Με τη Γεωργία Σκοκάκη και την Ομάδα Πεζοπόρων Σύρου
Το διάστημα από 24 έως 28 Σεπτεμβρίου 2026 ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου επισκέφτηκε τη Σύρο (Σύρα για τους νησιώτες) με μια 30μελή ομάδα από μέλη πολλών ορειβατικών συλλόγων του νησιού, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα να γνωρίσουμε από κοντά το όμορφο αυτό νησί και με αρχηγό, τη δικιά μας, Γεωργία Σκοκάκη, που έμεινε εκεί για πάνω από οκτώ χρόνια και συνοδοιπόρους την ομάδα των Πεζοπόρων Σύρου, που ανέλαβαν να μας ξεναγήσουν στα μονοπάτια του τόπου τους.
 |
| Ομαδική μας στο Διαπόρι, το βορειότερο σημείο του νησιού, με τα ωραία πετρώματα. Δεν είμαστε όλοι δυστυχώς, αλλά και σε καμία πεζοπορία δεν συγκεντρωθήκαμε τελικά! |
Άφιξη και γνωριμία με τους Πεζοπόρους Σύρου
Έτσι την Πέμπτη 24/9/2026 αργά το μεσημέρι φτάνουμε όλοι στο νησί με πλοίο της Seajet από Ηράκλειο κι αφού περνάμε από Σαντορίνη, Πάρο, Νάξο, Μύκονο. Στο λιμάνι μας περιμένει ομάδα των Πεζοπόρων Σύρου. Καλωσορίσματα, χειραψίες κι ένα μικρό συμβολικό δώρο από εμάς: μια ελιά από την Κρήτη. Επικρατεί μια αμηχανία είν’ αλήθεια, καθώς ο μόνος μας συνδετικός κρίκος είναι η Γεωργία. Το βράδυ με το φαγητό και τη ζωντανή μουσική παρά την καλή διάθεση, οι ομάδες θα κάτσουν χωριστά. Πού να ξέραμε τότε τι συγκίνηση θα πέσει στον αποχωρισμό μας πέντε μέρες αργότερα!!!
Γιατί τι να πεις για τα παιδιά από τη Σύρα (τον Νίκο, τον Πέτρο και την Εύα, την Κατερίνα και τον Νίκο, την Ελευθερία και τον Βασίλη, την Αγνή και τόσους άλλους), που μας συνοδεύανε ως άγρυπνοι φρουροί σε κάθε βήμα μας στο νησί καταστρώνοντας ‘βάρδιες’, όπως και όποτε μπορούσαν; Και πώς να τους ευχαριστήσεις και να δείξεις την ευγνωμοσύνη σου; Ελπίζουμε μόνο να δεχθούν την πρόσκλησή μας να έρθουνε στην Κρήτη και τότε να σταθούμε στο ύψος ..τους ανταποδίδοντας τη φιλοξενία και την καλή διάθεση!
 |
| Αναχώρηση πρωί-πρωί από Ηράκλειο με πλοίο της Seajet |
 |
| Μετά από 5,5 ώρες φτάνουμε στη Σύρο |
 |
| Υποδοχή από ομάδα των Πεζοπόρων Σύρου και η ελιά που τους φέραμε από Κρήτη! |
Το νησί
Καθώς πλησίαζε η εποχή για το ταξίδι σκεφτόμουν τι ξέρω για τη Σύρο. Για την Ερμούπολη σίγουρα: διοικητικό κέντρο των Κυκλάδων, Πρωτεύουσα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Τη Φραγκοσυριανή του Βαμβακάρη –εννοείται-, αλλά και το «ναυτάκι συριανό ……και καπετάνιο χιώτη» του Ζαμπέτα! Κι απ’ τη λογοτεχνία τη «Μεγάλη Χίμαιρα» του Καραγάτση, που διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο νησί, τον κοσμοπολίτη δίκαιο Συριανό έμπορο που εξαργυρώνει την επιταγή της φτωχής «Σταχομαζώχτρας» στο γνωστό διήγημα του Παπαδιαμάντη. Και βέβαια τα περίφημα λουκούμια..
Μάρκος Βαμβακάρης και Φραγκοσυριανή
Γιώργος Ζαμπέτας: Ναυτάκι Συριανό
Τρέιλερ της πολυδιαφημιζόμενης σειράς: "Η μεγάλη Χίμαιρα", βασισμένη στο γνωστό αριστούργημα του Μ. Καραγάτση, που διαδραματίζεται στη Σύρο κι ευχαριστούμε την Κατερίνα που μας το θύμισε!
Μικρό νησί, με 22.000 κατοίκους σήμερα, αλλά στο κέντρο των Κυκλάδων, αναπτύχθηκε ήδη από τη νεολιθική εποχή και μετά στον κυκλαδικό πολιτισμό. Εδώ γεννήθηκε ο Φερεκύδης, δάσκαλος του Πυθαγόρα, που έφτιαξε το Ηλιοτρόπιον, το πρώτο παρατηρητήριο του ήλιου, σε ένα πηγάδι στην Άνω Μεριά. Το νησί πέρασε από όλα τα στάδια της αρχαίας ιστορίας: στη συμμαχία της Δήλου υπό τον έλεγχο των Αθηναίων, στους Ρωμαίους αργότερα, κατά καιρούς έρμαιο των πειρατών. Διαφοροποιείται ιστορικά μετά την Δ’ Σταυροφορία, όταν τίθεται υπό βενετική κατοχή και ανήκει στο δουκάτο της οικογένειας των Σανούδων. Τότε η πλειοψηφία των κατοίκων ασπάστηκαν τον καθολικισμό (Φραγκοσυριανοί) είτε μέσω επιγαμίας με τους Ενετούς είτε για λόγους προνομίων με αποτέλεσμα ως σήμερα στο νησί να συνυπάρχουν ειρηνικά και τα δύο δόγματα της χριστιανικής θρησκείας. Όντας υπό την προστασία ιερών ταγμάτων π.χ. Ιησουιτών και Καπουτσίνων, κράτησε μια θρησκευτική ελευθερία και προνόμια ακόμα και κατά την Τουρκοκρατία. Στην Ελληνική Επανάσταση, αν και είχε ουδέτερη στάση, για να μη χάσει τα προνόμια -αλλά και εξαιτίας αυτών-, υποδέχτηκε πολλούς πρόσφυγες από την υπόλοιπη νησιωτική χώρα. Αυτοί έμειναν αρχικά στα παράλια, όπου υπήρχαν βάλτοι και δεν τα ήθελαν οι ντόπιοι, και ίδρυσαν απ’ το μηδέν μια ολοκαίνουρια πόλη, την Ερμούπολη (‘πόλη του Ερμή’, του θεού προστάτη του εμπορίου). Με τα χρόνια ενσωματώθηκαν στην τοπική κοινωνία και οδήγησαν, όπως κι η νέα φουρνιά προσφύγων το 1922, στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη των επόμενων χρόνων, που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στο νησί ίσαμε σήμερα.
 |
| Το γραφικό που έφτιαξε ο Γιάννης για τη συνεργασία των δύο ομάδων! |
Η Ερμούπολη
Αν και πεζοπόροι, η επίσκεψή μας θα ήταν λειψή, αν δεν αφιερώναμε χρόνο στην μαγευτική, κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα με τα αρχοντικά νοικοκυρεμένα στενά της και τα νεοκλασικά της κτίρια. Ευκαιρία γι’ αυτό μας έδωσε η αναβολή της πεζοπορίας της Κυριακής λόγω κακοκαιρίας. Έτσι με οδηγό την αγαπημένη μας Κατερίνα περάσαμε από τον Ορθόδοξο Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου ο παπα-Κώστας μας έκανε την πιο καταπληκτική παρουσίαση ever. Εδώ φυλάγεται εικόνα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, άγνωστη για πολλά χρόνια, φερμένη στο νησί από πρόσφυγες Ψαριανούς, η ταυτότητα της οποίας αποκαλύφθηκε μόλις το 1983 από τον αρχαιολόγο, Γεώργιο Μαστορόπουλο. Μετά περάσαμε διαδοχικά από τη μαρμαροστρωμένη πλατεία Μιαούλη και το Δημαρχείο (έργο του Τσίλερ), το θέατρο «Απόλλων», που φιλοξενούσε προβολές του Anima Syros (το μεγαλύτερο φεστιβάλ κινούμενων σχεδίων στην Ελλάδα). Και τέλος τον επίσης ορθόδοξο ιερό ναό του Αγίου Νικολάου του Πλουσίου, στην αριστοκρατική συνοικία Βαπόρια. Μάθαμε απ’ όλ’ αυτά ότι η Ερμούπολη έχει πολλές πρωτιές στην ελληνική ιστορία: ο πρώτος αστικός Δήμος, το πρώτο νοσοκομείο, το πρώτο Γυμνάσιο (απ’ το οποίο αποφοίτησε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος) και τόσα άλλα. Ήταν πολύ ‘προχώ’ για την εποχή της! Και αν κρίνω από την ευγένεια και τη συμπεριφορά των κατοίκων πχ στις διαβάσεις πεζών, στην εξυπηρέτηση ή την καθαριότητα και οργάνωση εξακολουθούν να είναι ‘προχώ’ και σήμερα!
Κάπου εδώ μας έπιασε μια δυνατή μπόρα, που μας έκανε παπί. Αυτό δε μας εμπόδισε να βρεθούμε το βράδυ έξω από τη Λουκουμοποιία Συκουτρή, οικογενειακή βιοτεχνία από το 1928, όπου μας ξενάγησε αυτοπροσώπως η κυρία Ντίνα Συκουτρή και η κόρη της, Αγγέλα, δείχνοντάς μας την αυθεντική, χειροποίητη συνταγή για λουκούμια και χαλβαδόπιτες. Μάθαμε πως μετά από προσωπικό αγώνα κι επιμονή της ίδιας το Συριανό Λουκούμι έχει ενταχθεί και επίσημα στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
 |
| Θέα της Ερμούπολης από την εκκλησία της Αγίας Άννας, απ' όπου αρχίσαμε την πεζοπορία για την Άνω Σύρο |
 |
| Δημαρχείο Ερμούπολης (νεοκλασικό με αρχιτέκτονα τον Ερνέστο Τσίλερ) και Πλατεία Μιαούλη (με επένδυση από μάρμαρο) |
 |
| Στην εσωτερική σκάλα του Δημαρχείου που φαίνεται σαν να αιωρείται. ΚΑΤΩ: Η είσοδος και πορτραίτο του Βενιζέλου (ο οποίος τέλειωσε εδώ το Γυμνάσιο) από τους τοίχους του Δημαρχείου |
 |
| Η κυρία Ντίνα Συκουτρή (82 ετών παρακαλώ) μας ξεναγεί στην οικογενειακή επιχείρηση παρασκευής λουκουμιών |
Είχαμε προλάβει στο μεταξύ, την Παρασκευή μετά την πορεία μας, να ξεναγηθούμε στα σοκάκια της Άνω Σύρου. Το λεωφορείο μας άφησε στην Αγία Άννα κι από εκεί κατηφορίζοντας το όμορφο καλντερίμι με θέα την πόλη και το λιμάνι της Ερμούπολης περάσαμε το διάσελο ανάμεσα στους λόφους, πήγαμε στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (την οποία προσέχει και συντηρεί ως άγρυπνος φύλακας, ο κύριος Νίκος Μονογυιός, «είναι οικογενειακή παράδοση», μας λέει) και την ομώνυμη πηγή, κι έπειτα πάλι ανηφορικά περνώντας από ανεμόμυλους, στον λόφο με τις καθολικές εκκλησίες. Εκεί, δίπλα στην προτομή του Φερεκύδη, η Κατερίνα μας εξηγεί τις διαφορές στα δύο δόγματα σε βάφτιση και γάμο και τις σχέσεις τους στο πέρασμα των αιώνων. Μετά περνάμε απ’ το παρεκκλήσι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ('Σαν Μιχάλη') στον καθεδρικό ναό του Σαν Τζώρτζη, χτισμένο πάνω στην κορυφή του λόφου (χτίστηκε αρχικά στα 1.200μ.Χ. από τους Ενετούς κι έχει το παλαιότερο εκκλησιαστικό όργανο στην Ελλάδα). Κι αντίκρυ του με την ορθόδοξη εκκλησία ο λόφος της Ανάστασης (χτίστηκε τέλη του 19ου αι. από πρόσφυγες). Οι δυο εμβληματικές εκκλησίες αποτυπώνουν το δίπολο των δύο δογμάτων στο νησί και στέκονται επιβλητικές στις κορφές των δύο λόφων κι έτσι όπως φωτίζονται το βράδυ, μοιάζουν σαν να αιωρούνται στον νυχτερινό ουρανό. Έπειτα κατηφορίζοντας τα όμορφα στενά η περιδιάβαση μας θα τελειώσει με μια παγωμένη μπύρα σε roof garden της Άνω Σύρου ατενίζοντας την Πανσέληνο!
 |
| Απογευματινή πεζοπορία της Παρασκευής για Άνω Σύρο ξεκινά από Αγία Άννα |
 |
| Κι από όμορφο παλιό καλντερίμι |
 |
| Με ανυπέρβλητη θέα |
 |
| Ελισσόμενη η ομάδα στο καλντερίμι |
 |
| ΠΑΝΩ: Ο λόφος της Ανάστασης τη νύχτα, ΚΑΤΩ: Από το καθολικό παρεκκλήσι του Σαν Μιχάλη και η προτομή του Φερεκύδη στην Άνω Σύρο |
Οι πεζοπορίες σε παράλια κι ενδοχώρα
Παρά το γεγονός ότι ακυρώθηκε η πεζοπορία της Κυριακής στο εμβληματικό ξωκλήσι του Αγίου Στέφανου στον Γαλησά, προλάβαμε και αλωνίσαμε όλο σχεδόν το νησί στις υπόλοιπες.
Α)Ποσειδωνία –Κόμητο – Βιγλοστάσι (7,20 χλμ
και 230 υψομετρική)
Πέμπτη απόγευμα φτάσαμε με το λεωφορείο στην Ποσειδωνία (την ‘Ντελαγκράτσια’ του Βαμβακάρη) με τα ωραία αρχοντικά και τις παραλίες, Κόμητου και Αγκαθωπών. Ενδεικτικό της μεγαλοπρέπειας και του πλούτου της ότι έγινε μια προσπάθεια από Συριανούς να συνδεθεί η παραθεριστική αυτή περιοχή με τη Χώρα μέσω σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα! Επισκεφτήκαμε την εγκαταλελειμμένη βίλα Διακάκη, η οποία παρά λίγο να γίνει ..στούντιο του Χόλιγουντ, μα αντί γι’ αυτό αφέθηκε να ερημώνει. Καταλήξαμε στο νοτιότερο σημείο του νησιού, το Βιγλιοστάσι, που όπως μαρτυρά το όνομά του χρησιμοποιήθηκε ως φυλάκιο (βίγλα) ανά τους αιώνες. Εκεί γίναμε μέτοχοι ενός συγκλονιστικού ηλιοβασιλέματος!
 |
| Αρχοντικά της Ποσειδωνίας (Ντελαγκράτσια) στα ΝΔ του νησιού |
 | |
|
 |
| Προς Βιγλοστάσι, το νοτιότερο μέρος του νησιού (βλ Κάτω) |
 |
| Πολύ όμορφες εικόνες στο δειλινό |
 |
| Η βίλλα του κόμη Διακάκη που προτάθηκε και για στούντιο του Χόλιγουντ, έχει αφεθεί να ρημάζει. Έδωσε το όνομα στην παραλία πάντως στη συνέχεια ως "Κόμητο" |
Β)Μύτακας – Παπούρι – Βαρβαρούσα – Δελφίνι
– Κίνι (8 χλμ – 180 υψομετρική)
Την Παρασκευή ξεκινήσαμε την πεζοπορία από τους παραδοσιακούς οικισμούς της Άνω Μεριάς, Μύτακα και Παπούρι και από καλντερίμια, που περνάνε από ανεκμετάλλευτες πια ξερολιθιές και παλιές αγροικίες θα κατευθυνθούμε στις πανέμορφες δυτικές παραλίες: Αετό, Βαρβαρούσα (μοναχική και πολύ ιδιαίτερη με το νησάκι απέναντι και τις τροχαλίες του παλιού λατομείου που σκουριάζουν), Δελφίνι (ονομασία λόγω σχήματος, πιο πολυσύχναστη) και Κίνι (πολύ τουριστική), απ’ όπου μας μάζεψε το λεωφορείο.
 |
| Η ομάδα ξεκινά με παλιά καλντερίμια από τον Μύτακα |
 |
| Και το Παπούρι |
 |
| Η πανέμορφη εξωτική παραλία Βαρβαρούσα, δίπλα σε παλιό λατομείο |
 |
 |
| Η παραλία απ' την απέναντι μεριά |
 |
| Η ομάδα έτοιμη να ξεκινήσει ξανά μετά το μπάνιο της! Πίσω το εντυπωσιακό νησάκι της περιοχής |
 |
| Διασχίζοντας άλλη μια παραλία της περιοχής |
|
| Κατάληξη στο πολύ τουριστικό Κίνι στα δυτικά του νησιού. Η γοργόνα που σώζει τον ναυτικό αφιερωμένη στη ναυτική παράδοση του νησιού |
Γ)Κάμπος – Διαπόρι – Γράμματα – Αμερικάνου
– Κάμπος (11 χλμ, 410 υψομετρική)
Το Σάββατο θα πεζοπορήσουμε στην ανέγγιχτη ερημική και πανέμορφη Άνω Μεριά που προστατεύεται από το δίκτυο Natura. Ξεκινώντας απ’ τον Κάμπο και κινούμενοι ΒΑ θα φτάσουμε στο Διαπόρι, το βορειότερο άκρο του νησιού, περιοχή με πετρώματα σμιλεμένα από τον αέρα και τη βροχή, που νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε άλλο πλανήτη. Μετά θα επιστρέψουμε και χαζεύοντας το απέραντο γαλάζιο και τα υπόλοιπα κυκλαδονήσια, θα περάσουμε στην τοποθεσία «Γράμματα». Εκεί, πάνω στις λείες άσπρες πλακούρες, δίπλα στη θάλασσα, ναυτικοί σκάλιζαν τα ονόματά τους ή ευχές ή προσευχές στους Θεούς για «Καλή κι ασφαλή πορεία» ανά τους αιώνες!
Ακολουθώντας έπειτα μονοπάτι δίπλα στη θάλασσα θα φτάσουμε στη μόνη πευκόφυτη παραλία του νησιού: αυτή του Αμερικάνου. «Ο John Pierson (1906–2001), ο Γιάννης ο Αμερικάνος κατά τους ντόπιους, οικονομολόγος της αμερικάνικης κυβέρνησης και των Ηνωμένων Εθνών καθώς και συγγραφέας, άνθρωπος με κλασική μόρφωση, που είχε διαβάσει στον Όμηρο ότι τα νησιά αυτά ήταν κατάφυτα, θέλησε να αναβιώσει το δάσος σε ένα ερημοποιημένο τμήμα του νησιού. Αγόρασε τη δεκαετία του ’60 μια περιοχή 800 στρεμμάτων στην Απάνω Μεριά της Σύρου, την περιέφραξε για να κρατήσει μακριά τις κατσίκες, έσκαψε με σκληρό αγώνα δυο πηγάδια μέσα στα βράχια, και φύτευσε πάνω από 10.000 δέντρα, απ’ τα οποία έπιασαν περίπου τα μισά». Σήμερα στην περιοχή υπάρχει η λιτή κατοικία του πιο ψηλά και το υποστατικό του χαμηλότερα. Ένας άνθρωπος που, αν και ξένος, πολλά θα είχε να μας διδάξει για το τι σημαίνει αγάπη για τον τόπο μας! Κι η παραλία απλά φανταστική!
Μετά θα περάσουμε από τις ερημικές παραλίες, Μεγάλου Λάκκου και Λίας, και στη συνέχεια θα ανηφορίσουμε στον Κάμπο περνώντας από τον Αερόλιθο, έναν μαύρο ογκόλιθο, που δεν ταιριάζει με τα πετρώματα της περιοχής, σαν να τον έριξαν απ’ το διάστημα. Πρόκειται για συμπαγή εκλογίτη, ένα σπάνιο μεταμορφωμένο πέτρωμα που σχηματίστηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια σε συνθήκες τεράστιας πίεσης και θερμοκρασίας στα βάθη του ωκεανού, εκεί που συγκρούονται οι τεκτονικές πλάκες. Γενικά τα πετρώματα σε όλη την Άνω Μεριά είναι συγκλονιστικά: από το μάρμαρο και το αλάβαστρο που φύεται εδώ κι εκεί ως και ασυνήθιστα σε μας πετρώματα με σκούρο μπλε σαν βελούδο (κυανοσχιστόλιθοι ή blue schist). Πολλές πέτρες ή ακόμα και η άμμος σε κάποιες παραλίες αστράφτουν σαν κάποιος να σκόρπισε ασημόσκονη. Σύμφωνα με τα παραπάνω η Σύρος μάλλον είναι ένας παράδεισος για τους γεωλόγους. Κι αυτή είναι μια άλλη της πλευρά!
Σαν γενικότερη εικόνα τώρα η ύπαιθρος του νησιού μοιάζει πολύ με την ανατολική Κρήτη: χαμηλή βλάστηση με φρύγανα, ξερό τοπίο που το ταλανίζει ο ήλιος, ο αέρας κι η αλμύρα. Κάποια αγριολούλουδα της περιοχής: κυκλάμινα και κολχικά μας έκαναν εντύπωση με το πείσμα τους και την ομορφιά τους. Κι ακόμα ο πλατύς ορίζοντας όπου το γαλάζιο του ουρανού συναντά το βαθύ μπλε της θάλασσας, μια μαγεία!
Το «ευχαριστώ» είναι πολύ λίγο!!!
Οφείλουμε εδώ να ευχαριστήσουμε όλη την ομάδα για τη σύμπνοια και την καλή διάθεση που επέδειξε και όλοι μαζί την παρέα των Πεζοπόρων Σύρου: τον Νίκο Μπελελή, που εκτελούσε χρέη οδηγού και τον Πέτρο Βελούδο, που μας «ξωλαλιούσε» κάνοντας τη σκούπα σε όλες τις πορείες, την Κατερίνα Βαρθαλίτου, τον Νίκο Ροσσολάτο και την Αγνή, που μας συνόδευαν και μας ξεναγούσαν σε όλες τις πολιτιστικές διαδρομές. Την Εύα Κάπαρη, την Ελευθερία και τον Βασίλη Δημάκη, την Ντίνα και την Αγγέλα Συκουτρή, τον Αλέξανδρο και τη Θωμαΐδα Κουτσοδόντη, την Αγνή Βαρθαλίτου και τόσους άλλους. Άνθρωποι εξωστρεφείς κι ευγενικοί, περήφανοι για τον τόπο και την ιστορία τους, με κουλτούρα ευρωπαϊκή σίγουρα, με ανοιχτούς ορίζοντες. Έτσι μας φάνηκαν! Και φεύγουμε όλοι φορτωμένοι με φωτογραφίες και αναμνήσεις – αλλά και με χαλβαδόπιτες, αμυγδαλωτά και λουκούμια, είν’ αλήθεια- ξέροντας ότι έχουμε αφήσει πίσω δικούς μας ανθρώπους κι εκκρεμότητες πολλές, αιτία για να επιστρέψουμε κάποτε!
Ακόμα να ευχαριστήσουμε τον Δήμαρχο Σύρου, Αλέξη Αθανασίου, για την προθυμία του να μας εξυπηρετήσει, να κάνουμε μια μνεία για τα ξενοδοχείο μας, το «Αχίλλειον», παλιό ανακαινισμένο νεοκλασικό αρχοντικό του 19ου αιώνα, αξιοθέατο από μόνο του, τον Γιάννη τον Πάγκαλο που σχεδίασε κι εκτύπωσε τις αναμνηστικές κούπες με την ‘αδελφοποίηση’ των δύο ομάδων και βοήθησε επίσης στην οργάνωση της ομάδας. Και πάνω απ’ όλα την αρχηγό μας, Γεωργία Σκοκάκη από τη Σητεία, στην πρώτη της ως αρχηγός –κι ελπίζουμε όχι η τελευταία, όπως μας ‘απειλεί’-, την ψυχή της εξόρμησης αυτής, καθώς από τα χέρια της περνούσαν όλα: από τα εισιτήρια, τα λεωφορεία, το ξενοδοχείο, τις ξεναγήσεις, ως και τα μικρότερα θεματάκια με σκοπό πάντα την συμπερίληψη –που τόσο αγαπά να λέει- και απώτερο στόχο να περάσουν όλοι καλά και να αγαπήσουν αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του, όπως εκείνη τον γνώρισε, τον αγάπησε και τον αγαπά, ακόμα και σήμερα! Το «ευχαριστώ» είναι πολύ λίγο πραγματικά!
Η αρχηγός μας, Γεωργία Σκοκάκη, στην πρώτη της εξόρμηση με τον σύλλογο!
ΑΡΧΗΓΟΣ: Γεωργία Σκοκάκη
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Πάγκαλος, Κώστας Καμπουράκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Γιάννης Βούλγαρης
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Μαρία Μετζογιαννάκη - Γεωργία
Σκοκάκη (υλικό) - Κατερίνα Βαρθαλίτου (διορθώσεις)
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:
Μαρία Μετζογιαννάκη
ΒΙΝΤΕΟ: Γιάννης Πάγκαλος
ΧΑΡΤEΣ: Γιάννης Πάγκαλος
