Την Δευτέρα 29 Ιουνίου ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου διοργάνωσε απογευματινή κυκλική πεζοπορία στην Χερσόνησο Σπιναλόγκα, απέναντι από το νησάκι της Κολοκύθας με σκοπό να απολαύσουμε την Πανσέληνο του Ιουνίου. Η πεζοπορία μας ξεκίνησε από το εξωκλήσι του Αγίου Λουκά με κατεύθυνση προς την πλησιέστερη κορυφή για να θαυμάσουμε την μαγευτική θέα στον κόλπο του Μεραμπέλλου και την περιοχή της Ελούντας, λουσμένα στο φως του φεγγαριού. Επιστρέψαμε από την παραλιακή διαδρομή πίσω στην αφετηρία μας. Οι μαγευτικές εικόνες προσέλκυσαν πλήθος κόσμου, όπως συμβαίνει σε πολλές απογευματινές πεζοπορίες.
Η δημοφιλία της διαδρομής προσέλκυσε πολύ κόσμο
Το Γλαρονήσι ή κατά άλλους ΚΟλοκύθα
Ο Άγιος Λουκάς
Ο αρχαιολογικός ΄χωρος
Ότι πρέπει για να θαυμασεις τους αστερισμούς!
Πλησιάζοντας στον Άγιο Φωκά
Δύση του ηλίου
Κι ανατολή του φεγγαριού
Πολλά νιάτα στις απογευματινές πεζοπορίες του καλοκαιριου
Την
πρώτη απογευματινή πεζοπορία του φετινού καλοκαιριού πραγματοποίησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου την
Δευτέρα 31 Ιουλίου2023 στην
αγαπημένη μας περιοχή για επόπτευση του ουράνιου θόλου, στις κορυφές της Δίκτης, ‘Ανεφελάκοι’ (1.512 μέτρα) και ‘Πλατιά Κορυφή’(1.489 μέτρα) του γειτονικού μας οροπεδίου
του Καθαρού.
Ομαδική με την Υπερπανσέληνο του Οξύρρυγχου στην κορυφή Ανεφαλάκκοι, στα 1.512 μέτρα
Το βιντεάκι μας από τον Γιάννη τον Πάγκαλο:
Οι
απογευματινές πεζοπορίες είναι πάντα ξεχωριστές και συγκεντρώνουν αρκετό κόσμο,
που δελεάζεται από τον ρομαντισμό της όλης ‘φάσης’. Έτσι και τώρα μαζευτήκαμε
καμιά 30ριά επίδοξοι πεζοπόροι και από τη θέση Δάμακας, πριν το Καθαρό κατά τις 6.30 το από γευμα ξεκινάμε την
πεζοπορία μας. Η βραδιά είναι δροσερή και φυσάει αεράκι, καμιά σχέση με την
κάψα των τελευταίων ημερών. Ακολουθούμε παλιό μονοπάτι, που ελίσσεται ανάμεσα
από μυρωδάτους θάμνους, θεόρατα πουρνάρια κι εντυπωσιακά βράχια.Όσο
ανεβαίνουμε, τόσο ξετυλίγεται μπροστά μας η
θέα όλου του κόλπου του Μιραμπέλλου από σημεία ‘μπαλκόνια’ με άνοιγμα στα
βόρεια, από τον κόλπο της Ελούντας ως τον Άγιο Νικόλαο, την Παχειάμμο, το Θόλος
και τα βουνά της Θρυπτής και της Λάστρου.
Όσο ανεβαίνουμε, τόσο μεγαλώνει η θέα στον κόλπο του Μιραμπέλλου
Η ομάδα ανεβαίνει σ' ένα τοπίο με πρίνα και βράχους
Οι κορυφές της Δίκτης διακρίνονται πίσω
Παιχνίδια με το φως!
Τα χρώματα, καθώς περνάει η ώρα,
‘γλυκαίνουν’ και γίνονται πιο ζεστά προσφέροντας μας όμορφες εικόνες της φύσης.
Στο πέρασμά μας συναντάμε κοπάδια
αιγοπροβάτων, που μασουλάνε το χορτάρι και τους θάμνους, περνάμε από παλιά ερειπωμένα μαντριά, οικήματα και κυκλικές
στέρνες/ πηγάδια (έκπληξη που παρά τη φετινή ανομβρία είχαν ακόμα λίγο
νερό), αποδείξεις ότι η περιοχή βασιζόταν τότε και σήμερα στην κτηνοτροφία.
Τα ζεστά χρώματα του δειλινού
Ερείπια από παλιές αγροικίες
Οι μεγάλες κυκλικές στέρνες/πηγάδια για συλλογή νερού!
Πρόβατα παντού!
Ένας τρόπος ζωής, που πια έχει χαθεί!
Πρώτα
φτάνουμε στην Πλατιά κορυφή κι
έπειτα στην λίγο ψηλότερη κορυφή ‘Ανεφαλάκοι’
(‘ανέφαλα’ είναι τα σύννεφα στην ντόπια διάλεκτο, αφού οι κορφές έχουν την
ιδιότητα να μαζεύουν νέφη ακόμα και το καλοκαίρι).
Πλησιάζοντας την κορυφή
Κάνουμε μια ανάπαυλα και
στις δύο, για να θαυμάσουμε το φανταστικό
ηλιοβασίλεμα, καθώς ο ήλιος δύει πίσω απ’ τις ΒΔ πλαγιές πνίγοντας στο κόκκινο
τον ορίζοντα και την ανατολή ενός
–σχεδόν- ολόγιομου φεγγαριού, να δεσπόζει στον νυχτερινό ουρανό από τα ΒΑ.
Είμαστε μια μέρα πριν απ’ την πρώτη Υπερπανσέληνο
του Αυγούστου, την Πανσέληνο του
Οξύρρυγχου, όπως αποκαλείται επισήμως, καθώς κάποτε οι ιθαγενείς της Β.
Αμερικής χρησιμοποιούσαν την λάμψη της, για να ψαρεύουν μεγάλες ποσότητες του συγκεκριμένου ψαριού (‘μουρούνα’ στην
κοινή ονομασία) στις λίμνες της περιοχής τους. Υπερπανσέληνος, γιατί το φεγγάρι
είναι στο πιο κοντινό σημείο με τη Γη κι ειδικά τις πρώτες βραδινές ώρες
φαντάζει τεράστιο και πιο λαμπερό, απ’ ότι συνήθως. Κι αν δεν σας πείσαμε με
όλ’ αυτά, γιατί μια απογευματινή καλοκαιρινή πεζοπορία με τον Ορειβατικό είναι must, τι άλλο να πούμε;
Ηλιοβασίλεμα στα ΒΔ
Υπερπανσέληνος του Αυγούστου
Επιπλέον
φέτος βοήθησε πολύ κι η καθαρή ατμόσφαιρα, που πρόσφερε μαγευτική θέα ως το
σημείο που έφτανε το μάτι μας. Και για όποιον βρίσκει δικαιολογία ότι το
καλοκαίρι είναι για τη θάλασσα, επειδή έχει ζέστη, μια ματιά στην ομαδική, όπου
όλοι είμαστε κουκουλωμένοι στα αντιανεμικά μας, δίνει την απάντηση: στο βουνό
είναι πάντα δροσερά! Κι ευτυχώς που μας έπιασε το κρύο και μαζευτήκαμε για την
επιστροφή, γιατί ακόμα εκεί θα ήμασταν να παίρνουμε φωτογραφίες. Έξτρα bonus στη μαγεία της βραδιάς
η επιστροφή μας νυχτιάτικα με τους φακούς!
Επιστροφή με τους φακούς, η απόλυτη περιπέτεια!
Η
όμορφη κι ανέγγιχτη φύση, η καλή παρεΐστικη διάθεση, η μαγευτική δύση του ηλίου κι η ταυτόχρονη ανατολή του φεγγαριού
είναι κάποια απ’ τα παράπλευρα οφέλη, που προσφέρει η ορειβασία, εκτός από τη
σωματική άσκηση. Γι’ αυτό όλοι εμείς, που ζούμε τέτοιες ανεπανάληπτες στιγμές,
δίνουμε πάντα την ευχή να είμαστε γεροί ως την επόμενη ευλογημένη εξόρμηση. Ευχαριστούμε θερμά τον βετεράνο αρχηγό κι
εμπνευστή αυτής της πεζοπορίας, τον Πρόεδρο του Συλλόγου, Λεωνίδα Κλώντζα! Για
την ιστορία περπατήσαμε γύρω στα 5 χιλιόμετρα σε τρεις ώρες με τις στάσεις!
Το ολόγιομο
φεγγάρι του Αυγούστου αναζήτησε στο οροπέδιο
Καθαρού η ομάδα του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου. Το απόγευμα της Πέμπτης 11 Αυγούστου 2022 ανηφορίσαμε προς
την ‘Πλατιά Κορφή’ της Δίκτης, με στόχο να απολαύσουμε από ψηλά τη δύση του
ήλιου και την ανατολή της πανσέληνου.
Αναζητούμε την μαγεία της πανσέληνου του Αυγούστου, της ‘Κόκκινης Πανσέληνου του Ελαφιού’, καθώς σύμφωνα με την παράδοση κάθε χρόνο τέτοια εποχή, τα νέα κέρατα των αρσενικών ελαφιών αρχίζουν να βγαίνουν από το μέτωπό τους, καλυμμένα με βελούδινο και απαλό τρίχωμα. Καθώς ο σεληνιακός κύκλος ασκεί μεγάλη επίδραση στον πλανήτη μας, οι άνθρωποι έπλεξαν πάμπολλες μυθοπλασίες γύρω από τις φάσεις του φεγγαριού και κυρίως της πανσέληνου. Από τα αρχαία χρόνια και σε όλους τους πολιτισμούς ο δορυφόρος της Γης λατρεύτηκε σαν θεότητα. Κατ’ εξοχήν θηλυκή θεά, η Σελήνη, εμφανίζεται μυστηριώδης, γλυκιά και γοητευτική, με την γονιμότητα να είναι στα βασικά της χαρακτηριστικά. Το όνομά της ετυμολογείται από το σέλας (φως).
Ξεκινήσαμε αργά το απόγευμα με κατεύθυνση το κοντινό μας οροπέδιο στο Καθαρό, απολαμβάνοντας στη διάρκεια της διαδρομής την άγρια ομορφιά των Λασιθιώτικων βουνών και την εκπληκτική θέα προς τον κόλπο του Μεραμπέλλου και την πόλη του Αγίου Νικολάου. Αφήσαμε τα αυτοκίνητα μας στην άσφαλτο, πριν από τον οικισμό του ‘Αβδελιακού’ στο οροπέδιο και ακολουθώντας το παλιό μονοπάτι, που ελίσσεται ανάμεσα σε χαμηλούς αρωματικούς θάμνους, θεόρατους πρίνους και τεράστιους βραχώδεις σχηματισμούς, κατευθυνθήκαμε στην ‘Πλατιά Κορφή’, που βρίσκεται στη βορειανατολική πλευρά του οροπεδίου σε υψόμετρο 1.489 μ.
Βαδίζουμε την ώρα του δειλινού, όταν το ταξίδι του ήλιου στο στερέωμα φτάνει στο τέλος του, την ώρα που η πλάση γαληνεύει και αρχίζει να βάφεται στα πορφυρά χρώματα της δύσης. Διασχίζουμε το μικρό πλάτωμα με τις κυκλικές στέρνες/πηγάδια, που έχουν κτιστεί με ‘ξερολιθιά’ και συγκεντρώνουν το νερό της βροχής από τις τριγύρω βουνοπλαγιές και χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα για να ξεδιψούν τα κοπάδια.
Συνεχίζουμε ανηφορικά από μονοπάτι, περνώντας από μισογκρεμισμένες στάνες, δείγματα κτηνοτροφικής εκμετάλλευσης αλλοτινών καιρών, ενώ κάμποσα αγριοκάτσικα σκαρφαλωμένα πάνω στα βράχια μας παρακολουθούν ενοχλημένα. Όσο ανηφορίζουμε η χαμηλή νέφωση πυκνώνει και σύντομα ο ήλιος που βασιλεύει κρύβεται πίσω από πυκνά σύννεφα.
Κάνουμε την πρώτη στάση για ανάπαυση και στη συνέχεια ακολουθούμε ανηφορικό μονοπάτι, ενώ η βλάστηση χαμηλώνει, οι ριζωμένοι βράχοι ψηλώνουν και οι σκιές μακραίνουν. Την πορεία μας δυσκολεύει ο δυνατός άνεμος και η χαμηλή θερμοκρασία, που λόγω του μικροκλίματος της περιοχής θυμίζει περισσότερο χειμώνα. Μετά από πορεία μιάμισης περίπου ώρας φτάνουμε στην 'Πλατιά Κορφή' και απολαμβάνουμε την άγρια ομορφιά του ορεινού τοπίου. Θαυμάζουμε την μαγεία και μεγαλοσύνη της ορεινής μας φύσης, αν και τα πυκνά σύννεφα κρύβουν την μαγευτική θέα προς τον κόλπο του Μεραμπέλλου.
Ο ουρανός έχει ήδη αρχίσει να ροδίζει, καθώς ο βασιλιάς ήλιος τρέχει να εξαφανιστεί στη δύση. Καθώς η μέρα παραχωρεί την θέση της στην νύχτα, η θερμοκρασία πέφτει, οπότε αναγκαστικά αφήνουμε την νεφοσκέπαστη κορφή για να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Βαδίζουμε πάνω στο ίδιο μονοπάτι, που ακολουθεί φιδογυριστή πορεία στις φεγγαρόλουστες βουνοπλαγιές της Δίκτης και καταλήγουμε μετά από μιάμιση ώρα στην αφετηρία, έχοντας διανύσει περισσότερα από 5χλμ. Κάποιοι συνεχίζουν μέχρι τον μικρό οικισμό στο οροπέδιο για να γευτούν σπιτικές νοστιμιές και ντόπιο κρασί σε παραδοσιακή ταβέρνα, με το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου να φωτίζει μαγικά τις ψηλότερες κορφές της Δίκτης και το μικρό μας οροπέδιο.
