζει πάντα και πιάνονται οι μηροί κι οι γάμπες γι’ αρκετές μέρες μετά. Λείπει η ανηφόρα, που βοηθά στην εξισορρόπηση των μυών, που συνεργάζονται σε οποιαδήποτε άλλη πεζοπορία! Τα αποτελέσματα γίνονται πιο εμφανή τις επόμενες μέρες. Για την ώρα μαζευόμαστε όλοι σιγά-σιγά στις ξαπλώστρες της παραλίας και μετράμε τις ‘πληγές’ μας με ….καμάρι, σαν να πρόκειται για μετάλλια: πόσες φούσκες, πόσα νύχια στα όριά τους, στραμπουλήγματα, σπυριά από τη ζέστη και τον ιδρώτα. Η οπισθοφυλακή μας έρχεται στις 7 η ώρα! «Θα έχω να λέω ότι έκλεισα τελευταία το φαράγγι της Σαμαριάς», λέει γελώντας η Ρίτα. Αργήσανε γιατί φρόντισαν για την περίθαλψη ενός μέλους, που έπαθε διάστρεμμα. Έτσι είναι η ομάδα, δεμένη και στα δύσκολα!

Η μέρα κλείνει άψογα με μια βουτιά στα πεντακάθαρα νερά της Αγίας Ρούμελης. Σταθήκαμε τυχεροί: σε μια περιοχή που συνήθως φυσά τόσο πολύ, ώστε δεν μπορείς ‘ν’ ανοίξεις το βλέφαρο’, πέσαμε σε απόλυτη νηνεμία! Η παραλία είναι όμορφη, τα βράχια των λόφων τριγύρω εντυπωσιακά, το κάστρο το βράδυ φωταγωγείται και φαίνεται να ίπταται στο νυχτερινό ουρανό, οι κάτοικοι πάντα σε χαιρετάνε –είναι εξάλλου ένα μικρό χωριό- και το φαγητό είναι νοστιμότατο!

Κυριακή 26 Ιουνίου: Πεζοπορία Αγία Ρούμελη – Λουτρό:

Την επόμενη μέρα ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει το πρόγραμμά του. Αυθόρμητα χωριζόμαστε σε τρεις ομάδες: η μία θα περάσει τη μέρα με βουτιές στην Αγία Ρούμελη. Η άλλη θα μεταβεί με το καραβάκι στο γνωστό παραθαλάσσιο θέρετρο, Λουτρό. Η τρίτη θα πεζοπορήσει ως εκεί.

Μια ολιγομελής ομάδα από 15 πεζοπόρους θα ξεκινήσει λοιπόν στις 7 το πρωί για την όμορφη αυτή πεζοπορία περπατώντας πάνω στο ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4, που διασχίζει όλη την Κρήτη. Όσο κι αν είναι νωρίς, η ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία και τη χθεσινή ταλαιπωρία, δημιουργεί ερωτηματικά για το τόλμημα. Περνάμε ωστόσο το γεφυράκι πάνω απ’ τα τρεχούμενα νερά στην έξοδο του φαραγγιού και συνεχίζουμε για μισή ώρα παράλληλα με την ακτή σε αμμώδες έδαφος. Στη συνέχεια ανεβαίνουμε και ακολουθούμε το καλοφτιαγμένο κι ευκρινές μονοπάτι μέσα από το πευκόδασος της Σελούδας. Είναι μια πορεία, που δεν περιγράφεται: το πράσινο κι η μυρωδιά του πεύκου ανακατεύεται με τα τουρκουάζ διάφανα νερά και την θαλασσινή αύρα!!!

Πρώτη στάση και ομαδική φωτογραφία στο πολύ ιδιαίτερο εκκλησάκι του Αγίου Παύλου δίπλα στην ομώνυμη παραλία. Συνοδεύεται από μια σύντομη βουτιά. Η θάλασσα είναι εξαιρετικά κρύα, καθώς δέχεται γλυκό νερό από πηγές, ότι πρέπει για ένα δυνατό ξύπνημα! Στη συνέχεια κάναμε το λάθος, αντί να επιστρέψουμε πίσω στο μονοπάτι, να ‘κόψουμε’ λίγο πλαγιαστά. Ανοησία, γιατί αναγκαστήκαμε τελικά να συρθούμε κάθετα πάνω στο λόφο, ώσπου να ξαναβρούμε το Ε4, το οποίο ακολουθήσαμε στη συνέχεια ευλαβικά, μια και πήραμε το μάθημά μας.

Ήδη καλύψαμε 2,5 ώρες πεζοπορίας σε συνθήκες σκιάς. Μόλις όμως το δάσος φτάνει στο τέλος, το μονοπάτι συνεχίζει στην κακοτράχαλη ξερή κρητική φύση, είμαστε εκτεθειμένοι στον ήλιο και χρειαζόμαστε άλλες δυο ώρες ως την επόμενη στάση στην παραλία Μάρμαρα. Εδώ τα λιγοστά δέντρα παίζουν ρόλο. Καθιερωμένες στάσεις για όλους τους πεζοπόρους κάτω απ’ την χαρουπιά ή απ’ την μεγάλη ελιά. Πάνω που έρχεσαι σε απόγνωση ότι θα γίνεις άλλο ένα αποξηραμένο κουφάρι σαν κι αυτά των κατσικιών, που συναντάς στο δρόμο, η επόμενη στροφή σου προσφέρει απρόσκοπτη θέα στις ακτές ως τη Χώρα Σφακίων και αναθαρρεύεις. Μια σχισμή στα βουνά σε κάνει να αναπηδήσεις από χαρά: «Πρέπει να είναι το φαράγγι της Αράδαινας, άρα όπου να ‘ναι φτάνουμε στα Μάρμαρα!».

ΜΑΡΜΑΡΑ

Ναι, τα Μάρμαρα είναι τελικά! Βγάζεις όσο πιο γρήγορα μπορείς τις αρβύλες και τις κάλτσες. Δεν είναι εύκολο, νιώθεις ότι έχουν λιώσει και κολλήσει στα πόδια σου. Κι όταν τα καταφέρνεις τρέχεις προς την παραλία. Ξεχνάς ότι η άμμος καίει κάτω απ’ τα γυμνά σου πέλματα. Κι όταν πέφτεις στο νερό, νιώθεις σχεδόν το τσιτσίρισμα της ηλιοκαμένης σάρκας στην επαφή της με το κρύο νερό! Όσον αφορά τα Μάρμαρα αυτά καθ’ αυτά ό,τι κι αν πω είναι λίγο. Περνώντας ήδη για τρίτη φορά μπόρεσα να καθοδηγήσω λίγο τους συνοδοιπόρους μου. Γιατί στο δικό μου πρώτο πέρασμα ήταν απλά μια όμορφη μικρή παραλία με πεντακάθαρα νερά και βοτσαλάκι. Την δεύτερη, που είχα πιο πολύ χρόνο ανακάλυψα γιατί τη λένε Μάρμαρα και τι θαύματα κρύβει, καθώς κολυμπώντας ανατολικότερα ανακαλύπτεις πλήθος θαλάσσιες σπηλιές και ορμίσκους σε απίστευτα σχέδια και χρώματα, πολλές απ’ τις οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους. Ένα γεωλογικό θαύμα, που δεν το χορταίνεις, προσιτό μόνο απ’ τη θάλασσα!

Όμως η ώρα πήγε μία και βιαζόμαστε να πάρουμε το μονοπάτι να βρούμε τους φίλους μας στο Λουτρό. Συνεχίζουμε μόνο 10 άτομα. Οι υπόλοιποι θα πάνε με θαλάσσιο ταξί. Λοιπόν το μονοπάτι μετά τα Μάρμαρα δυσκολεύει και γίνεται επικίνδυνο πέρασμα στα απόκρημνα γλιστερά βράχια. Θέλει πολλή προσοχή εδώ, ώσπου να βγεις παραλιακά. Τα καταφέρνουμε όμως κι επόμενος στόχος ο παραλιακός οικισμός Λύκος. Εδώ συμβαίνειι το ευτράπελο το ‘ευρωπαϊκό’ μονοπάτι περνά όχι απλά μέσα απ’ τον οικισμό, αλλά σχεδόν μέσα από τα σπίτια και τις αυλές των κατοίκων! Συνεχίζουμε στο πιο βασανιστικό κι άχαρο σημείο της διαδρομής, όταν πρέπει ν’ ανηφορίσεις μέσα από τη καυτή έρημη γη κάτω απ’ τον μεσημεριανό ήλιο με την δυσωδία των γειτονικών μαντριών να κάνει αποπνικτική την ατμόσφαιρα. Τα καταφέρνεις ωστόσο, τι άλλο να κάνεις; Κι απ’ την πίσω μεριά θαυμάζεις το γραφικό λιμανάκι του Φοίνικα, που αξίζει κάτι παραπάνω από μια φωτογραφία. Μια άλλη φορά -λες κάθε φορά- και συνεχίζεις. Τελευταία στάση το Κάστρο-κουλές του Λουτρού. Όταν φτάνεις εδώ ξέρεις ότι τα δύσκολα πέρασαν. Το εξερευνάς, όσο σου επιτρέπουν οι δυνάμεις σου. Σκέφτεσαι ακόμα μια φορά πόσο κρίμα είναι που τέτοια μέρη είναι έρμαια στα κατσίκια κι αφημένα στην τύχη τους!

Κι έπειτα, παρά την κούραση σου, υποκύπτεις στον πειρασμό να βγάλεις μια φωτογραφία από ψηλά με φόντο το Λουτρό με το κυκλαδίτικο στιλ, όπου τα λευκά σπιτάκια ακουμπούν στο απίστευτο τουρκουάζ νερό του κόλπου και οι βάρκες μοιάζουν να αιωρούνται έτσι όπως διακρίνεις τη σκιά τους στον βυθό! Κατηφορίζουμε στη συνέχεια το μονοπάτι και τρέχουμε για μια βουτιά στα δροσιστικά νερά ή ..στο ποτήρι μιας μπύρας! Σίγουρα το μέρος αξίζει κάτι παραπάνω από μια στάση για ποτό ή φαγητό, όμως κι αυτή θα αναβληθεί για μια ακόμα φορά.

ΛΟΥΤΡΟ

Σήμερα, μετά από σχεδόν 30 χιλιόμετρα συνολικής πεζοπορίας τις δυο μέρες, θα αφεθείς στη μαγεία να την αράξεις δίπλα στην θάλασσα απολαμβάνοντας το φαγητό ή τον καφέ σου, ξεκουράζοντας τα ταλαιπωρημένα μέλη σου και να χαθείς ρεμβαστικά στην έλξη του απίστευτου γαλάζιου, που απλώνεται μπροστά σου!

ΑΡΧΗΓΟΣ: Δ.Σ Συλλόγου

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Πάγκαλος

ΧΑΡΤΗΣ: Γιάννης Πάγκαλος

ΒΙΝΤΕΟ: Γιάννης Πάγκαλος

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Μαρία Μετζογιαννάκη 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ: Ελένη Λάμπρου 

ΧΑΡΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Powered by Wikiloc