Friday, 7 August 2020

ΑΝΑΒΑΣΗ στον ΑΦΕΝΤΗ ΧΡΙΣΤΟ της ΔΙΚΤΗΣ

Στην κορυφή Αφέντης της Δίκτης (υψόμετρο 2.141μ), ανηφόρισαν μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου, την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2020. Όπως κάθε χρόνο, παραμονή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, προσκυνήσαμε στο μικρό ξωκλήσι της κορυφής που είναι αφιερωμένο στον Αφέντη Χριστό και η ονομασία του αποδίδεται στο σύνολο του ορεινού όγκου.Φέτος η ανάβαση έγινε από το Οροπέδιο Ομαλού της Βιάννου που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.350 μέτρων. Μοιραστήκαμε μια απαιτητική πεζοπορία, όχι μόνο λόγω της απότομης κλίσης του εδάφους και της μεγάλης υψομετρικής διαφοράς (800μ. περίπου), αλλά και λόγω του μικροκλίματος της περιοχής (ζέστη την ημέρα – παγωνιά και ισχυροί άνεμοι την νύχτα) και της πορείας από δυσδιάκριτα μονοπάτια στο σκοτάδι της νύχτας.

Το απομεσήμερο μεταφερθήκαμε στο χωριό της Κάτω Σύμης στην περιοχή της Βιάνου, ένα γραφικό χωριό με ανατριχιαστική, αιματοβαμμένη ιστορία από την περίοδο της Γερμανικής κατοχής.

Συνεχίσαμε μέχρι το γραφικό οροπέδιο του Μικρού Ομαλού ή της Βιάνου, ένα οροπέδιο ακατοίκητο, ανέγγιχτο, ερημικό. ‘Μικρό’ μόνο κατ’ όνομα (για να ξεχωρίζει από το ομώνυμο χανιώτικο οροπέδιο), αλλά πανέμορφο καθώς αλλάζει χίλια πρόσωπα ανάλογα με τις εποχές και τις καιρικές συνθήκες. Άλλοτε καταπράσινο ή χιονοσκέπαστο, με μια μικρή αλπική λίμνη που δημιουργείται όταν λιώσουν τα χιόνια στις γύρω βουνοκορφές. Στο οροπέδιο αυτό βοσκούσε τα ζώα του ο διάσημος ήρωας του Ιωάννη Κονδυλάκη, ο απολαυστικός Πατούχας, στο ομώνυμο μυθιστόρημα του.

Η ανάβαση από τον Ομαλό είναι η μια από τις 3 κλασικές διαδρομές μέχρι τον ‘Αφέντη’. Οι άλλες δυο είναι από το ‘μητάτο του Τζιρή’ (υψόμετρο 1.720μ. σε 2-2.30 ώρες) και από το Οροπέδιο Λιμνάκαρο (υψόμετρο 1.120μ. σε 4-5 ώρες). Η πιο εύκολη πορεία είναι από του ‘Τζιρή’, η πιο δύσκολη από τον Ομαλό και η πιο μεγάλη από το Λιμνάκαρο.Αφήσαμε τα αυτοκίνητα μας στο γραφικό οροπέδιο και νωρίς το απόγευμα ξεκινήσαμε την ανάβαση προς την κορυφή. Η πορεία είναι έντονα ανηφορική, το μονοπάτι δυσδιάκριτο και χρειάζεται προσοχή καθώς είναι στρωμένο με μικρές και μεγάλες πέτρες που δυσκολεύουν το περπάτημα.Αρχικά υπάρχει αραιή θαμνώδης βλάστηση και εντυπωσιακοί πρίνοι που κατάφεραν να επιβιώσουν και να ψηλώσουν παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες. ΄Οσο ανηφορίζουμε η βλάστηση αραιώνει και οι πέτρες μοιάζουν να γίνονται περισσότερες μετά από κάθε μας βήμα… Από ψηλά αγναντεύουμε το οροπέδιο του Μικρού Ομαλού, κουρνιασμένο ανάμεσα στα λασιθιώτικα βουνά, στο πιο όμορφο ορεινό τοπίο της Κρήτης. Συνεχίζουμε την δύσκολη ανάβαση (τα πόδια όσων δεν είναι εξοικειωμένοι με περπάτημα στα βουνά σίγουρα ταλαιπωρούνται) και από μακριά σαν ένας ακόμη βράχος της κορυφής ξεπροβάλει το μικρό ξωκλήσι. Το τοπίο γύρω μας άδενδρο, άγριο και αφιλόξενο, καθώς μετά τα 1.600μ. δεν υπάρχει καθόλου βλάστηση, παρά αναρίθμητες πέτρες και γκρίζα κοφτερά βράχια.Μετά από 3 ώρες επίπονη ανάβαση φτάνουμε επιτέλους στην κορυφή. Όλες σχεδόν οι εκκλησίες του Αφέντη Χριστού βρίσκονται πάνω σε βουνοκορφές, γιατί βουνό σημαίνει ανύψωση, ανάταση και επαφή με το Θεό. Στο μικρό ξωκλήσι κάθε χρόνο συρρέουν για τον εορτασμό προσκυνητές από την επαρχία Βιάννου, την πόλη του Ηρακλείου, το οροπέδιο και το νομό Λασιθίου. Πολλοί διανυκτερεύουν την παραμονή σε σκηνές και άλλοι ξεκινούν ανήμερα ξημερώματα για να φτάσουν πριν την λειτουργία. Το απέριττο εκκλησάκι μοιάζει σαν να είναι κομμάτι του ίδιου του βουνού, καθώς είναι χτισμένο με τις ίδιες πέτρες που αφθονούν τριγύρω και ένα μεγάλο μέρος του είναι χωμένο μέσα στο βουνό. Στο σημείο αυτό υπήρχε σπήλαιο, που σύμφωνα με την μυθολογική παράδοση ήταν η κατοικία του αρχηγού των Σαραντάπηχων. Ξεκουραστήκαμε στην κορυφή με τον άνεμο να φυσά δυνατά και απολαύσαμε πανοραμικά την θέα σε ολόκληρο το νησί: από Ηράκλειο, πεδιάδα Μεσσαράς και Χερσόνησο, μέχρι το οροπέδιο Λασιθίου, τον 'Αγιο Νικόλαο και την Ιεράπετρα και από τα Λευκά ΄Ορη και τον Ψηλορείτη μέχρι τα δυο πελάγη νότια και βόρεια του νησιού. Η οροσειρά της Δίκτης μας περιβάλει ανυπότακτη και περήφανη, με τις ψηλές κορφές της και τις δυσπρόσιτες βουνοπλαγιές να προκαλούν αθέλητα το δέος.Στις 7:00 σήμανε η καμπάνα και ο παπά Χρύσανθος ξεκίνησε τον εσπερινό. Έγινε και η ευλογία των άρτων και αμέσως μετά πήραμε το δρόμο της επιστροφής για να προλάβουμε τη νύκτα. 

Τα χρώματα του δειλινού βάφουν με ρόδινες ανταύγειες τις βουνοκορφές, οι βουνίσιοι όγκοι φαίνονται ανάλαφροι και η αγριάδα του τόπου εξαφανίζεται. Απολαμβάνουμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα και σύντομα το σχεδόν ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι φωτίζει τα βήματα μας. Η κατάβαση είναι δύσκολη και επικίνδυνη καθώς το μονοπάτι δεν διακρίνεται εύκολα και οι πέτρες κάνουν τα βήματα μας ασταθή και την ισορροπία δύσκολη. Επιστρατεύουμε φακούς για να προχωράμε με ασφάλεια και φοράμε ζεστά ρούχα καθώς η θερμοκρασία έχει πέσει πολλούς βαθμούς.Μετά από 2.30 ώρες κατάβαση φτάσαμε στο οροπέδιο και λίγο αργότερα στη Κάτω Σύμη για να φάμε τα πεντανόστιμα Συμιακά φασολάκια (τα φασολάκια έχουν γίνει κάτι σαν ...τάμα για την ομάδα). Κουρασμένοι αλλά ευχαριστημένοι, έχοντας περπατήσει  8 χλμ, επιστρέψαμε στον Άγιο Νικόλαο, δυο ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Ευχηθήκαμε να είμαστε καλά για να ξαναπάμε και του χρόνου.

ΑΡΧΗΓΟΣ: Λεωνίδας Κλώντζας
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Πάγκαλος, Λεωνίδας Κλώντζας, Αντώνης Ραπάνης, Θανάσης Κολοτούρος
ΒΙΝΤΕΟ: Λεωνίδας Κλώντζας
ΧΑΡΤΗΣ: Λεωνίδας Κλώντζας
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Ελένη Λάμπρου

Monday, 3 August 2020

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ στην ΕΛΟΥΝΤΑ (λόφος Λούτρα)

Την αυγουστιάτικη πανσέληνο από την κορυφή του λόφου Λούτρα, στην χερσόνησο της Κολοκύθας στην Ελούντα, απόλαυσε η ομάδα του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου, την Κυριακή 2 Αυγούστου 2020.

Πανέμορφες, μαγευτικές εικόνες, με τον πολυφωτογραφημένο 'κόρφο' της Ελούντας λουσμένο στο ασημένιο φως του φεγγαριού να αποκτά όψη παραμυθένια! Η δαντελωτή ακτογραμμή με τα φωτισμένα πολυτελή ξενοδοχειακά συγκροτήματα, οι 'Αλυκές', το 'Κανάλι' και φυσικά το ξακουστό νησάκι της Σπιναλόγκα, συνθέτουν εικόνες αλησμόνητης ομορφιάς, φωτισμένα από το μεγαλύτερο φεγγάρι του χρόνου!

Μια μέρα πριν ‘γεμίσει’ το φεγγάρι, ξεκινήσαμε νωρίς το απόγευμα με στόχο αρχικά  να ανηφορίσουμε μέχρι την ψηλότερη κορυφή της Οξ(ι)άς, που δεσπόζει πάνω από τον οικισμό της Ελούντας, σε υψόμετρο 563μ. Καθώς όμως η ομάδα δεν διέθετε κατάλληλα αυτοκίνητα για να μεταφερθούμε στην αφετηρία, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε μια εναλλακτική διαδρομή και να ανηφορίσουμε στο ψηλότερο σημείο της Κολοκύθας, το λόφο Λούτρα.

Η Κολοκύθα βρίσκεται απέναντι από το θέρετρο της Ελούντας και στην ουσία πρόκειται για μία χερσόνησο που ενώνεται με μία πολύ λεπτή λωρίδα γης με την ξηρά, η οποία διακόπτεται από τον μικρό ισθμό του ‘Πόρου’. Στην αρχαιότητα εδώ βρισκόταν η αρχαία πόλη της Ολούς και αργότερα, κατά την ενετοκρατία, στην περιοχή βρισκόταν οι αλυκές των Βενετών.

Οδηγήσαμε μέχρι το ‘Κανάλι’, περάσαμε από τη γέφυρα πάνω από τον ισθμό που ενώνει την θάλασσα της Ελούντας με τον κόλπο του Μιραμπέλλου, αφήσαμε πίσω μας τους πέτρινους ανεμόμυλους και ακολουθήσαμε τον δρόμο δίπλα στη θάλασσα. Η καιρός ιδιαίτερα ζεστό και η θαλασσινή αύρα μάταια προσπαθεί να μας δροσίσει. Στρίβουμε δεξιά στον χωματόδρομο διασχίζοντας κάθετα την χερσόνησο της Σπιναλόγκα, απολαμβάνοντας την θέα στις βραχώδεις ακτές και στα ακαλλιέργητα χωράφια.

Σύντομα καταλήγουμε στο νεόκτιστο εκκλησάκι του Αγίου Λουκά. Μπροστά μας αστράφτει καταγάλανος ο απάνεμος κόλπος της  Κολοκύθας, με το ‘Γλαρονήσι’, μια μακρόστενη βραχονησίδα να δεσπόζει στην είσοδο. Χαμηλότερα, κρυμμένη από την πυκνή βλάστηση βρίσκεται η μικρή παραλία της Κολοκύθας, ιδιαίτερα αγαπητή στους αλλοδαπούς επισκέπτες.


Από το σημείο αυτό ξεκινά στενό, ανηφορικό, πετρώδες μονοπάτι, που ελίσσεται ανάμεσα στην θαμνώδη βλάστηση και καταλήγει στην κορυφή. Ανηφορίζουμε προς την κορυφή, ενώ τριγύρω μας υπάρχουν μόνο εγκαταλειμμένα χωράφια, που οροθετούνται με προσεκτικά κατασκευασμένους ‘τράφους’, που αποδεικνύουν ότι πριν η περιοχή αναπτυχθεί τουριστικά η καλλιεργήσιμη γη ήταν πολύτιμη και η κοπιαστική φροντίδα της απαραίτητη για την επιβίωση.

Συνεχίζουμε ανηφορικά, απολαμβάνοντας τη θέα της  γαλήνιας θάλασσας που τη σχίζουν μικρά πλεούμενα. Μετά από σύντομη πορεία φτάνουμε στην κορυφή του λόφου που προσφέρει πανοραμική θέα 360 μοιρών. Στο μικρό πλάτωμα στην κορφή υπάρχει κολωνάκι της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού και απομεινάρια από μισογκρεμισμένες εγκαταστάσεις, σημάδια ότι σε αλλοτινούς καιρούς στο σημείο αυτό υπήρχε ακμάζουσα αγροτοκτηνοτροφική εγκατάσταση, που πιθανόν συντηρούσε πολυμελείς οικογένειες. Σήμερα διακρίνονται μισογκρεμισμένα πετρόκτιστα αγροτόσπιτα, που διατηρούν ακόμη τα βαριά πελέκια στις εισόδους τους, ενώ στους τοίχους υπάρχουν ακόμα οι εσοχές που χρησίμευαν σαν ντουλάπια. Την προσοχή μας συγκεντρώνει μια εντυπωσιακή κατασκευή, απροσδιόριστης χρήσης, με μισοβουλιαγμένη θολωτή στέγη, όπως αυτές που βλέπουμε στην κορυφή της Οξάς (όπου σε αρχαίους χρόνους άκμασε η πόλη της Αρχαίας Νάξου). 


Περιφερόμαστε στο χώρο την ώρα του δειλινού, περιμένοντας να ανατείλει το αυγουστιάτικο φεγγάρι, ενώ η θερμοκρασία αρχίζει να πέφτει και η πλάση μοιάζει να ησυχάζει. Οι ρόδινες ανταύγειες του απόβραδου βάφουν ήδη το στερέωμα, ενώ τα βουνά σκουραίνουν και φαίνονται πιο απόμακρα.

Περιμένοντας τη σελήνη, αφήνουμε το βλέμμα μας να πλανιέται στο πανέμορφο τοπίο, απολαμβάνοντας εικόνες μοναδικής ομορφιάς: το στενό πέρασμα στον ‘Πόρο’ μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό, ενώ τα πολυάριθμα φώτα στην απέναντι ακτογραμμή αστραποβολούν σαν πολύτιμα πετράδια.
Ο ήλιος έχει αποσυρθεί στη δύση, φωτίζοντας με τις τελευταίες του ακτίνες τα σκόρπια συννεφάκια στον ουρανό. Η βασίλισσα της νύχτας, ξεπροβάλει περήφανη από απέναντι, χαράσσοντας πάνω στα ήσυχα νερά της θάλασσας το λαμπερό, ασημένιο της μονοπάτι, του ‘φεγγαριού τη στράτα’.



Μένουμε αρκετή ώρα στην κορυφή απόθαυμάζοντας την ομορφιά του τόπου, προσπαθώντας να φυλακίσουμε σε φωτογραφίες τη μυστηριώδη γοητεία της σελήνης. Όταν το σκοτάδι έχει απλωθεί γύρω μας για τα καλά και διακρίνονται μόνο οι σκοτεινοί όγκοι των βουνών και οι λάμψεις από τα φώτα, επιστρέφουμε στην αφετηρία κατηφορίζοντας από το ίδιο μονοπάτι. Περιπετειώδης επιστροφή και παρότι το άπλετο φως της πανσέληνου φωτίζει τη διαδρομή μας, οι φακοί αποδεικνύονται απαραίτητοι.




Αφήνουμε πίσω μας την κοσμοπολίτικη Ελούντα που πάντα μας εκπλήσει ευχάριστα με τις κρυφές ομορφιές της και ανανεώνουμε το ραντεβού για την Τετάρτη, με ανάβαση στο ξωκλήσι του Αφέντη Σταυρού στην οροσειρά της Δίκτης με απογευματινή/νυκτερινή πεζοπορία.

ΑΡΧΗΓΟΣ: Λεωνίδας Κλώντζας

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Πάγκαλος

ΒΙΝΤΕΟ:  

ΧΑΡΤΗΣ: Λεωνίδας Κλώντζας

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Ελένη Λάμπρου

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΑΣ

Powered by Wikiloc