Showing posts with label χωριό Καβούσι. Show all posts
Showing posts with label χωριό Καβούσι. Show all posts

Sunday, 13 September 2026

ΚΑΒΟΥΣΙ – ΘΕΡΙΟΣΠΗΛΙΟΣ – ΧΡΥΣΟΚΑΜΙΝΟΣ – ΑΓΡΙΟΜΑΝΤΡΑ

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026 κι ο καιρός μας επιφυλάσσει μια μέρα με άπνοια και ζέστη. «Είναι καιρός αυτός για πεζοπορία;» σκέφτεσαι. Κι όμως να που μαζεύονται  γύρω στους 50 πεζοπόρους από όλον τον νομό, μιας και οι δύο –αδερφοί πια- σύλλογοι της ανατολικής Κρήτης συνδράμουν από κοινού: Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου και Φυσιολατρικός Ορειβατικός Σύλλογος Σητείας.

Ομαδική στο "κούτελο" με θέα στον κόλπο Μεραμπέλλου και την Ψείρα και με μια θάλασσα - λάδι!

Ξεκινάμε από τη ΝΔ πλευρά του Καβουσίου και διασχίζουμε τον κάμπο. Γρήγορα φτάνουμε στην άλλη πλευρά, όπου ενημερωτικές πινακίδες μας πληροφορούν ότι, αν συνεχίσουμε ίσια βγαίνουμε Αγριόμαντρα, αν πάρουμε δεξιά πάμε προς Χρυσοκάμινο, Θεριόσπηλιο. Ήδη εδώ την κάνουν μερικοί για τα παράλια. Είναι χαρακτηριστικό της ζεστής μέρας να αυτομολούν κάθε φορά κατά ομάδες, καθώς πρέπει να περιμένουν τους υπόλοιπους μες στη ζέστη. Έτσι μόλις τελειώνει ο ανηφορικός χωματόδρομος, που μας οδηγεί στο κούτελο με τη θέα στον κόλπο του Μεραμπέλου, σκέφτομαι: «Βγάλε τους μια ομαδική τώρα, γιατί δεν θα τους ξαναδείς». Όπερ κι έγινε! Με φόντο τις κατακόρυφες ακτές που βυθίζονται στο απέραντο γαλάζιο της θέσης, που στο Google maps ονομάζεται «Σπαθίου Χωματά», στα δεξιά και τον μυχό του κόλπου αριστερά στήθηκε με πολλή προσπάθεια η ομάδα –είμαστε και 50 άτομα, ζωή να ’χουμε!

Ξεκίνημα απ' τα σοκάκια ΝΔ του Καβουσίου - έχει σχετικές πινακίδες στον Β.Ο.Α.Κ.

Έχει αρκετά καλό δίκτυο ενημερωτικών πινακίδων 

Στην κατεύθυνση προς Χρυσοκάμινο περπατώντας από ανηφορικό χωματόδρομο ως το "κούτελο" στις ακτές.

Μαγευτικά παράθυρα στην ακύμαντη -σήμερα- θάλασσα

Οι κάθετες βραχώδεις ακτές της θέσης "Σπαθιού Χωματά" και πίσω η Ψείρα.

Ο Θεριόσπηλιος (φόρος τιμής στην «Παγκόσμια Ημέρα Σπηλαίων», 13/9ου)

Στη συνέχεια οι πιο τολμηροί και περίεργοι θα κατηφορίσουμε προς αναζήτηση του Θεριόσπηλιου. Είναι αυτό το σπήλαιο δε τόσο καλά κρυμμένο, ώστε αν δεν έχεις ένα pin, δύσκολα το εντοπίζεις. Αλλά ακόμα κι αν το βρεις, η είσοδος του είναι τόσο μικρή, που αμφιβάλλεις αν αξίζει το βαρύγδουπο όνομα που του έχουν δώσει ή αν είναι τελικά αυτό το ίδιο ή μήπως κάποιο άλλο παραπλήσιο και συνεχίζεις το ψάξιμο. Αυτά πάθαμε δυο μέρες πριν στην διερευνητική, όμως σήμερα είμαστε διαβασμένοι, κρατάμε και φακούς και κράνη και μπαίνουμε μέσα λίγοι-λίγοι.  Αφού σέρνεσαι στο χώμα για να μπεις και κουτουλάς το κεφάλι αν σηκωθείς απότομα, βγαίνεις τελικά σε μια αρκετά μεγάλη αίθουσα με σταλαγμίτες, σταλακτίτες κι αρκετές νυχτερίδες (όταν έρθεις στην κατάλληλη εποχή, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με σμήνη ολόκληρα!). Το σπήλαιο φαίνεται να έχει βάθος, αλλά το ολισθηρό έδαφος και η έλλειψη ειδικού εξοπλισμού μας απέτρεψε απ’ το να συνεχίσουμε. Η εξερεύνηση έλαβε τέλος!

Ταπεινή είσοδος του Θεριόσπηλιου, δεν την βρίσκεις, αν δεν έχεις pin!

Μπαίνεις και βγαίνεις έρποντας, όμως μέσα εντυπωσιάζει. Ο καλύτερος τρόπος, για να τιμήσουμε την παγκόσμια ημέρα σπηλαίων!



Η Χρυσοκάμινος

Σκαρφαλώνοντας την απότομη ανηφόρα ως τον δρόμο και καθώς μας τυφλώνει το λαμπερό φως του ήλιου, αναπολούμε ήδη τη δροσιά του σπηλαίου, που ίσως να έχει φιλοξενήσει πολλούς ανθρώπους και ζώα στο παρελθόν. Τη Χρυσοκάμινο στη συνέχεια την βρίσκουμε έρημη, όλοι έχουν προχωρήσει στην παραλία. Αξίζει να αναφερθούμε λίγο, ωστόσο, σε αυτόν τον σημαντικό αρχαιολογικό χώρο: είναι μία από τις λίγες περιοχής χύτευσης χαλκού στην ανατολική Κρήτη και με χρήση από τα νεολιθικά ως τα μινωικά χρόνια. Ερχόταν εδώ ακατέργαστος χαλκός μέσω εμπορίου και γινόταν η καμίνευσή του, δηλαδή ξεχώριζε από το πέτρωμα. Η τοποθεσία θεωρείται ιδανική, γιατί λόγω των δυνατών ανέμων η φωτιά δε χρειαζόταν τεχνητή βοήθεια για να διατηρηθεί. Η διαδικασία ήταν η εξής: έφτιαχναν καμίνι, έχωναν μέσα το χαλκούχο πέτρωμα και με δυνατή φωτιά, αυτό έλιωνε. Πάνω του επέπλεαν τα άχρηστα υλικά (σκωρία), τα οποία πετούσαν και κρατούσαν τον καθαρό χαλκό. Εδώ λοιπόν εντοπίσθηκαν στις ανασκαφές χιλιάδες θραύσματα από  διάτρητες καμινάδες και  κεραμικούς φυσητήρες, καύσιμη ύλη και τεράστιος όγκος σκωρίας. Αντίθετα δε βρέθηκαν καλούπια, κι αυτό  σημαίνει ότι η παραγωγή χάλκινων αντικειμένων γινόταν κάπου αλλού!

Έξω από το σπήλαιο

Απότομη ανηφόρα ώσπου να φτάσουμε πάλι στον χωματόδρομο

Αρχαιολογικός χώρος του Χρυσοκάμινου, ένας απ' τους λιγοστούς με μαρτυρία ¨καμίνευσης" χαλκού!

Η παραλία της Αγριόμαντρας ιδωμένη από τη βόρεια πλευρά.

Ο κόλπος, ένα είδους μικρού φιορδ, είναι πάντα απάνεμος και με κρυστάλλινα τυρκουάζ νερά

Η Αγριόμαντρα

Επιλέγουμε να περπατήσουμε πιο κοντά στις πετρώδεις ακτές, ως τον μεγάλο βράχο, που λέγεται «Χαράκι»  στην βορινή πλευρά της Αγριόμαντρας και να αγναντέψουμε την παραλία από κάτω και τους συνοδοιπόρους μας, που ήδη έχουν χωθεί στα δροσερά νερά της. Η μικρή αυτή, καλά κρυμμένη και απάνεμη παραλία είναι στην έξοδο του ομώνυμου φαραγγιού, έχει κτίσματα μινωικά, που υποδηλώνουν την ύπαρξη μικρού λιμανιού. Ακόμα και σήμερα έρχονται το καλοκαίρι ορδές από τουριστικά σκάφη για μπάνιο και για γκριλ –υπάρχουν κάποιες υποδομές κάτω απ’ το αλμυρίκι στην αριστερή πλευρά. Έρχονται και ντόπιοι κατά παρέες να κάνουν ολημεριά. Στα απίστευτα τυρκουάζ νερά της ριχνόμαστε κι εμείς, να σβήσουμε την κάψα μας με την σκέψη: «ιδανικός καιρός για Αγριόμαντρα σήμερα»!

Και μετά, το φαραγγάκι ίσα πάνω με το όμορφο παλιό καλντερίμι  στην νότια πλευρά του και τα δυο μικρά σπήλαια στη βόρεια, το ένα από αυτά υπήρξε εκκλησία στο παρελθόν κι ονομάζεται Αϊ-Γιάννης. Βγαίνουμε στο μικρό οροπέδιο, «Λάκκο του Αμπελιού», στο οποίο τον χειμώνα δημιουργείται μια μικρή λίμνη. Μετά κατηφορίζουμε με τον χωματόδρομο και ξεκινάει η αργή, βασανιστική –λόγω ζέστης του μεσημεριού- επιστροφή στο Καβούσι.

Πλησιάζοντας στην γραφική παραλία της Αγριόμαντρας στο τέλος του ομώνυμου φαραγγιού!

Αγριόμαντρα, στην ανατολική πλευρά του κόλπου του Μεραμπέλλου. ΚΑΤΩ: Το σπήλαιο-εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη κι η σημαία από δίπλα!

Όμορφη μέρα με πολλούς διαφορετικούς χώρους θέασης και μεγάλη πολύβουη παρέα, με 8,5 χλμ κι ατέλειωτες βουτιές, ένας αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι που φεύγει. Ευχαριστούμε τις αρχηγούς Μαρία Γιαλίζη από τον Φ.ΟΡ.Σ.Σ. και Μαρία Μετζογιαννάκη από τον ΟΡ.ΣΥ.Α.Ν., καθώς και τον Χρήστο Ευγενικό που ηγήθηκε της πορείας και βοήθησε στην διερευνητική! Καλές πεζοπορίες να έχουμε και με το καλό ν’ ανταμώνουμε!

Στο μέσο οι δύο αρχηγοί από πλευράς συλλόγου: Χρίστος Ευγενικός και Μαρία Μετζογιαννάκη με την ομάδα που κινήθηκε εξερευνητικά ως την άκρη της βορινής πλευράς της παραλίας, δίπλα στο Χαράκι

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΑΓΡΙΟΜΑΝΤΡΑ

ΦΑΡΑΓΓΙ ΑΓΡΙΟΜΑΝΤΡΑΣ

ΘΕΡΙΟΣΠΗΛΙΟΣ

ΧΡΥΣΟΚΑΜΙΝΟΣ

ΑΡΧΗΓΟΙ: Μαρία Μετζογιαννάκη - Χρήστος Ευγενικός 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Μαρία Μετζογιαννάκη, Γιάννης Ψαλλιδάκης, Μαρία Γιαλίζη, Βαγγέλης Πετραντωνάκης, Δημήτρης Γαρεφαλάκης

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ 

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: --------------

ΧΑΡΤΗΣ: Γιάννης Βούλγαρης


Powered by Wikiloc

Sunday, 8 February 2026

ΣΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΟΥ ΜΕΣΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΚΑΒΟΥΣΙΟΥ

Την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου είχαν κανονίσει οι γειτονικοί αδερφοί Ορειβατικοί Σύλλογοι, Αγίου Νικολάου και Σητείας να διασχίσουν από κοινού το περίφημο φαράγγι του Μέσωνα στο Καβούσι. Η δημοφιλία του προορισμού, ο καλός καιρός και το γεγονός ότι επιλέξαμε τη μικρή διαδρομή έφερε στην Ιερή Ελιά του Καβουσίου μια μεγάλη ομάδα περίπου 60 πεζοπόρων, που κατέφθαναν κατά ομάδες από τις τρεις μεγάλες πόλεις του νομού σε ένα μάζωμα που θύμιζε παλιές πανλασιθιώτικες πεζοπορίες! Η καθυστέρηση της μισής ώρας στην εκκίνηση δείχνει το πόσο δύσκολα διαχειρίσιμη είναι μια τόσο μεγάλη ομάδα ακόμα και για να στηθεί για μια αναμνηστική φωτογραφία δίπλα στην ελιά. Έπρεπε λοιπόν να περπατήσουμε μεθοδικά με σταθερό ρυθμό, επειδή το μονοπάτι ελίσσεται στις άκρες του γκρεμού κι αυτό έχει την επικινδυνότητά του!

Ομαδική των συμμετεχόντων κι απ' τις δυο ομάδες στην ιερή ελιά Καβουσίου

Η ελιά του Καβουσίου θεωρείται μια απ' τις αρχαιότερες του κόσμου και καθώς είναι μπολιασμένη, θεωρείται το πιο παλιό γνωστό μπόλιασμα. Είναι μουρατολιά. Με τη μέτρηση των δακτυλίων υπολογίζεται πως φυτεύτηκε το 1350-1100 π.Χ.

Το φαράγγι του Μέσωνα

Ευτυχώς το πρώτο μέρος από την ελιά ως την Παναγία την Πρωτοσεπτεμβριανή και τον Αζοριά γίνεται σε χωματόδρομο, που δίνει την ευκαιρία να ζεσταθούμε και να χαιρετιστούμε. Επιλέγουμε να μην ξαμοληθούμε στον ονομαστό αρχαιολογικό χώρο για οικονομία χρόνου κι ανηφορίζουμε κατευθείαν από το καλντερίμι ακολουθώντας τον μεγάλο καταπότη, που έφερνε κάποτε το νερό από τη Θρυπτή.

Υστερομινωικός οικισμός του Αζοριά, που άκμασε στην αρχαϊκή περίοδο (μόνο από μακριά σήμερα)

Ακολουθώντας το μονοπάτι δίπλα στον καταπότη που έφερνε νερό από τη Θρυπτή
Το φαράγγι του Μέσωνα ελίσσεται στις βόρειες πλευρές της Θρυπτής. Εδώ φαίνεται ο χωματόδρομος που οδηγεί στην Αύγο.

Εντυπωσιακά στημένο το καλντερίμι στο χείλος των τοιχωμάτων του φαραγγιού

Η ανάβαση εδώ θέλει υπομονή και προσοχή
Που και που κρυφοκοιτάζεις κάτω στον γκρεμό, όπου το νερό έχει σμιλέψει γούρνες και παλιούς καταρράκτες, τους οποίους σήμερα μόνο οι φίλοι μας οι αναρριχητές χαίρονται. Το τοπίο είναι επιβλητικό, όσοι το περνάνε για πρώτη φορά –κι είναι αρκετοί σήμερα- δεν έχουν λόγια. Αριστερά μας η τέταρτη στη σειρά κορφή της Λάστρου φαντάζει θεόρατη και πιο πέρα το Σπαθί των σητειακών ορέων προβάλει από μια άλλη οπτική γωνία. «Ποιο είναι αυτό το χωριό που φαίνεται;», «η Αύγος, συνοικισμός που ανήκει στο Καβούσι». Αυτά τα όμορφα που σου προσφέρει η πεζοπορία: να γνωρίζεις τον τόπο σου στην αυθεντικότητά του!

Λιμνούλες με νερό στον πυθμένα του φαραγγιού (μέρη που χαίρονται μόνο οι αναρριχητές 

Κατσίκια που σκαρφαλώνουν παντού

Η τέταρτη κορφή του Καψά Λάστρου φαίνεται αριστερά και δεξιά το όρος Σπαθί των δυτικών σητειακών ορέων. Στη μέση καταλάκουβα ο οικισμός της Αύγου.

Βλέποντας την μεγάλη ομάδα να ελίσσεται στο χείλος του γκρεμού σε πιάνει ένας μικρός ίλιγγος είναι αλήθεια! Δεν είναι ώρα εδώ για στάσεις, καλύτερα να τελειώνουμε με τα δύσκολα. Στο σημείο όπου υπάρχει μια μεταλλική σκάλα της κακιάς ώρας, τελειώνουμε και με το κυρίως φαράγγι. Αρκεί να σκαρφαλώσουμε λίγο ακόμα στην κάπως σαθρή πλαγιά του λόφου, για να βρούμε τη συνέχεια του καταπότη, που μας οδηγεί πια σε πιο ήρεμα μέρη.

Η μεταλλική γέφυρα είναι στην άκρη του φαραγγιού
Περιμένοντας υπομονετικά να ανέβουμε το τελευταίο δύσκολο κομμάτι μετά τη μεταλλική σκάλα στη σαθρή πλευρά του βουνού

Στις Μυλωνιές

Όταν πλησιάζουμε στέρνες και διάφορες άλλες ανθρωπογενείς κατασκευές ξέρουμε ότι έχουμε φτάσει πια στις Μυλωνιές, τον παλιό εγκαταλελειμμένο οικισμό. Ένα ειδυλλιακό μέρος με πλατάνια, συκιές και καρυδιές, που κάποτε έσφυζε από ζωή το καλοκαίρι, όταν οι κάτοικοι ανέβαιναν ψηλά κυνηγώντας το νερό, σήμερα σωριάζεται κάθε χρόνο λίγο-λίγο, όπως και τόσα άλλα μέρη.

Εδώ παραδοσιακά θα κάνουμε ένα σύντομο πικ νικ. Κι ύστερα θα διανύσουμε τα λίγα μέτρα που μας απομένουν ως τον χωματόδρομο. Από εδώ μπορεί κανείς να πάρει τη μεγάλη διαδρομή που περνά απ’ τη Θρυπτή ή να συνεχίσει δεξιά ακολουθώντας την πινακίδα που δείχνει το Κάστρο. Τα μονοπάτια είναι πολύ καλά σηματοδοτημένα, για τους αγώνες ορεινού δρόμου Καβουσίου, που επιμελούνται οι kavoussirunners, ο Πολιτιστικός Σύλλογος κι ο αεικίνητος φίλος μας, Μιχάλης Βογιατζής. Για όσους ενδιαφέρονται οι επόμενοι αγώνες θα είναι την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026. Για πληροφορίες μπείτε στην σελίδα των αγώνων: https://atpro.gr/oreinoi-agones-kabousiou/

Στον εγκαταλελειμμένο οικισμό των Μυλωνιών

Ο καταπότης διασχίζει και τις Μυλωνιές

Στο μεταξύ ο ουρανός μας επιφυλάσσει μια μεγάλη έκπληξη (δανείζομαι το κομμάτι από τον Λεωνίδα Κλώντζα): 

"Κυματιστά σύννεφα γνωστά ως σύννεφα Altocumulus undulatus. Δημιουργούνται λόγω ατμοσφαιρικής αστάθειας και της ύπαρξης "κυμάτων" στον αέρα (wind shear)

Μπορεί να προμηνύουν αλλαγή του καιρού!

Στον αρχαιολογικό χώρο του Κάστρου

Στο τέλος του χωματόδρομου παίρνουμε κατηφορικό μονοπάτι, που θα μας οδηγήσει στον μυστηριώδη γοητευτικό αρχαιολογικό χώρο του Κάστρου. Η προσέλευση εδώ προαιρετική κι όμως ανέβηκαν τελικά οι περισσότεροι. Και πως αλλιώς; Ο χώρος είναι προσβάσιμος μόνο με τα πόδια κι είναι κρίμα να περνάς από δίπλα και να μην ανέβεις! Το τοπίο είναι καθηλωτικό: σφηνωμένο στην κορφή του βουνού, επιτομή οχυρωματικής θέσης με εποπτεία όλου του κόλπου του Μεραμπέλλου, του Αζοριά και της Ψείρας. Αξιοσημείωτη η έλλειψη δρόμων, που κάνει να πιστεύουμε ότι η μετακίνηση των κατοίκων γινόταν από στέγες και ταράτσες. Οι ατέλειωτες σειρές από αναβαθμίδες σκαρφαλωμένες στα γειτονικά βουνά μας κάνει να τον φανταστούμε ως μια μικρογραφία του Μάτσου Πίτσου!

Αρχαιολογικός χώρος Κάστρου, απλά μαγικός

Με απίστευτη θέα στον κόλπο του Μεραμπέλλου
Και στη νησίδα Ψείρα

Από εδώ ξαναπαίρνουμε το φιδογυριστό μονοπάτι, που σε λίγο ενώνεται με το Ε4 που κατεβαίνει απ’ τη Θρυπτή. Όταν σιμώνουμε στα ερείπια του μονόχωρου ναού Κωνσταντίνου και Ελένης ξέρουμε ότι δεν είμαστε πια μακριά και σε λίγη ώρα θα έχουμε φτάσει στην αφετηρία.

Ανθισμένες αμυγδαλιές στο τέλος του χειμώνα

Ωραία θέα και στο κατέβασμα

Όπου συναντάμε το Ε4 που κατεβαίνει από Θρυπτή



Όταν φτάνουμε στα ερείπια της εκκλησίας Κωνσταντίνου και Ελένης καταλαβαίνουμε ότι είμαστε πολύ κοντά στο χωριό
Και πραγματικά σε 4,5 ώρες -παρά του 59 συμμετέχοντες- έχουμε ολοκληρώσει τα 9 χλμ με την 500άρα υψομετρική που αποτελεί τη μικρή διάσχιση του φαραγγιού. Φτάνουμε όλοι σώοι κι αβλαβείς και πολύ ικανοποιημένοι, ειδικά όσοι ήρθαν για πρώτη φορά κι είχαν την μικρή αμφιβολία, μήπως δεν τα καταφέρουν. Πολύ καλή η καθοδήγηση της μεγάλης ομάδας από τα παλιότερα κι έμπειρα μέλη των δυο συλλόγων. Μια ομαδική δουλειά. Για την ιστορία αρχηγοί ήταν ο Νίκος ο Τζουανάκης για τη Σητεία κι η Μαρία Μετζογιαννάκη για τον Άγιο Νικόλαο. Ας είμαστε όλοι καλά να ξαναπερπατήσουμε παρέα!

Ένα μπουκέτο ίριδες με τον φακό του Σπύρου Αγγελάκη

Ένα άτακτο κατσίκι

Η εποχή του Μανδραγόρα

Και της Ρωμουλέας

ΑΡΧΗΓΟΙΜαρία Μετζογιαννάκη - Νίκος Τζουανάκης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣΠάνος Ευδαίμων,  Μαρία Μετζογιαννάκη, Κουκουράκη Χαρά, Σφενδυλάκη Νυφικούλα, Σπύρος Αγγελάκης, Χρήστος Ευγενικός

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ:-----------

ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑΣ: 

Χριστίνα Καστρινάκη


Με την υποστήριξη του Wikiloc