Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026, ημέρα θερμή για την εποχή, επέλεξαν οι δύο «αδερφοί»
σύλλογοι της ανατολικής Κρήτης, Ορειβατικός
Αγίου Νικολάου και Φυσιολατρικός Ορειβατικός Σύλλογος Σητείας, να ανέβουν στην κορυφή Κλήρος (1.331 μ.) της Θρυπτής
–μια από τις πιο όμορφες της περιοχής μας λόγω άπλετης θέας.
Ομαδική με τους 21 πεζοπόρους των δυο συλλόγων στην κορυφή στα 1.331 μέτρα
Η πεζοπορία ξεκίνησε λίγο πιο πάνω απ’ το καταπράσινο και γραφικό χωριό του
Ορεινού (620μ.), το νοτιοδυτικότερο της επαρχίας Σητείας και στα σύνορα με
την επαρχία Ιεράπετρας, γνωστό για τις παραδοσιακές ταβέρνες και καφενεία, το
φαράγγι των Κόκκινων Πεταλούδων και τον καταρράκτη του, την τεχνητή λίμνη «Σκάφη»,
αφετηρία για πολλές πεζοπορίες στην περιοχή. Το προσεγγίσαμε από διαφορετική
πλευρά η κάθε ομάδα, αφού ξεκινήσαμε από Άγιο Νικόλαο και Σητεία αντίστοιχα. Η
απόσταση περίπου ίση και από τις δυο πόλεις, μ’ άλλα λόγια αν και στον νομό μας,
…πολύ μακριά!
Ήδη από την αρχή φάνηκε ότι η περιοχή δέχεται αρκετά νερά, καθώς μεγάλες κολύμπες στον χωματόδρομο δυσχεραίνουν την διάβασή, ενώ ρυάκια και μικρά καταρρακτάκια ακούγονται εδώ κι εκεί. Αμπέλια, όπου τα χορτοκοπτικά εργάζονται ασταμάτητα, αγροί γεμάτοι παπαρούνες, κυκλάμινα, ορχιδέες, τουλίπες κρητικές πιο ψηλά, μια φύση ανοιξιάτικη ακόμα εδώ και πανέμορφη!
Μέρος του Ε4 ο χωματόδρομος που συνδέει Ορεινό με Θρυπτή
Ομαδική στο σταυροδρόμι πουοδηγεί προς Αφέντη και Θρυπτή αριστερά. Εμείς θα κατευθυνθούμε δεξιά. Είπαμε χιουμοριστικά "ας βγάλουμε εδώ μία φωτογραφία, μήπως την κάνουν μερικοί, αν ζοριστούν, να έχουμε απαρτία". Κανείς δε ζορίστηκε όλοι ανεβήκαμε!!! Μπράβο μας!
Δεξιά μας η κορυφή ανατολική Παπούρα της Θρυπτής (1.187μ.), στους πρόποδες της οποίας βρίσκεται το Ορεινό και την οποία ανεβήκαμε τον Οκτώβριο ...κατά λάθος (επειδή φυσούσε πολύ και δεν μπορούσαμε να προσεγγίσουμε τον Κλήρο
Πολύ νερό έπεσε στο Ορεινό τον τελευταίο καιρό
Δεκάδες μικρά και μεγάλα καταρρακτάκια κελαρύζουν
Η εύφορη κοιλάδα του Ορεινού. ΚΑΤΩ: κυκλάμινα ροζ και χωράφια γεμάτα παπαρούνες!
Γρήγορα παίρνουμε ανηφορικά τον
ελισσόμενο φάραγγα ανάμεσα στην
ανατολική Παπούρα και τον Κλήρο. Η ελεύθερη ανάβαση χωρίς μονοπάτι κουράζει
την ομάδα που με σύντομες στάσεις προσπαθεί να ανασυνταχθεί και να ανασάνει. Την
προσπάθεια δυσκολεύει περισσότερο η άπνοια που επικρατεί, και κάνει τα πράγματα
χειρότερα.
Πιο ψηλά ωστόσο αρχίζει να φυσά
ανανεωτικό δροσερό αεράκι. Κάμποσοι μαυροπετρίτες ζυγιάζουν πάνω απ’ τα κεφάλια
μας. Ο ήλιος κάνει τη μέρα χαρούμενη κι οι παρέες διασκεδάζουν την ανηφόρα με
ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Έχουμε κάνει αρκετές κοινές εξορμήσεις μαζί και
γνωριζόμαστε πλέον καλά. Μήπως δεν ξαναπροσπαθήσαμε τον Οκτώβριο να κάνουμε την
ίδια διαδρομή, αλλά λόγω δυνατού αέρα βγήκαμε τελικά Παπούρα και μας έμεινε το
απωθημένο; Όσοι θυμόμαστε εκείνη τη μέρα, δεν μπορούμε να μην κάνουμε σύγκριση
με τη σημερινή!
Αρχίζει το hard rock, δύσκολη ανάβαση από τον φάραγγα ανάμεσα σε Παπούρα και Κλήρο
Arum creticum, αυτοφυές της Κρήτης και της Καρπάθου, χαμηλά έχει πια ολοκληρώσει τον κύκλο του, εδώ ψηλά όμως είναι ακόμα πανέμορφο!
tulipa cretica, άλλη ομορφιά των βουνών μας!
Όσο ανεβαίνουμε ψηλά η θέα γίνεται συγκλονιστική. Απ’ αυτήν
την κορυφή βλέπεις κυριολεκτικά όλο τον νομό: ΝΑ Γούδουρας και Κουφονήσι και ΝΔ
θερμοκήπια Γρα Λυγιάς και νότιο κρητικό πέλαγος. ΒΔ Παχιάμμο και κόλπο
Μεραμπέλλου ως τις κορφές της Δίκτης ψιλοχιονισμένες ακόμα. Επιπλέον όλες οι χαμηλές
οροσειρές της περιοχής συγκλίνουν εδώ σε ένα Τα (ταυ): οι υπόλοιπες κορυφές της
Θρυπτής, της Λάστρου και του δυτικού Ορνό. Χαζεύουμε αρκετή ώρα κι έπειτα
παίρνουμε την κατηφόρα από την άλλη γνώριμη διαδρομή, προς τον οικισμό της Θρυπτής,
την οποία ξέρουμε πολύ καλά. Εδώ υπάρχει μονοπάτι ευδιάκριτο στο μεγαλύτερο
μέρος του, το οποίο ξεκουράζει στην επίπονη κατάβαση. Βγαίνουμε έτσι στον
χωματόδρομο που συνδέει Θρυπτή και Ορεινό και η μόνη έννοια που μας μένει πια
είναι που θα κάτσουμε για μεσημεριανό!!!
Αφήνοντας πίσω την ανατολική Παπούρα κι οδεύοντας προς τον Κλήρο
Τα βουνά του δυτικού Ορνού από Κλήρο (σε πρώτη θέση το Σπαθί)
Το Σπαθί από το διάσελο της Θρυπτής. ΚΑΤΩ: η ομάδα στην κορυφή
Κατεβαίνοντας απο το γνωστό μονοπάτι προς Θρυπτή με θέα τον Αφέντη (1.476 μ.), την πιο ψηλή κορυφή της Θρυπτής, βατή ωστόσο και από χωματόδρομο. ΚΑΤΩ: κατηφορίζοντας με θέα σε Θρυπτή και Κόλπο Μεραμπέλλου
Ωραία μέρα, καλή παρέα, ενδιαφέρουσα
πεζοπορία και δυνατή ανάβαση. Μοιρασμένη σχεδόν κι η καθοδήγηση: ο Νίκος
Τζουανάκης του Φ.ΟΡ.Σ.Σ. μας ανέβασε στην κορυφή σε ένα καινούργιο μονοπάτι για
εμάς κι ο Γιάννης Πάγκαλος του ΟΡ.ΣΥ.Α.Ν. μας κατέβασε απ’ το γνωστό μας
μονοπάτι. Ευχαριστούμε και τους δύο, καθώς και τους 21 θαρραλέους ορειβάτες των
δύο συλλόγων, που συμμετείχαν. Ήταν όλοι τους υπέροχοι! Ανυπομονούμε ήδη για
την επόμενη κοινή εξόρμηση!
Αρχηγός ο Νίκος Τζουανάκης από Φ.ΟΡ.Σ.Σ
Μα και σύλλογος μεγάλος υπάρχει κι άλλος!!! (με θέα ΝΑ)
Με λίγες αμφιβολίες για το αν ο
καιρός θα μας επέτρεπε τελικά να πραγματοποιήσουμε την προγραμματισμένη μας
διαδρομή του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου την Κυριακή 3 Μαΐου 2026 από
το δάσος Κρούστα στο όρια του οροπεδίου του Καθαρού, ξεκινήσαμε το πρωί παίρνοντας
το σχετικό ρίσκο.
Ομαδική των 15 θαρραλέων πεζοπόρων στο εκκλησάκι του Αφέντη στη θέση Ρωμανός. Λόγω της ιδιαιτερότητας του καιρού (αέρας και κρύο αν και Μάης) είναι όλοι ντυμένοι σαν κρεμμύδια!
Ο καιρός έδειξε αρχικά να «ανοίγει»
και έτσι η αφετηρία μας δόθηκε από του Ομέρη τον Λάκκο (δάσος Κρούστα).
Κινηθήκαμε αποκλειστικά σε αγροτικούς δρόμους, διασχίζοντας το εντυπωσιακό
πευκοδάσος προς την περιοχή του Ρωμανού και το Κρουστιανό Όρος κοντά στο
εκκλησάκι του Αφέντη. Οι εικόνες που αντικρίσαμε ήταν πραγματικά μοναδικές για
την εποχή: ο επιβλητικός ορεινός όγκος της Δίκτης, με τις χιονισμένες κορυφές του,
τα ρυάκια να κυλούν ασταμάτητα και τη φύση στα καλύτερά της να εναλλάσσει
μαγικά τον χειμώνα με την άνοιξη. Το χαλάζι, αν και δυσκόλεψε σε σημεία τη
διαδρομή, πρόσθεσε εκείνη τη ξεχωριστή πινελιά που έκανε αυτή την εμπειρία
ακόμη πιο έντονη και αξέχαστη. Μια διαδρομή που προτείνεται ανεπιφύλακτα για
κάθε εποχή του χρόνου — με την προϋπόθεση, φυσικά, πως οι καιρικές συνθήκες το
επιτρέπουν.
Πορεία στο δάσος αποκλειστικά από χωματόδρομους
Θέα στα παράλια
Θέα και στις φρεσκο-χιονισμένες κορφές της Δίκτης
Νερά ξεχειλίζουν παντού μετά από μια ιδιαίτερα βροχερή άνοιξη, που συνεχίζεται ακόμα!
Έριξε και το χιονάκι του κατά τη διάρκεια της πορείας
Οι γνωστές κολύμπες του Καθαρού ξέχειλες κι αυτές
Το περιφραγμένο εκκλησάκι του Αφέντη επίσης
Χιονίζει!!!
Περπατήσαμε τελικά 15 και βάλε
χιλιόμετρα με υψομετρική διαφορά γύρω στα 450 μέτρα, μια πεζοπορία που απολαύσαμε
λόγω του όμορφου φυσικού τοπίου αλλά και των εναλλαγών του καιρού κι
ευχαριστούμε θερμά τον αρχηγό μας, Γιώργο Βαρδάκη. Και στην άλλη με καλό!
«Σου
άρεσε η πεζοπορία ρώτησα τον Γάλλο φίλο μας, τον Νίκολας, καθώς περιμέναμε στην
ουρά για μια κρύα μπύρα στον Τσούτσουρα. «Σουπέρ» μου απαντάει με τα
γαλλο-αγλικά του «τόση εναλλαγή τοπίων δεν την είχα ξαναδεί». Μαγευτικά ανατολικά Αστερούσια λοιπόν σε μια
απίστευτη διαδρομή από τον ορεινό
Αχεντριά ως τους παραλιακούς οικισμούς Μαριδάκι και Τσούτσουρα την Κυριακή 26
Απριλίου 2026 για τον Ορειβατικό Αγίου Νικολάου και του 28 τυχερούς πεζοπόρους της
ημέρας.
Ομαδική μας μπροστά στην απομονωμένη Μονή του Αγίου Νικήτα, του 1640 με παλιές τοιχογραφίες και καμένη την οροφή από τους Οθωμανούς. Μόνο ένας γέρος καλόγερος μένει πια εδώ.
Κι η
ημέρα να ξεκινά επεισοδιακά καθώς πανταχόθεν στην ανατολική Κρήτη βρέχει με το
τουλούμι και όλοι επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο με μισή καρδιά. Όμως όταν μετά από 2,5 ώρες ταξιδιού ανηφορίζουμε
με την ψυχή στο στόμα τις απότομες στροφές του δρόμου προς Αχεντριά (690μ.) ο ήλιος κρυφοπροβάλλει πίσω απ’ τα σύννεφα! Ξεκινάμε
λοιπόν από το ορεινό αυτό χωριό από το οποίο, διαβάζω, γίνονται όλες οι
ζεύξεις, καθώς δεν παρεμβάλλεται κανένα εμπόδιο στη λήψη σημάτων. Κι ακόμα ότι
πήρε τ’ όνομά του από τις «όχεντρες» κι ότι είναι περίφημο το τυρί του, καθώς
οι κάτοικοι είναι κτηνοτρόφοι. Εγώ στο μεταξύ βλέπω ένα όμορφο γραφικό χωριό
140 κατοίκων με πολύ εύφορη γη τριγύρω και ανθισμένα λιβάδια με την άνοιξη να είναι στο απόγειό της.
Ανεβαίνουμε
ακόμα πιο ψηλά κατευθυνόμενοι σε ένα άνοιγμα που φαίνεται ανάμεσα στα βουνά, τον Στενό Πόρο (820μ.), που αποτελούσε
και το πέρασμα για τα νότια παραθαλάσσια μέρη. Εδώ αρχίζει ένας αέρας που φέρνει
επικίνδυνες για την ευστάθειά μας ριπές. Παρ’ όλ’ αυτά όλοι βρίσκουμε την
δύναμη να ισορροπήσουμε, ώστε να φωτογραφίσουμε αυτό που βλέπουμε μπροστά μας: την εποχική λίμνη «Τούρκου Λάκκος» την
νοτιότερη της Κρήτης, της Ελλάδας, της Ευρώπης, ξέχειλη με το χωμάτινο καφετί νερό
της και τον αέρα να τσαλακώνει την επιφάνειά της. Αφού τη θαυμάσουμε θα
ξεκινήσουμε το σχεδόν κάθετα κατηφορικό
καλντερίμι με την ωραία θέα στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Σε μερικά σημεία
μπορούμε να δούμε τον προορισμό μας να ξεχωρίζει ίσια κάτω: το μικρό φοινικόδασος (το τρίτο σε
έκταση μετά το Βάι και την Πρέβελη) και
το κάτασπρο εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου δίπλα του και στο βάθος τις ακτές.
Το δασάκι με φοίνικες του Θεόφραστου, αν και μικρό είναι πολύ θεαματικό κι
είναι επίμηκες ακολουθώντας μια σχισμή του εδάφους στην πλαγιά του βουνού, από
όπου αναβλύζει η πηγή Κεφαλοβρύσι. Στο
εκκλησάκι δίπλα θα κάνουμε την πρώτη σοβαρή στάση της ημέρας για ανασύνταξη
ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο.
Στενός πόρος, το άνοιγμα για το πέρασμα στα νότια
Τούρκου Λάκκος από ψηλά μια εικόνα που δεν περιμένει κανείς!
Την επιφάνεια της εποχικής αυτής λίμνης ρυτιδώνει ο δυνατός αέρας!
Κάπου ίσια κάτω μας περιμένει ο προορισμός μας: το φοινικόδασος του Αγίου Αντωνίου με το ομώνυμο εκκλησάκι δίπλα
Ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο από τον φράκτη της εκκλησιάς
Στη συνέχεια
ακολουθώντας χωματόδρομο και μετά καλντερίμι θα προσεγγίσουμε την καταπράσινη
όαση της Μονής του Αγίου Νικήτα που
διαφέρει από το γύρω άνυδρο ανεμοδαρμένο τοπίο. Ο γέρο-καλόγερος, ο φύλακας της,
αυτή τη φορά ξεκουράζεται. Μας υποδέχονται όμως και μας κερνάνε νοικοκυρές απ’
τα γύρω χωριά που ήρθαν να φροντίσουν τον χώρο και τον υπέργηρο θαμώνα του! «Είστε
ευπρόσδεκτοι να ’ρθείτε και να μείνετε όσο θέλετε εδώ μας λένε». Φιλοξενία που
προσφέρουν πολλές ερημικές μονές του νότου!
Σπηλιές που χρησίμευαν σαν μαντριά στη διαδρομή
Η χαρά της ομάδας, καθώς τερματίζει σιγά σιγά το απότομο κατηφορικό μονοπάτι είναι μεγάλη
Εσωτερικό του σπηλαιώδους ναού του Αγίου Νικήτα
Από απέναντι μπορείς να διακρίνεις την καταπράσινη συστάδα της Μονής, προφυλαγμένη με περίβολο από τα ζώα και την αλμύρα
Η είσοδος του φιλόξενου μοναστηριού!
Αξιοθέατο της περιοχής είναι και ο μοναχικός φοίνικας πάνω στα βράχια στην άκρη του ακρωτηρίου Γεράνι, τον οποίο οι ντόπιοι ονομάζουν "Ορθή Βαγιά"
Συνεχίζουμε
κατόπιν από τον χωματόδρομο ως το Μαριδάκι, έναν παραθαλάσσιο οικισμό χτισμένο
με τη γνωστή άναρχη δόμηση του Νότου. Οι περισσότεροι συνεχίζουν το όμορφο μονοπάτι
ως Τσούτσουρα, ενώ οι πιο μυημένοι εισχωρούν στα ενδότερα του χωριού, επειδή
ξέρουν ότι κρύβει εκπλήξεις: δίπλα στο καφενεδάκι της Βάσως, το νερό ξεχειλίζει
στον μικρό χείμαρρο και πάπιες χτυπάνε χαρούμενες τα φτερά τους. Στο βάθος ο
τρίπατος καταρράχτης του Λυχνιστή ρέει άφθονο νερό από τις πρόσφατες
νεροποντές! Πλησιάζουμε πιο κοντά ως την λιμνούλα στις εκβολές του και με χαρά σαν μικρά παιδιά, που έχουν
ανακαλύψει το κουτί με τις καραμέλες, που έκρυβε η μαμά, φωτογραφιζόμαστε ένας-ένας.
Έπειτα βουρ για τον Τσούτσουρα, όπου μας
περιμένει το λεωφορείο. Γρήγορη στάση για ένα καφέ ή μια μπύρα κι οι πιο θαρραλέοι
θα ρίξουν κι ένα μπάνιο!
Το Μαριδάκι από ψηλά
Στα ενδότερά του έχει πλατάνια με νερά τουλάχιστον αυτή την εποχή και με λίγο περπάτημα ακόμα θα συναντήσουμε πιο πάνω τον καταρράκτη του Λυχνιστή
Στο μονοπάτι προς Τσούτσουρα
Η μυστηριώδης σπηλιά της Ειλείθυιας
Ακολουθούμε
έπειτα τον μακρύ δρόμο της επιστροφής έχοντας διανύσει συνολικά 14 χλμ με
υψομετρική γύρω στα 400 μέτρα στην άνοδο και 900 στην κάθοδο στα εξωτικά Αστερούσια
γεμάτοι εικόνες κι αναμνήσεις κι ευχαριστούμε
από καρδιάς τον αρχηγό μας, Μαρίνο Γκόγκολο, που παραμέλησε για χάρη μας τα
αγαπημένα του αγριολούλουδα και τα άγρια ζώα της κρητικής φύσης, που
φωτογραφίζει, ταυτοποιεί και καταγράφει ανελλιπώς, κι όλοι εμείς σε αυτόν
οφείλουμε τις γνώσεις μας.
Ο αρχηγός μας, Μαρίνος Γκόγκολος αριστερά μαζί με τον Τάσο. Ευχαριστούμε!!!
