ΣΤΑ ΦΑΡΑΓΓΙΑ ΤΗΣ ΣΦΑΚΑΣ

Την Κυριακή 26 Ιουλίου 2026 ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου ακολούθησε τον Ορειβατικό Σύλλογο Ηρακλείου στη διάσχιση των δύο φαραγγιών που περικλείουν τη Σφάκα Σητείας: Φαράγγι Τσιγκούνη ή καλύτερα «Σκοτεινάγρας» στα δυτικά και φαράγγι Κουδουμή στα ανατολικά!

Ομαδική στη θέση Στενός Πόρος στο φαράγγι της Σκοτεινάγρας (γνωστό ως Τσιγκούνη)

ΦΑΡΑΓΓΙ ΣΚΟΤΕΙΝΑΓΡΑΣ (ΤΣΙΓΚΟΥΝΗ)

Η πεζοπορία μας ξεκινά κατά τις 10.00 η ώρα από την είσοδο του φαραγγιού στη δυτική πλευρά της Σφάκας στον δρόμο προς Λάστρο. Εδώ μαζευόμαστε καμιά 30αριά νοματαίοι κι απ’ τους δύο συλλόγους, έτοιμοι με ορειβατικά μποτάκια, μπατόν και κράνη, γιατί και τα δύο φαράγγια θεωρούνται άγρια, στενά, με συνεχείς κατολισθήσεις βράχων που αλλάζουν συνεχώς την κοίτη, δασωμένα επίσης, σε μερικά σημεία χρειάζεται και σκαρφάλωμα και γενικά είναι φαράγγια που θέλουν την προσοχή τους και τη βοήθεια κι ασφάλεια που σου δίνει μια οργανωμένη ομάδα!

Ξεκινάμε λοιπόν ακολουθώντας τον αρχηγό παρακάμπτοντας θάμνους και δέντρα βουτώντας κυριολεκτικά στην κοίτη του φαραγγιού. Περπατώντας συναντάμε τα ερείπια από παλιό καμίνι, απομεινάρι ενός κόσμου που χάνεται. Για καμιά ώρα συνεχίζουμε πάνω στις κροκάλες της ρεματιάς κάτω από δέντρα (σφάκες, συκιές, σχοίνα, λιοπρίνια κι αργότερα πρίνα), που κρύβουν το φως του ήλιου, ώσπου φτάνουμε στο πρώτο τοιχίο, δηλαδή μια ψηλή γλίστρα, δημιουργημένη απ’ το νερό. Εδώ ο αρχηγός ρίχνει σκοινί και μας δείχνει τα βασικά της τεχνικής αναρρίχησης (κρατάς σκοινί, πατάς γερά στον τοίχο, ρίχνεις το σώμα πίσω κι άντε γεια!). Τέτοια σημεία δημιουργούν συνωστισμό, ώσπου να περάσουν όλοι και καθυστερήσεις, είναι όμως κι εκείνα που σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν παιδί! Παρόμοια θα συναντήσουμε αρκετά στη διαδρομή, όπως κι εντυπωσιακά πετρώματα, που θα δώσουν θαυμάσιες φωτογραφίες. Το τελευταίο εμβληματικό τοιχίο θα είναι ο «Στενός Πόρος», ένα φυσικό οικοδόμημα σαν πύργος ύψους 6-7 μέτρων, το οποίο θαυμάζουμε, αλλά στη συνέχεια παρακάμπτουμε σκαρφαλώνοντας από δεξιά.

Θα πάρουμε τέλος την ανηφορική σάρα εξόδου, που οδηγεί στη μάντρα του Μανώλη Μαυροματάκη, τον οποίο ευχαριστούμε που έδεσε τα σκυλιά, καθώς ήξερε ότι θα περάσουμε και καλό θα ήταν όποιος έχει σκοπό να πεζοπορήσει εδώ να τον συνεννοείται. Είναι δε ο ίδιος ο κύριος Μανώλης μια εμβληματική μορφή των Σητειακών βουνών και δεινός γνώστης τους, πάντα πρόσχαρος με τους ορειβάτες, καθώς πολλά μονοπάτια για το όρος Ορνό ξεκινάνε από το μαντρί του.

Στα φαράγγια αυτά επειδή τα τοιχώματα είναι στενά και πέφτουν πολλές πέτρες τα κράνη είναι απαραίτητα. Ακόμα αν και δεν θεωρούνται τεχνικά, ένα σκοινί κακό δεν κάνει στα πετρώδη περάσματα

Σιέστα σε ανοικτό χώρο για πιο πολλή ασφάλεια

Στον στενό πόρο

Η σάρα προς την έξοδο του φαραγγιού

ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΜΟΝΟΚΑΡΑΣ

Βγαίνουμε λοιπόν στην δυτική πλευρά του μικρού οροπεδίου της Μονοκαράς (750μ.) στα ριζά της ψηλότερης κορφής του όρους Ορνό, της Ασκορδαλιάς (1.237 μ.) και ακολουθούμε τον χωματόδρομο, που θα μας οδηγήσει στην καρδιά του οικισμού στο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού. Το μέρος αποτελείται από μαγατζέδες, Σφακιανών και Τουρλωτιανών, κοντά σε περβόλια με οπωροφόρα (αχλαδιές, μηλιές, καρυδιές, κερασιές, καστανιές κλπ) και πολλά αμπέλια. Σε εποχές εργασιών πχ. κλάδεμα, τρύγος, σφύζει από ζωή, σήμερα πάντως είναι έρημο.

Βγαίνοντας απ' το φαράγγι αντικρίζουμε επιτέλους τις βόρειες ακτές. Σε πρώτο πλάνο το λατομείο στο Αλτσί και πίσω η δυτική πλευρά του κόλπου του Μεραμπέλλου

Στο εκκλησάκι Τιμίου Σταυρού Μονοκαράς

Διασχίζοντας το μικρό οροπέδιο, ώσπου να βρούμε το φαράγγι του Κουδουμή. Βρισκόμαστε στις βόρειες υπώρειες του όρους Ορνό, ανάμεσα στις κορυφές Ασκορδαλιά, Μακρύς Λάκκος, Πισκοπιανή.

Το "άνθος" της εποχής, Εχίνωψ ο Ακανθότατος (Echinops Spinosissimus), με άνθη που μοιάζουν με αχινούς, κόβει σαν στιλέτο, πραγματικά "ακανθότατος"

Ανθισμένα τα θυμάρια ακόμα μοσχοβολάνε

ΦΑΡΑΓΓΙ ΚΟΥΔΟΥΜΗ

Διασχίζουμε λοιπόν το εύφορο οροπέδιο και λίγο πριν το διάσελο Πισκοπιανής – Καλού Λάκκου κατηφορίζουμε για το φαράγγι του Κουδουμή. Ανάλογης ομορφιάς κι αυτό με την ίδια έντονη προσωπικότητα, όπως το προηγούμενο, πλην άχαρο στο κατέβασμα και την επιστροφή -κατ’ εμέ-, οδηγεί στο τελείωμά του σε μια μεγάλη ρεματιά γεμάτη με αρωματικά φρύγανα, θυμάρια ανθισμένα και ρίγανη. Στην έξοδό του πριν τον ΒΟΑΚ σταματάμε λίγο να ποτίσουμε τα κρινάκια, που έχει φυτέψει ο Νίκος απ’ τον Φ.ΟΡ.Σ. Σητείας δίπλα στην αναμνηστική πλάκα, αφιερωμένη στα μέλη των συλλόγων μας, Θανάση Κολοτούρου και Δώρας Καπλάνη, που έχασαν τη ζωή τους ανήμερα των Χριστουγέννων του 25 από χιονοστιβάδα στα Βαρδούσια. Στο φαράγγι Κουδουμή ήταν η τελευταία πεζοπορία τους με τους δυο συλλόγους της ανατολικής Κρήτης, πριν ακολουθήσουν αυτόνομη πορεία.

Ότι ανεβαίνεις πρέπει να το κατεβαίνεις, νόμος του πεζοπόρου. Το φαράγγι του Κουδουμή, το ίδιο απαιτητικό με της Σκοτεινάγρας

Γνωστό για τα μεγάλα δέντρα με προσωπικότητα του Κουδουμή

Ένα απ' αυτά ήταν και τούτο το εμβληματικό δέντρο που παρασύρθηκε τελικά απ' τις πλημμύρες του 22 κι έχει μείνει μόνο το κουφάρι του

Τοπίο από άλλο πλανήτη σε κάποια σημεία

Έξοδος του φαραγγιού του Κουδουμή, όπου ανοίγει και γίνεται ρεματιά

Πλακέτα αφιερωμένη στον Θανάση και τη Δώρα, τους παλιούς μας συνορειβάτες, που χάθηκαν τα Χριστούγεννα του 25. Η τελευταία τους πεζοπορία με τους συλλόγους ανατολικής Κρήτης ήταν αυτή του φαραγγιού του Κουδουμή

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ-ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Ήταν μια δυνατή πεζοπορία αυτή, που δεν την αντιπροσωπεύουν τα 11 χλμ και 534 υψομετρική, που έγραψε ο Χάρης ή τα 13 χλμ και 670, που έγραψε η Σοφία. Τα φαράγγια είναι πάντα δύσκολα στην διάβασή τους λόγω της ανομοιομορφίας του πεδίου και κουράζουν όλο το σώμα ειδικά όταν έχουν αναρρίχηση. Απόδειξη ότι το ίδιο βράδυ και την άλλη μέρα το πρωί νιώθαμε αποκαμωμένοι λες και τρέξαμε μαραθώνιο! Να ευχαριστήσουμε τον Ε.Ο.Σ. Ηρακλείου, που επέλεξε να περπατήσει στα μέρη μας και ιδιαίτερα τον Πρόεδρο του και αρχηγό μας στην πεζοπορία, τον Δημήτρη Σφυράκη, που πήγαινε συνεχώς πάνω-κάτω βοηθώντας όλους να περάσουν τα δύσκολα σημεία και μετά τρέχοντας να οδηγεί πάλι στην αρχή του γκρουπ. Το αποτέλεσμα ήταν να είναι όλοι ευχαριστημένοι και να περάσουν καλά, αλλά και να ολοκληρωθεί μια δύσκολη πεζοπορία χωρίς παρατράγουδα! Με το καλό να σμίγουμε σε διασυλλογικές πορείες. Και στην άλλη με καλό!

ΑΡΧΗΓΟΣ: Δημήτρης Σφυράκης, Πρόεδρος του Ε.Ο.Σ. Ηρακλείου, πανταχού παρών σήμερα κι ευχαριστούμε πολύ!!!

ΑΡΧΗΓΟΣ: Δημήτρης Σφυράκης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Δημήτρης Σφυράκης, Μιχάλης Λυρατζάκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Σταύρος Κουμουλάς

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:  

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: --------

ΧΑΡΤΗΣ: Χάρης Σιαμπάνης

Powered by Wikiloc

ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΚΑ ΣΤΗ ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ (Μέσω του φαραγγιού του Κουδουμή)

Μια ενδιαφέρουσα πεζοπορία στα χνάρια των παππούδων μας ήταν αυτή που πραγματοποιήσαμε με τον Ορειβατικό Σύλλογο Αγίου Νικολάου την Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2025. Κι ήταν τυχερή η ομάδα των 20 πεζοπόρων που έλαβε μέρος σε αυτήν!

Φαράγγι Κουδουμή, απλά γοητευτικό!

Πεζοπορία που σχεδιάζαμε για χρόνια

Παιδί ακόμα θυμάμαι τον παππού μου, τον Κυριακογιώργη, από τη Σφάκα να λέει τη γνωστή μαντινάδα: «Από παέ θα παίξω μια να πάω στη Ρουκάκα, γιατί είναι η μάνα μου τρελή και δε μου βάνει βράκα» και θεωρούσα πως και πολύ μακριά δεν  θα ‘ναι αυτή η Ρουκάκα, αφού με ένα πήδο πια την φτάνεις. Ρουκάκα, το παλιό όνομα της Χρυσοπηγής, τούρκικο μάλλον, καθώς ήταν από τα τουρκοχώρια της εύφορης κοιλάδας πίσω απ’ το Ορνό, τα οποία ήταν πάντα πιο πλούσια από τα δικά μας τα ξερικά ανεμοδαρμένα βορινά χωριά, καθώς ποτέ δεν τους έλειπε το νερό! Την πεζοπορία αυτή λοιπόν καιρό τη συζητάγαμε και σκόνταφτε πάντα στο θέμα της μεταφοράς: τα δυο χωριά, με στενούς δεσμούς απ’ το παρελθόν, στέκονται αντιδιαμετρικά του όρους Ορνό που τα χωρίζει -ή τα συνδέει, όπως το δει κανείς. Παλιότερα οι κάτοικοι τους είχαν τακτική επικοινωνία με τα γαϊδούρια, ωστόσο σήμερα με τους αμαξωτούς δρόμους τα χωρίζει μεγάλη απόσταση!

Πεζοπορία «βαριά» με ένα αίσθημα ιερού καθήκοντος μάζεψε την ομάδα των Σφακιανών του Συλλόγου, Μαρία, Λευτέρη και Λεωνίδα, που χωρίς πολλή συζήτηση ανέλαβαν το πρώτο μέρος της διαδρομής και των Χρυσοπηγιανών, σύσσωμης της οικογένειας του Γιάννη Καλλιβρετάκη, που πήραν τη σκυτάλη μετά!

Από την εκκλησία της Παναγίας της Κυμέλας, δίπλα στον ΒΟΑΚ κι ανάμεσα στα χωριά Σφάκα και Τουρλωτή, που εορτάζει την ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής, ξεκινήσαμε το πρωί της Κυριακής. 

Στην αρχή χωματόδρομος, που οδηγεί στο φαράγγι!

Φαράγγι Κουδουμή

Ξεκινάμε λοιπόν στον φάραγγα δίπλα στην εκκλησία της Κυμέλας ανάμεσα Σφάκας και Τουρλωτής, όπου παρκάρουμε τ’ αυτοκίνητά μας. Επιλέξαμε το όμορφο φαράγγι του Κουδουμή για την ανηφόρα, επειδή έχουμε καιρό να το κάνουμε. Για μένα προσωπικά εδώ ήταν η πρώτη μου οργανωμένη πεζοπορία πριν 9 χρόνια με τον Φ.ΟΡ.Σ. Σητείας κι έκτοτε έχω ξαναέρθει αρκετές φορές. Ξέρω τα πατήματα και την ιδιομορφία του μέρους. Χαίρομαι όμως να ακούω τις εκφράσεις θαυμασμού των συνοδοιπόρων μου, όταν περνάμε απ’ τα κάθετα με ραβδώσεις πρανή του, όπου φωλεύουν δεκάδες όρνια, που μας μυρίστηκαν και πετάνε γύρω μας. Ξέρω τις σπηλαιώσεις του, που πολλές φαίνεται πως εκτελούσαν χρέη μαντριών, τα καμίνια για την επεξεργασία του ασβεστόλιθου, το πυκνό πρινόδασος εκατέρωθεν του μονοπατιού, ότι είναι διάσπαρτο με κουφάρια πεθαμένων μικρών ζώων… Στα στενά του περάσματα χρειάζεται προσοχή και βοήθεια από τους πιο δυνατούς, ώστε να σκαρφαλώσουμε όλοι, με αποκορύφωμα το ξετρύπι με τον μεγάλο βράχο σαν υπέρθυρο, απ’ όπου πρέπει να αναρριχηθούμε ένας-ένας και τέλος τον πέτρινο «τοίχο» με τα «σκαλοπάτια», την τελευταία δοκιμασία. Σίγουρα δεν έχεις χρόνο να βαρεθείς!

Ανθρώπινες παρεμβάσεις στις σπηλαιώσεις δείχνουν την χρήση τους για σταυλισμό κάποτε

Ασβεστοκάμινο στην αρχή σχεδόν του φαραγγιού. Η θέση του εδώ δικαιολογείται απ' την πολλή πέτρα και τα πρίνα τριγύρω. Στο καμίνι έθαβαν τις πέτρες και με σιγανή κι ελεγχόμενη φωτιά παρήγαγαν ασβέστη, πολύ χρήσιμο υλικό για τους ανθρώπους τότε! ΚΑΤΩ: Εντυπωσιακά τα πρανή του φαραγγιού απαιτούν σε ορισμένα σημεία σκαρφάλωμα:

Πρινόδασος σε αρκετά σημεία πυκνό καθ' όλο το μήκος του φαραγγιού

Εδώ η "αψίδα" το σημείο όπου ένας βράχος ως υπέρθυρο έχει δημιουργήσει ένα στενό άνοιγμα, απ' όπου περνά ένας-ένας 

Οι ακτίνες του ήλιου δεν φτάνουν τόσο χαμηλά

Ο τοίχος των 5-6 μέτρων προς την έξοδο του φαραγγιού θέλει κάποια αναρρίχηση

Οροπέδιο Μονοκαράς

Βγαίνουμε κάποτε στο ανατολικότερο τμήμα του εύφορου οροπεδίου της Μονοκαράς, με τους τουρλωτιανούς μαγατζέδες και τα μερακλήδικα αμπέλια τους. Ένα μήλο θα το φάμε, τιμής ένεκεν, αφού είναι η εποχή τους. Έπειτα θα περάσουμε από το έρημο πια μαντρί του Αντώνη Κλίνη ανοίγοντας το μάνταλο της αυλόπορτας. Από εδώ είναι η διάβαση για την άλλη πλευρά. Τον είχα ρωτήσει παλιά τον γερο-βοσκό και μου είχε πει «Ωωωω το μονοπάτι της Χρυσοπηγής, ένα ατέλειωτο ζιγκ ζαγκ, που σου βγάζει το λάδι μέχρι να φτάσεις!»

Η πορεία απαιτεί άλλη μια ώρα ανηφόρας στη στενή σάρα ανάμεσα στα βουνά της Πισκοπιανής και του Μακρύ Λάκου. Εδώ ξεφυτρώνουν ανθάκια της εποχής: κρόκοι, κολχικά και άλλα. Κυρίως όμως επικρατεί ξεραΐλα δυστυχώς. Φτάνουμε στο κούτελο πριν την κατηφόρα. Μπροστά μας ανοίγεται όλη η κοιλάδα ως κάτω στα νότια. Βλέπουμε τα Σχινοκάψαλα, την Λάπιθο, το Ορνό. Η Χρυσοπηγή πουθενά. Την κρύβει ο ορεινός όγκος. 

Συνέχεια της ανηφόρας από τη σάρα ανάμεσα στις κορυφές Πισκοπιανή και Μακρύς Λάκκος, αφού περάσεις τη στάνη του Κλίνη. Πίσω το τρίγωνο του φαραγγιού του Κουδουμή, που μόλις διασχίσαμε!

Η ίδια εικόνα από την άλλη μεριά. Πίσω διακρίνεται ο Μακρύς Λάκκος

Ζουμ σε μια γωνιά του οροπεδίου Μονοκαράς με τους μαγατζέδες, τα αμπέλια και τους οπωρώνες  

Ο παράδεισος του μήλου!!! 

Όμορφο μα τοξικό: colchicum pusillum, ενδημικό της Κρήτης  ΚΑΤΩ: Διάφορα λουλουδάκια της εποχής και του υψομέτρου:  crocus laevigatus,prospero autumnale, 

crocus oreocreticus cartwrightianus,

Οι μαργαρίτες του χειμώνα: bellis silvestris

Στο "Αμυγδαλοσέλι", το διάσελο ανάμεσα σε Πισκοπιανή (κρυμμένο στην ομίχλη το βουνό στις ρίζες του οποίου είναι φωλιασμένη η Χρυσοπηγή) και Μακρύ Λάκκου

Μετά από μια ανάπαυλα παίρνουμε το μονοπάτι που είναι σμιλεμένο δεξιά στο διάσελο. Με έκπληξη βλέπουμε ότι είναι σηματοδοτημένο! Ας είναι καλά η ομάδα του Γεωπάρκου Σητείας με τον κύριο Γιάννη Κανναβάκη της Χρυσοπηγής, τους ευχαριστούμε πολύ, γιατί τώρα ακολουθούμε το ζιγκ ζαγκ του μονοπατιού χωρίς πολλή έννοια. Διατηρείται αυτό σε μερικά σημεία πολύ καλά, σε άλλα το ξεχωρίζεις απ’ το υποστηρικτικό τοιχία στις άκρες του. Ελίσσεται αρχικά στην αριστερή μεριά της σάρας και στη συνέχεια περνά δεξιά πάνω από ένα ακόμα καμίνι κι έπειτα από τη θέση «Αμυγδάλοι» με το σκεπαστό σαρνίτσι.  Από ψηλά φαίνεται και η μεγάλη δεξαμενή γεμάτη νερό, όπου είναι η έξοδός μας. Δίπλα της ξεκινά ο χωματόδρομος που δεξιά οδηγεί προς Μπέμπονα κι αριστερά προς τον προορισμό μας.

Ακολουθώντας το παλιό μονοπάτι με το ζιγκ ζαγκ, που οδηγούσε στην άλλη πλευρά του όρους Ορνό στην κοιλάδα της Χρυσοπηγής

Στο βάθος τα βουνά της Θρυπτής

Το μονοπάτι περνά πάνω απ' τη θέση "Αμυγδάλοι" με το στεγασμένο σαρνίτσι. Κάτω φαίνεται κι η μεγάλη δεξαμενή, από όπου θα βγούμε στον χωματόδρομο

Μετά από αρκετό κατέβασμα φάνηκε κι η Χρυσοπηγή φωλιασμένη στις ρίζες της Πισκοπιανής

Τα τελευταία μέτρα προς το χωριό!

Στην είσοδο του χωριού

ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ Η ΡΟΥΚΑΚΑ

Μετά από 12 χλμ, 750 μ υψομετρική διαφορά και 6 ώρες πεζοπορία φτάνουμε τελικά στο φιλόξενο καφενεδάκι στην πλατεία της Χρυσοπηγής. Είναι η ώρα της ανταμοιβής με μια μπύρα, ένα μεζέ και το ..παρεάκι. Ίσα που προλαβαίνουμε: σε μια ώρα θα μας μαζέψει το λεωφορειάκι του ΚΤΕΛ, για να μας μεταφέρει πίσω στη Σφάκα διασχίζοντας όλη σχεδόν την επαρχία Σητείας και κυκλώνοντας το όρος Ορνό! Άλλα τρία τέταρτα από εδώ ως τον Άγιο Νικόλαο. Ήταν μεγάλο το ταξίδι σήμερα, αλλά άξιζε τον κόπο!!

Στην πλατεία του χωριού με το καφενεδάκι. Η Χρυσοπηγή ονομαζόταν παλιά Ρουκάκα (όνομα τούρκικο ή αραβικό) και κατά την Τουρκοκρατία ήταν ένα απ' τα πιο γνωστά και πλούσια τουρκοχώρια της περιοχής. Κατά την ελληνική επανάσταση  του 1897 σώθηκαν οι Μουσουλμάνοι της περιοχής μετά από παρέμβαση του Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας, Αμβρόσιου κι έτσι δεν ακολούθησαν τη μοίρα των γειτονικών της χωριών πχ της Δάφνης, όπου είχαμε μεγάλες σφαγές. ΚΑΤΩ: Οι αρχηγοί μας σήμερα: Γιάνης Καλλιβρετάκης με την οικογένεια (καταγωγή από Χρυσοπηγή) - Μαρία Μετζογιαννάκη (Σφάκα)

ΑΡΧΗΓΟΙ: Μετζογιαννάκη Μαρία (Σφάκα) - Καλλιβρετάκης Γιάννης (Χρυσοπηγή)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Γιάννης Πάγκαλος, Λεωνίδας Κλώντζας, Μαρία Μετζογιαννάκη, 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ: 

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: Γιάννης Πάγκαλος

ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑΣ : 

Γιάννης Πάγκαλος

Με την υποστήριξη του Wikiloc