Την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026 ο Ορειβατικός
Σύλλογος Αγίου Νικολάου αποφάσισε να τιμήσει τις κοντινές του βουνοκορφές,
με πρώτη και καλύτερη την κορυφή Τσίβη της
Δίκτης με την ωραία θέα. Όμως φέτος είπαμε να προσθέσουμε και δύο ακόμα
γειτονικές της κορφές, άγνωστες σε μας, ώστε να κάνουμε τη διαδρομή πιο
απαιτητική και πιο ενδιαφέρουσα!
Ομαδική μας στο εντυπωσιακό βάραθρο-λατσίδα στο Τρουλί. Στη διαδρομή βρήκαμε πολλά από άλλα σπηλαιοβάραθρα, αν και όχι τόσο μεγάλα. Σκεφτήκαμε μάλιστα πόσο επικίνδυνη θα είναι η διάβαση της περιοχής με τα χιόνια, όταν θα κρύβονται αυτές οι παγίδες...
Ξεκινάμε
λοιπόν νωρίς το πρωί, μόλις έντεκα επίδοξοι ορειβάτες, από τον κεντρικό οικισμό του οροπεδίου Καθαρού, τον Αβδελιάκο (στα 1.130μ.υψόμετρο), γνωστό για τις ταβέρνες
του. Ο καιρός μουντός για Ιούνιο, με κρύο βοριαδάκι και με μια υποψία ομίχλης στις
κορφές, σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν θα σου κάνει τη χάρη να ξανοίξει πιο ψηλά ή
άδικα ανεβαίνεις. Η φύση πάντως κρατά ακόμα κάτι από άνοιξη: βλέπεις
παπαρούνες, κάποιες ξεχασμένες ορχιδέες, πιο πάνω ανθισμένες
αγριοτριανταφυλλιές...
Συνεχίζουμε
δυτικά στον χωματόδρομο, τον οποίο
αφήνουμε για να πάρουμε ανηφορικό μονοπάτι που μας οδηγεί σε πηγή στη θέση Λαγουρού με τρεχούμενο νερό. Από εκεί θαυμάζουμε
τη θέα στις ψηλές κορφές της Δίκτης χωμένες στα σύννεφα σήμερα και στο εύφορο
οροπέδιο του Καθαρού. Συνεχίζουμε έπειτα την ανηφόρα, ώσπου αφήνουμε το
μονοπάτι, για να ακολουθήσουμε με ελεύθερη ανάβαση, πορεία προς τις γειτονικές
κορφές Τρουλί κι Αβασάρμη, ενώ η ομίχλη καραδοκεί. Αρχικά ανεβαίνουμε από ένα
εντυπωσιακό φυσικό τοιχίο με διαβαθμίσεις κι έπειτα στην κορυφογραμμή με
αποκορύφωμα στα 1548 μέτρα δίπλα σε
εντυπωσιακό βάραθρο-λατσίδα στο Τρουλί. Δυστυχώς η ομίχλη, αν και όχι πυκνή
ώστε να μας δημιουργήσει πρόβλημα, μας εμποδίζει να θαυμάσουμε τη θέα και στην
τελική να δούμε που είμαστε, καλά που υπάρχει το gps.
Ξεκίνημα απ' τον κεντρικό οικισμό του οροπεδίου Καθαρού, τον Αβδελιάκο. Εδώ το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη
Το Οροπέδιο του Καθαρού 26 χλμ από Άγιο Νικόλαο και 16 χλμ από Κριτσά σε υψόμετρο 1150 μέτρων και στη σκιά της επιβλητικής κορφής Λάζαρος (2085μ) της Δίκτης. Εδώ υπάρχουν πολλές αγροικίες κι αρκετές καλλιέργειες από πατάτες,
μηλιές, καρυδιές και αμπέλια που συντηρούν οι κάτοικοι της Κριτσάς. όμορφο κάθε εποχή με πλούσια φύση
Η πηγή στη Λαγουρού
Αρκετά τα πρίνα κατά συστάδες
Όμορφες βουκολικές εικόνες
Φθινοπωρινος καιρός με αραιή ομίχλη
Εντυπωσιακό βραχώδες τοπίο πριν του Αβασάρμη
Το μεγάλο σπηλαιοβάραθρο στο Τρουλί
Χωρίς
να σταματήσουμε κινούμαστε ΒΑ στην
κορυφογραμμή προς την Τσίβη. Για να την προσεγγίσουμε αποφεύγοντας τον
βόρειο άνεμο που δυναμώνει, κατεβαίνουμε στο λάκκωμα πριν την τελική ανάβαση,
που μας χαρίζει όμορφες εικόνες με τα καταπράσινα πρίνα του που ξεπετάγονται
από τα λευκά βράχια. Να κι ένας λαγός που τρέχει θορυβημένος την κατηφόρα ίσια
κάτω. Να και μια παλιά εγκαταλελειμμένη αγροικία, πιθανόν μαντρί, εκεί που νομίζεις
ότι είσαι άκρα Θεού. Να κι ένα κοπάδι με κατσίκια, που μας κοιτάζει περίεργα.
Αργότερα θα δούμε και τον βοσκό τους παρέα με τον σκύλο του να μας χαιρετάει
εγκάρδια. Η τελευταία ανηφόρα για Τσίβη (1655) ζορίζει λίγο. Όταν φτάνουμε
τελικά -Ώ του θαύματος- ξέφεξε κάπως ο καιρός, ξάνοιξε, και μπορέσαμε να
θαυμάσουμε την καταπληκτική θέα που προσφέρει αυτή η κορφή σε όλες τις μεριές
της ανατολικής Κρήτης: από τον κόλπο του Μεραμπέλλου ανατολικά ως τηχερσόνησο στο Κυριαμάδι στη Σητεία, αλλά και δυτικά
στην Οξά και την Ελούντα. Ακόμα την Ιεράπετρα και τα ΝΑ παράλια. Πίσω το
οροπέδιο Λασιθίου με τα χωριά του κι η κοιλάδα των Ποτάμων που το συνδέει με
τον Άγιο Νικόλαο. Αράζουμε στο απάνεμο πλάι για το κολατσιό μας- μπαλκόνι στην
αφρισμένη θάλασσα. Μας κοιτάζω ένα γύρο και είμαι σίγουρη πως κανένας από μας δεν
θα ήθελε να είναι πουθενά αλλού αυτή την ευλογημένη στιγμή!
Παλιό μαντρί στον δρόμο για Τσίβη
Στα λακκώματα, όπου υπάρχει λίγο χώμα θεριεύουν τα πρίνα και οι θάμνοι
Καθ' οδόν για την κορφή της Τσίβης
Πίσω οι άλλες κορφές και στο βάθος οροπέδιο Λασιθίου
Η δίοδος για οροπέδιο Λασιθίου από Ποτάμους
Κολατσιό στην ΒΑ πλευρά της Τσίβης με θέα τον ανατολικό κόλπο του Μιραμπέλλου
Πίσω οι κορφές Τρουλί κι Αβασάρμη που προσεγγίσαμε μέσα στην ομίχλη
Όμως
κάποτε πρέπει και να γυρίσουμε. Για την επιστροφή επιλέγουμε την άλλη μεριά της
Τσίβης και τραβερσάροντας τις γειτονικές κορφές με κατεύθυνση νότια, βρίσκουμε
παλιό μονοπάτι που μας οδηγεί στην περιοχή του «Κλέφτη», απ’ όπου θα βρούμε
χωματόδρομο για να γυρίσουμε στην αφετηρία μας κάνοντας έναν ωραίο κύκλο!
Διάλλειμα ανασύνταξης κατά την επιστροφή τρβερσάροντας τις κορφές νότια της Τσίβης
Περιοχή του Κλέφτη (;) με παλιά όμορφη πετρόκτιστη αγροικία
Πώς ήταν τα κατσίκια στα βουνά; Ε τα πρόβατα μας δείχνουν ότι πλησιάζουμε στον πολιτισμο!
Ανθισμένη θαμνώδης αγριοτριανταφυλλιά
Δυνατή
πεζοπορία για τους λάτρεις των βουνών και της άγριας φύσης με όμορφες εικόνες, φανταστική
θέα και ολίγον από περιπέτεια, συνολικά 14 χλμ με 800 περίπου υψομετρικής (τι
άδικα ανεβοκατεβαίναμε κορφές;) και αρχηγό
τον Γιάννη Βούλγαρη και βοηθό τον
Γιάννη Πάγκαλο, στηριγμένοι στις γνώσεις τους, αλλά και στις διαδρομές του Γιώργου Ανδρουλάκη,
δεινού γνώστη της περιοχής και της Δίκτης γενικότερα. Τους ευχαριστούμε όλους
θερμά!!!
Συνεργατική η πορεία σήμερα με τους δύο Γιάννηδες και τα gps και μια χαρά μας βγήκε
Την Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2025 ο Ορειβατικός
Σύλλογος Αγίου Νικολάου πραγματοποίησε μια αρκετά ζόρικη πεζοπορία στην ανατολική πλευρά της κορυφής της Δίκτης,
Τσίβη (1.664).
Ομαδική με θέα τον κόλπο του Μεραμπέλλου, η θέα είναι πάντα ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της ανάβασης!
Βίντεο από τον Γιάννη Πάγκαλο
Έναρξη απ’ τις Τάπες
Ξεκινάμε λίγο πριν τις εννιά η ώρα από τον γραφικό οικισμό Τάπες (545) στους
πρόποδες του βουνού, αφετηρία για πολλές πεζοπορικές διαδρομές. Ακολουθούμε τον
ανηφορικό χωματόδρομο που εξυπηρετεί
τους κτηνοτρόφους της περιοχής, όπως μπορεί κάποιος εύκολα να διακρίνει από τα μαντριά με τα αιγοπρόβατα. Στο τέλος του δρόμου τελειώνουν και τ’ αστεία:
παίρνουμε μια hardrock πορεία ίσα πάνω. Σηματοδοτημένη η διαδρομή, ακολουθεί ίχνη
παλιού μονοπατιού, αλλά αυτό δεν μειώνει τη δυσκολία της.
Τάπες, ο γραφικός οικισμός στους πρόποδες της Τσίβης, αφετηρία για πολλές ορειβατικές εξορμήσεις
Τεχνητή λιμνούλα για πότισμα των ζώων κοντά στο χωριό
Αφήνοντας τις Τάπες
Φανταστική η θέα στην ανηφόρα
Γενικά η διαδρομή μας σήμερα έχει
πολλή την ανηφόρα και μαζεμένη. Ο καιρός είναι ιδανικός, μάλλον ζεστός
για την εποχή, μένουμε τελικά με τα κοντομάνικα. Η ορατότητα καλή, μας χαρίζει
μια φανταστική θέα. Ξεδιπλώνονται
όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε τόσο το βόρειο όσο και το νότιο κρητικό πέλαγος, όλος ο
κόλπος του Μεραμπέλλου, η πόλη και τα νησιά του Αγίου Νικολάου, ο κάμπος των
Λακωνίων με τα χωριά του κλπ. Σε κάποια σημεία (πχ θέση Σκουρδούλα ή Μεγάλου Κάστελλου)
μας ανοίγεται ο ορίζοντας και στην άλλη πλευρά: στην κεντρική αρτηρία που
συνδέει ΒΟΑΚ με οροπέδιο Λασιθίου, με τα χωριά Ποτάμους, Αμυγδάλους και Ζένια. Ένα
μάθημα γεωγραφίας από τα καλά!
Όμορφα τοπία καθώς ανεβαίνουμε
Παρά τη διαφορά δυναμικότητας κι εμπειρίας η ομάδα έμεινε δεμένη ως το τέλος, κάτι απαραίτητο για την ασφάλεια όλων μας!
Κι ο ανήφορος συνεχίζεται, φάνηκε κι η κορφή της Τσίβης στα 1.664 μέτρα
Στη θέση Σκουρδούλα ή Μεγάλος Κάστελλος ξεδιπλώνεται η θέα προς το πέρασμα για οροπέδιο Λασιθίου
Φάνηκε και το νότιο κρητικό πέλαγος
Τα βράχια δικαιολογούν το τοπωνύμιο Μεγάλος Κάστελλος στα 1.211 μέτρα
Ο Μεγάλος Κάστελλος, όπως φαίνεται από πιο ψηλά!
Στις πηγές
Περπατώντας στα φρύγανα κοιτάμε ίσα
πάνω μας την κορυφή να κοντοσημώνει, όμως δεν είναι αυτή ο στόχος μας. Ακολουθώντας
ένα μονοπάτι, εκτεθειμένο λίγο σε κάποια σημεία, θα βρεθούμε στο μέρος, που ο
Γιώργος Ανδρουλάκης ονομάζει «Μέτωπο της
Τσίβης», για την καταπληκτική του θέα. Εδώ είναι σφηνωμένη η πηγή της Χαλασάς (1.199),(«Χαλασά»= σάρα, δηλαδή απότομη κατεβασιά
του βουνού γεμάτη σαθρές πέτρες), που υδροδοτεί την πόλη του Αγίου
Νικολάου. Το έργο της περίφραξής της ολόγυρα έγινε προπολεμικά με μουλάρια,
αλλά και σήμερα με τα ίδια ζωντανά επιχειρούνται οι οποιεσδήποτε επιδιορθώσεις
(πληροφορίες από Γιώργο Τουτουδάκη). Εδώ
στην τσιμεντένια εξέδρα που μοιάζει να αιωρείται στον γκρεμό, δίπλα στη σκάφη
με το γάργαρο νεράκι θα ξεκουραστούμε λίγο και θα φάμε το κολατσιό μας, μιας κι
έπιασε μεσημεράκι. Και μετά θα πάρουμε πάλι την ανηφόρα –«Λίγο ακόμα», δίνει
κουράγιο η Σοφία- με κατεύθυνση ΝΑ, για να βγούμε στην έτερη των πηγών, αυτή
στο Ρίζωμα (1.317), μέρος
ειδυλλιακό, όχι μόνο για τη θέα, αλλά και γιατί είναι περιτριγυρισμένο από
δέντρα. Τα κλαδιά γυμνά, όμως το χαλί από πεσμένα φύλλα μας «δείχνει» ασφενδάμους,
τα στολίδια της κρητικής φύσης, που δίνουν χρώματα στα φθινόπωρα μας. Οι
χορτοσυλλέκτες της ομάδας εκμεταλλεύονται τη στάση για να βγάλουν κανένα
χαρακούλι, που φυτρώνει γύρω απ’ την πηγή.
Πηγή "Χαλασά" (1.199) σφηνωμένη στην άκρη της χαλασάς (σάρας) του βουνού! Εδώ η ομάδα κάνει διάλειμμα
Η κορυφή της Τσίβης κι η Χαλασά
Πηγή Ρίζωμα στα 1.317 μέτρα, το πιο ψηλό σημείο της διαδρομής μας
Η κατάβαση απ’ το Μεγάλο Λαγκάδι
Κι έπειτα …αρχίζει η άχαρη κατάβαση –ότι
ανεβαίνεις πρέπει να το κατεβείς, λογικό-, που θέλει ιδιαίτερη προσοχή και
δυσκολεύει αρκετούς, πιο πολύ απ’ την ανηφόρα. Μια μοναχική αγροικία στη μέση της
διαδρομής προφανώς μιτάτο, βοηθά να ταυτοποιήσουμε τη θέση ως Μεσαρμί. Μετά θα πάρουμε ίσα κάτω ως τη Μεσοκουντούρα
(τοπωνύμια παρμένα από τις εξερευνήσεις
στην περιοχή του Γιώργου Ανδρουλάκη, τον οποίο κι ευχαριστούμε) και θα ακολουθήσουμε το φαράγγι (Μεγάλο
Λαγκάδι), που, δασωμένο κι όμορφο με πολλά ανθρωπογενή ερείπια εδώ κι εκεί,
αλλά κι αρκετά κουφάρια αιγοπροβάτων, θα μας οδηγήσει πίσω στις Τάπες, τις οποίες
αντικρίζουμε με μεγάλη ανακούφιση!
Το μιτάτο στο Μεσαρμί
Η θέση Μεσαρμί στην κατηφόρα
Κάθοδος απ' το δασωμένο "Μεγάλο Λαγκάδι"
Μαζί μας κι ο Μελένιος της Χαράς
Μαζί μας και το παπάκι του Γιάννη!
Romuleabulbocodium, οι σταρ της εποχής
Περπατήσαμε συνολικά δέκα χιλιόμετρα, με υψομετρική διαφορά γύρω
στα 760 μέτρα. Ωραία δυνατή διαδρομή με άξια αρχηγό τη Σοφία Σιδηροπούλου, ομάδα δεμένη, που παρά τη
δυσκολία δεν έκανε κοιλιά! Περάσαμε καλά, γυρίσαμε ασφαλείς κι ευχαριστούμε
αρχηγό και πεζοπόρους. Μπράβο μας! Και στην επόμενη με το καλό!
