ΧΙΩΝΑ – ΚΑΒΟ ΠΛΑΚΟΣ – ΠΕΤΣΟΦΑΣ – ΡΟΥΣΟΛΑΚΚΟΣ

Στις εσχατιές της ανατολικής Κρήτης περπάτησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου παρέα με τον Φ.ΟΡ.Σ. Σητείας την Κυριακή 25 Οκτωβρίου2026. 

Ομαδική στη σπηλιά του Κάβο Πλάκου

Αφού διασχίσαμε τον βόρειο οδικό άξονα, παρκάραμε τα αυτοκίνητά μας στην παραλία Χιώνα του Παλαικάστρου, στην άκρη του χωματόδρομου, καθώς η θέση για πάρκινγκ, που όλοι γνωρίζουμε από τους καλοκαιρινούς μήνες, είχε μετατραπεί σε μια μικρή λιμνοθάλασσα, στα ακύμαντα νερά της οποίας καθρεφτιζόταν ο απέναντι λόφος «Καστρί» με τα ερείπια του ενετικού κάστρου, από το οποίο πήρε το όνομά του το χωριό. Είμαστε όλοι καμιά σαρανταριά νοματαίοι, οι περισσότεροι Στειακοί λόγω της εγγύτητας τους με την περιοχή, ένα μεγάλο φασαριόζικο σμήνος με διάθεση να «αδράξει τη μέρα», καθώς ο καιρός –παρά την πρωινή τοπική βροχή- είναι ιδανικός και η φύση πανέμορφη.

Ο υγροβιότοπος της παραλίας της Χιώνας Παλαικάστρου, στον οποίο ενίοτε μπορείς να δεις και φλαμίνγκο, με την άπνοια έχει μετατραπεί σε πεδίο αντανακλάσεων. Πίσω ο λόφος Καστρί, όπου βρίσκονται ερείπια ενετικού κάστρου στο οποίο οφείλει το όνομα του το Παλαίκαστρο.

Ξεκινάμε λοιπόν από χωματόδρομο, παράλληλα με την παραλία, με κατεύθυνση προς τ’ ανατολικά. Η θάλασσα είναι «λάδι» κι ο ουρανός ανέφελος. Περνάμε από μια σειρά όμορφες παραλίες, καθεμιά τους και μοναδική. Στο Μπονταλάκι έχουν ανασκαφεί τμήματα που δείχνουν ότι εδώ βρισκόταν το αρχαίο λιμάνι της μινωικής πόλης του Ρουσόλακκου κι ακόμα έχει ενσωματώσει γεωλογικά μνήμες από την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης και το τσουνάμι που αυτή προκάλεσε, καθώς υπάρχει στρώμα θαλάσσιας άμμου αναμεμειγμένης με υπολείμματα χερσαίων σαλιγκαριών. Αξιόλογη παραλία είναι επίσης εκείνη του Πηλού με τα ωραία χρωματιστά αμμώδη πετρώματά της, στα οποία οφείλει και το όνομά της. Πρόκειται για έναν όμορφο μικρό όρμο, ο οποίος στη νότια του πλευρά κάτω απ’ τον δρόμο διασώζει άλλο ένα εντυπωσιακό ερείπιο καμινιού, το δεύτερο που είδαμε στην πορεία μας σήμερα! Τελευταία παραλία στη σειρά είναι τα Σκαριά. Ως εδώ φτάνει κι ο χωματόδρομος που εξυπηρετεί τις ανάγκες του μαντριού της περιοχής, γιατί, αν και παραθαλάσσια η πορεία μας, συνοδεύεται από τα κουδούνια και τα βελάσματα των συμπαθών τετράποδων. Εδώ η παραλία έχει γκρι αργιλώδη άμμο και έχει μεγαλειώδη θέα στον λόφο «Καστρί» απέναντι.

Ξεκινάμε από χωματόδρομο παράλληλα στις ακτές. Πίσω ο λόφος Καστρί

Παραλία Μπονταλάκι (δηλαδή μικρό ρέμα) 

Με πολύ μεγάλο γεωλογικό ενδιαφέρον καθώς στο πέτρωμα που βρίσκεται πίσω της κρύβεται η απόδειξη της επίδρασης του τσουνάμι από την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Πράγματι, σε ένα στρώμα που έχει βρεθεί τέφρα που χρονολογείται στο 1620-1650πΧ, είναι εμφανής η ταυτόχρονη συνύπαρξη θαλάσσιας άμμου και χερσαίων σαλιγκαριών, τα οποία μεταφέρθηκαν προς τη θάλασσα από το τσουνάμι. (πηγή: Cretan beaches)

Καλοδιατηρημένο εντυπωσιακό καμίνι, όπως όμως μου λένε οι παλιοί, διατηρήθηκε έτσι, επειδή απλά δεν ολοκληρώθηκε η καύση σε αυτό, αλλιώς θα είχε καταρρεύσει. Θυμίζω ότι στα καμίνια γινόταν καύση του ασβεστόλιθου και παταγωγή ασβέστη.

Παραλία Πηλός με τα ωραία χρώματα

Οδεύοντας προς παραλία Σκαριά, όπου τελειώνει ο χωματόδρομος κι αρχίζει η χερσόνησος του Πλάκου

Σκαριά

Από εδώ θα συνεχίσουμε παραλιακά –αν και κάποιοι βιαστικοί, θα σύρουν απάνω, για να «κόψουν δρόμο»- από ίχνη μονοπατιών με θέα τις απέναντι ακτές προς τον Κάβο Πλάκο, τη χερσόνησο-ακρωτήρι, το πιο ανατολικό σημείο του νησιού μας! Σημεία ενδιαφέροντος η νοητή γραμμή που χωρίζει την χερσόνησο σε δύο χρωματικά μέρη: ένα καφε-κίτρινο κι άλλο μαυρο-γκρι, το βορειότερο σημείο, όπου έχει στηθεί κι ένας αυτοσχέδιος κούκος, προφανώς από περιπατητές, και το Φανάρι ή τουλάχιστον το κουφάρι του, λίγο πιο ανατολικά. Πιο πέρα ακόμα, οι Σητειακοί θα μας οδηγήσουν στην «Πλάκα», έναν μεγάλο επίπεδο βράχο έκταση, που καταλήγει σε ένα εξίσου εντυπωσιακό σπήλαιο, στη σκιά του οποίου θα βγουν τα ταπεράκια κι οι ρακές, καθώς η μέρα τα «σηκώνει». Εδώ θα αφήσουμε τους περισσότερους να απολαύσουν το τοπίο και την παρέα και μια μικρή ομάδα θα ανηφορίσουμε στα ενδότερα της χερσονήσου.

Περπατώντας στον Κάβο Πλάκο παραλιακά

Το Καστρί από την απέναντι πλευρά

Κοντεύουμε προς το ανατολικότερο σημείο του νησιού μας

Στον κούκο στο βορειότερο σημείο της χερσονήσου

Απ' όπου περνάει και μια βαρκούλα

Οδεύοντας προς το Φανάρι στο ανατολικότερο άκρο της Κρήτης

Στο φανάρι

Η πλάκα του ..Πλάκου

Το σπήλαιο, όπου η ομάδα 'κουρνιάζει'

Εμείς κι εμείς

Ευτυχώς νέφη κρύβουν τον ήλιο κι έχουμε σκιά. Ανεβαίνουμε ανάμεσα από θυμάρια και ανθισμένους έριγγες. Πέρδικες χαμηλοπετούν κακαρίζοντας και πλήθος μικροσκοπικά λουλουδάκια ξεπετάγονται από τη γη, ενώ η Ελίνα θα μας ‘συστήσει’ ένα εξαιρετικό και σπάνιο μικρό μαύρο κρινάκι, που προσωπικά πρώτη φορά βλέπω ή μάλλον προσέχω, το biarum tenuifolium idomenaeum! Ανεβαίνοντας η θέα μας διευρύνεται καθώς μπορούμε να δούμε όλη την ακτογραμμή ως τον Κουρεμένο και ταυτόχρονα της νησίδες Γκράντες μεσοπέλαγα και την Ελάσσα πιο πίσω, θέα μαγευτική, που θα μας συνοδεύει καθ’ όλη την υπόλοιπη πεζοπορία.

Ανθισμένοι έριγγες

Μικροσκοπικές φθινοπωρινές ομορφιές: ΠΑΝΩ: Prospero autmnale,
ΚΑΤΩ:  biarum tenuifolium idomenaeum και Κολχικό

Φτερά πέρδικας πάνω στον ασπάλαθο

Σημεία ενδιαφέροντος α)το τριγωνομετρικό του κεντρικού λόφου της χερσονήσου, στα μετόχια των Χοχλακιανών στην αρχή του φαραγγιού του Κατεργάρη (ονομασίες από Νίκο Τζουανάκη), έναν εγκαταλελειμμένο ορεινό οικισμό στο κέντρο της περιοχής με ξερολιθιές και μαντρότοιχους και μια στεγασμένη ορθογώνια δεξαμενή λίγο παραπέρα. Από εδώ ξεκινά χωματόδρομος, που θα οδηγήσει κάποιους από εμάς στα παράλια, καθώς ο καιρός φαίνεται να αγριεύει.

Στα ερείπια οικισμού των Χοχλακιανών (από τις Χοχλακιές) δίπλα από την είσοδο του φαραγγιού του Κατεργάρη (πληροφορίες από Νίκο Τζουανάκη)

Στεγασμένη δεξαμενή νερού από δίπλα.

Μεγάλοι τοίχοι πιθανόν χώριζαν περιουσίες

άλλο στεγασμένο πηγάδι της περιοχής με στέρνα από δίπλα κι αυλάκι-οδηγό του νερού σε αυτό. Σε αυτά τα ξερικά μερη η εξασφάλιση νερού ήταν προϋπόθεση επιβίωσης

Το παπί μας στο τριγωνομετρικό του στρατού στον Κάβο Πλάκο

Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε ταγμένοι στο αρχικό σχέδιο. Σε μια σύντομη στάση ανακαλύπτουμε άλλο ένα -κυκλικό αυτή τη φορά- στεγασμένο πηγάδι με στέρνα δίπλα του και αυλάκι-οδηγό των νερών της βροχής. Καθώς αρχίζουν να πέφτουν άγριες οι πρώτες σταγόνες της επερχόμενης μπόρας θα αναρριχηθούμε ως το ιερό κορυφής του Πετσοφά με την απαράμιλλη θέα στη Χιόνα και τον υγροβιότοπό της. Κι αφού γίνουμε ‘παπιά’ κανονικά, θα πάρουμε το κατηφορικό μονοπάτι της επιστροφής. 

Ύψωμα Πετσοφά, το ψηλότερο της πεζοπορίας μας

Οι πιο πεισματάρηδες που έφτασαν ως εδώ, βρεγμένοι σαν τα παπιά

Απολαμβάνουν την ωραία θέα στην παραλία της Χιόνας και τη λιμνοθάλασσά της

Και κατεβαίνουν το απότομο σηματοδοτημένο μονοπάτι, ενώ η βρόχα έπεφτε straight through!

Οι Νησίδες Γκράντες ή Γράντες είναι σύμπλεγμα τριών μικρών χαμηλών βραχονησίδων της επαρχίας Σητείας, περίπου μισό μίλι απέναντι από την όμορφη παραλία της Χιώνας. Ουσιαστικά, τη μεγαλύτερη έκταση (300 στρέμματα) καταλαμβάνει το μεσαίο νησί που είναι γνωστό κι ως Πρασονήσι, το οποίο είναι μακρόστενο κι έχει μεγαλύτερο υψόμετρο στα 31 μέτρα. Στο μέσο του νησιού σχηματίζεται μια πολύ όμορφη παραλία με δύο αλμυρίκια, που περικλείεται από βράχια. Το νοτιότερο νησάκι ονομάζεται Σαβούρα κι έχει σχεδόν στρογγυλό σχήμα, ενώ το βορειότερο και μικρότερο νησί ονομάζεται Παξιμάδι και ουσιαστικά είναι ένας μεγάλος βράχος. Τα νησιά αποτελούν προστατευόμενη αρχαιολογική περιοχή, ενώ ο ρηχός και βραχώδης βυθός τους φιλοξενεί ναυάγια.

Θέα στα νησιά Γκράντες: 

Τελειώνει αυτό στον σπουδαίο αρχαιολογικό χώρο του Ρουσόλακκου, με τα ερείπια μιας πολύ μεγάλης και ατείχιστης πόλης, έκτασης 50 στρεμμάτων, που άκμασε κατά την υστερομινωική περίοδο, με κεντρική λεωφόρο που τη χωρίζει σε εννέα συνοικίες, εντυπωσιακό αποχετευτικό δίκτυο, πλούσιες οικίες, αποθήκες, εργαστήρια, ελαιοτριβείο και πατητήρι. Εδώ βρέθηκε σπασμένος, καμένος και βίαια κομματιασμένος ο περίφημος Κούρος του Παλαικάστρου, που κοσμεί το αρχαιολογικό μουσείο της Σητείας, με τους αρχαιολόγους να πιστεύουν ότι η ‘κακοποίηση’ αυτή  οφείλεται σε βεβήλωση λόγω θρησκευτικών συγκρούσεων κι ότι το συγκεκριμένο αγαλματίδιο με τα πολύτιμα υλικά παρίστανε κάποια αντρική θεότητα. Κι ακολουθώντας την προτροπή της σπουδαίας αρχαιολόγου της περιοχής μας, της κυρίας Μεταξίας Τσιποπούλου, που αγαπά τον τόπο μας σαν δικό της, θα απευθύνω εκ μέρους και των δύο συλλόγων στους υπεύθυνους να φροντίσουν και να αναδείξουν τους πολύ σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής, όπως τους αξίζει, για να τους θαυμάζουν και τα παιδιά μας κάποτε και να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου μας!

Αρχαιολογικός χώρος του Ρουσόλακκου από τους σημαντικότερους της μινωικής Κρήτης, με έκταση περισσότερων των 50 στρεμμάτων, που ήκμασε κυρίως στο τέλος της Μινωικής Εποχής έως το 1450πΧ.. 

Πηγή: ⭐ Ταξιδιωτικός Οδηγός Κρήτης⛵⭐ - Μινωική Πόλη Ρουσόλακου cretanbeaches.com
https://www.cretanbeaches.com/el/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%BF%CE%B9/%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7/%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7-%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF

Κούρος του Παλαικάστρου, το αγαλματίδιο που βρέθηκε τεμαχισμένο στον Ρουσόλακκο και σήμερα κοσμεί το αρχαιολογικό μουσείο της Σητείας!

Η βροχή έχει σταματήσει και τα αρχαία μάρμαρα λάμπουν βρεγμένα κάτω απ’ τις ακτίνες του ήλιου. Μια όμορφη πεζοπορία 13,5 χλμ και 350 υψομετρικής διαφοράς, τελειώνει κάπου εδώ, αφού περάσαμε από όλες τις καιρικές συνθήκες στην πορεία –που είπε κι ο Γιάννης. Κι έτσι καθώς είμαστε βρεγμένοι, θα μπούμε στα αυτοκίνητα για την επιστροφή κι είναι κάπως κρίμα γιατί δεν απολαύσαμε λίγο την γύρω περιοχή, αλλά τι να κάνουμε, συμβαίνουν κι αυτά! Ευχαριστούμε τον Φ.ΟΡ.Σ. Σητείας και τον αρχηγό μας, Νίκο Τζουανάκη κι ανανεώνουμε το ραντεβού μας για νέες περιπέτειες.

Ευχαριστούμε τον αρχηγός μας, Νίκο Τζουανάκη!

Το παπί μας στη Χιώνα. Δυστυχώς δε συνάντησε τα φλαμίγκο!

ΑΡΧΗΓΟΣ: Νίκος Τζουανάκης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Γιάννης Πάγκαλος, Μαρία Μετζογιαννάκη, Ελίνα Στρικ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:  

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: Γιάννης Πάγκαλος

ΧΑΡΤΗΣ: Γιάννης Πάγκαλος

Powered by Wikiloc

ΧΙΩΝΑ – ΠΕΤΣΟΦΑΣ – ΣΚΙΝΙΑΣ (ΠΑΛΑΙΚΑΣΤΡΟ)

Την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2024, μέρα με φθινοπωρινή διάθεση και πολύ αέρα, διάλεξε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου να πεζοπορήσει στην τέρμα ανατολική πλευρά της Κρήτης, όπου η δύναμη του αέρα πολλαπλασιάζεται. Χαλάλι όμως γιατί Χιώνα, Πετσοφάς, Σκινιάς, Χερσόνησος Πλάκου είναι τόσο εμβληματικά μέρη που σε αποζημιώνουν σίγουρα.

Ομαδική στην κορυφή του λόφου Πετσοφά

Βίντεο εξόρμησης από τον Γιάννη Πάγκαλο:

Στους αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής

Ξεκινάμε λοιπόν 9.30 το πρωί (απέχει γύρω στη μιάμιση ώρα η διαδρομή από Άγιο Νικόλαο) από την παραλία της Χιώνας κοντά στον Αγκαθιά Παλαικάστρου. Από εκεί κάνουμε ένα σύντομο πέρασμα από τον Αρχαιολογικό Χώρο του Ρουσσόλακκου, όπου ενημερώνω τους συνοδοιπόρους μου για το σημαντικό όσο και μυστήριο εύρημα του καμένου και κατατεμαχισμένου Κούρου του Παλαικάστρου, που βρίσκεται σήμερα εν μέρει αποκαταστημένος στο Μουσείο της Σητείας, ενός από τα πιο όμορφα και πολύτιμα ειδώλια της μινωικής Κρήτης. Κατόπιν βρίσκοντας ξετρύπια ανάμεσα από ελαιώνες και φράκτες συναντούμε το ανηφορικό σηματοδοτημένο μονοπάτι, που ξεκινά από Αγκαθιά  κι οδηγεί στο ιερό κορυφής του Πετσοφά. Εδώ τα βρήκαμε λίγο δύσκολα, καθώς οι ριπές αέρα δεν αστειεύονταν και στην προσπάθειά μας να σταθεροποιήσουμε το βήμα μας, χάσαμε πολύ απ’ την απόλαυση της μοναδικής θέας που προσφέρει ο λόφος με το κολωνάκι!

Έναρξη της πεζοπορίας από τον δρόμο για Πετσοφά

Ο Αρχαιολογικός χώρος του Ρουσσόλακκου, όπου βρέθηκε (καμένο και πεταμένο σε διάφορα δωμάτια για άγνωστους σε μας λόγους) το μικρό αριστούργημα  του Κούρου του Παλαικάστρου, που κοσμεί το Μουσείο της Σητείας. Πρόκειται για μια μινωική πόλη 50 στρεμμάτων με αποχετευτικό σύστημα, εργαστήρια, ελαιοτριβείο κλπ, που άκμασε στο τέλος της μινωικής εποχής.

Κούρος Παλαικάστρου, αγαλματίδιο  εξαιρετικής τέχνης φτιαγμένο από πολύτιμα υλικά  (διακρίνονται ως και οι φλέβες στους βραχίονες). Βρέθηκε καμένο και πεταμένο σε διάφορους χώρους, πράξη που αποδίδεται από τους αρχαιολόγους είτε σε τελετουργία είτε σε βανδαλισμό από ομάδες διαφορετικής θρησκευτικής πίστης. Ένα αριστούργημα της μινωικής Κρήτης. Βρέθηκε στον Ρουσσόλακκο. Αποτελεί κεντρικό έκθεμα του Μουσείου της Σητείας.

Θέα από τον λόφο του Πετσοφά (με το κολωνάκι του στρατού) στις ακτές του Παλαικάστρου. Διακρίνεται και ο λόφος "Καστρί" με τα ερείπια ενετικού Κάστρου (Paleo Castro, έδωσε το όνομά του στο Παλαίκαστρο).  Η στρατηγική θέση της περιοχής που έλεγχε το εμπόριο και τα περάσματα προς ανατολάς, δεν πέρασε απαρατήρητη στο παρελθόν.

Αρχαιολογικός χώρος και στην κορυφή του λόφου!

Τα λιγοστά ερείπια του Ιερού Κορυφής του Πετσοφάα δεν εντυπωσιάζουν, ωστόσο ήταν πολύς σημαντικός λατρευτικός χώρος των Μινωιτών. Τα λατρευτικά αναθήματα που βρέθηκαν εδώ (πήλινα ομοιώματα μελών του σώματος, μορφές ανθρώπων δεόμενων και ζώων) εκτίθενται στο ανακαινισμένο μουσείο του Αγίου Νικολάου

Η κάθοδος στις ανατολικές ακτές

Μετά από μια σύντομη ανάπαυλα θα πάρουμε ελεύθερη κατεβασιά παράλληλα με τον φάραγγα (που στο Google maps φέρει την ονομασία «Καλογεροπόταμος»). Πορεία άχαρη και αρκετά απαιτητική ανάμεσα στα ξεραμένα θυμάρια της άνυδρης κι ανεμοδαρμένης ΒΑ Κρήτης. Σύντομη στάση στη σκιά μιας χαρουπιάς, του μοναδικού δέντρου της διαδρομής μας! Όσο πλησιάζουμε στις ακτές όμως, η θέα γίνεται μαγευτική. Το βαθύ φαράγγι του Σκινιά, η ερημική ομώνυμη παραλία, το ανάγλυφο των ακτών –μια απ’ αυτές κι η γνωστή «Καρούμες» στην έξοδο του φαραγγιού των Χοχλακιών- πολύ εντυπωσιακά με άγρια ομορφιά! Στο Σκινιά σε αποζημιώνει η φύση με την ησυχία της, παραλία «για μυημένους». Εδώ φτάνει κανείς μόνο με τα πόδια ή με τζιπ από χωματόδρομο. Ακόμα πιο ιδιαίτερη η γειτονική παραλία «Απάνεμα» με όμορφα πετρώματα αντάξια του Γεωπάρκου Σητείας.

Κατεβαίνοντας προς τις ανατολικές ακτές της Κρήτης

Μία μοναχική χαρουπιά μας δίνει καταφύγιο στη σκιά της. Σκληρό τοπίο γενικά, άνυδρο κι ανεμοδαρμένο

Ο σκληρός αγώνας για επιβίωση διακρίνεται στις ρίζες των ταλαιπωρημένων θάμνων

Δύσκολη πορεία χωρίς μονοπάτι

Το άγριο βαθύ φαράγγι δίπλα στην παραλία του Σκινιά, από όπου θα ανηφορίσουμε στη συνέχεια

Επιτέλους φτάνουμε στην ερημική και δυσπρόσιτη παραλία του Σκινιά. Εδώ φτάνει και αγροτικός δρόμος από το Παλαίκαστρο! Πίσω διακρίνεται να σχίζει τις κορφές το φαράγγι των Χοχλακιών που καταλήγει στη γνωστή παραλία Καρούμες. 

Η ερημική παραλία του Σκινιά

Η γειτονική παραλία "Απάνεμα" με εντυπωσιακά πολύχρωμα πετρώματα

Παραλία "Απάνεμα"

Επιστροφή απ’ το φαράγγι του Σκινιά

Μετά από μια σύντομη στάση για μπάνιο (λίγοι τολμηροί αψήφησαν τις ριπές του αέρα) πήραμε τον δρόμο της επιστροφής στην πάνω πλευρά.  Ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά στο όμορφο αλλά και άγριο φαράγγι του Σκινιά, όμως τελικά καταφέραμε να βγούμε στον σαθρό αγροτικό δρόμο, που οδηγεί στο μέσο της Χερσονήσου του Πλάκου, μια ξερή κι απομονωμένη περιοχή, πλούσια ωστόσο σε αρχαιολογικά ευρήματα  και με πλήθος ανθρωπογενείς κατασκευές παρελθόντων χρόνων, όπως ξερολιθιές, αλώνια, περίβολους, φράχτες, μαντριά, αγροικίες και μια στεγασμένη δεξαμενή πολύ καλής κατασκευής. Μια περιοχή που χρειάζεται σίγουρα περισσότερο χρόνο, για να ανακαλύψεις τα μυστικά της.

Ανεβαίνοντας το άγριο φαράγγι του Σκινιά

Οι τρεις νησίδες Γκράντες από ψηλά

Ερείπια αγροικιών στη Χερσόνησο του Πλάκου. Σε αυτή την άγρια χερσόνησο έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά λείψανα όπως κεραμικός κλίβανος, λατομείο κλπ και φαίνεται ότι έσφυζε από ζωή σε παλιότερους χρόνους

Στεγασμένη δεξαμενή πολύ καλής κατασκευής στη Χερσόνησο της Πλάκου

Εμείς για την ώρα κατεβαίνουμε απολαμβάνοντας την φανταστική θέα της αφρισμένης θάλασσας με τις τρεις νησίδες Γκράντες να αντιστέκονται στα κύματα. Όταν φτάνουμε στον παραλιακό αγροτικό δρόμο θα τον ακολουθήσουμε ως την αργιλώδη παραλία «Σκαριά», όπου και αυτός σβήνει.

Έπειτα κάνουμε τα πίσω μπρος κι οδεύουμε προς την αφετηρία μας. Η θέα του λόφου «Καστρί», σαν χωμάτινη πυραμίδα, σαγηνευτική. Καθ’ οδόν συναντάμε πανέμορφες παραλίες: Πηλός, Άσπες, Μπονταλάκι (ονόματα απ’ το Google maps). Κάπου εκεί να σου κι ένα καμίνι σε πολύ καλή κατάσταση! Σύντομα φτάνουμε στην ονομαστή παραλία της Χιώνας (παίρνει τ’ όνομά της από τις άσπρες αποθήκες χαρουπιών, που κάποτε εξάγονταν από εδώ). Οι επισκέπτες πολλοί και οι ταβέρνες γεμάτες. Όσοι πρόλαβαν βρήκαν τραπέζι, οι υπόλοιποι κατευθυνόμαστε για μια μπίρα κι ένα γρήγορο σνακ στην καντίνα δίπλα στα water sports στην μεγάλη γειτονική παραλία του Κουρεμένου πίσω από το Καστρί. Εδώ σβήνοντας τη δίψα μας και χαζεύοντας τους σέρφερς, που σχίζουν τα κύματα άλλοτε με επιτυχία κι άλλοτε χωρίς, θα γραφτεί ο επίλογος μιας όμορφης αλλά απαιτητικής πορείας στις εσχατιές της ανατολικής Κρήτης.

Παραλία Πηλός με πολύ όμορφους χρωματισμούς στα πετρώματα

Πολύ καλά διατηρημένο καμίνι κοντά στις ακτές

Παραλία Πηλός

Ο λόφος Καστρί πάνω από τη Χιώνα, που φιλοξενεί τα ερείπια ενετικού κάστρου.

Ο καιρός εξαιρετικά ανεμώδης φαίνεται απ' τα 'πουλιά' (τα κύματα) της θάλασσας 

Η παραλία της Χιώνας πήρε το όνομά της από τις άσπρες αποθήκες χαρουπιών (ξυλοκεράτων), τα οποία κάποτε ήταν σημαντικό εξαγώγιμο προϊόν 

Στην πίσω πλευρά του λόφου "Καστρί" βρίσκεται η παραλία του Κουρεμένου

Εδώ είναι ο παράδεισος των σέρφερς λόγω των δυνατών ανέμων!

'Όλα είναι δρόμος'

Περπατήσαμε γύρω στα 13,5 χιλιόμετρα με Υ.Δ. 500 μέτρα κι αρχηγό τον Γιάννη Πάγκαλο (thanks John!) τροποποιώντας παλιότερη διαδρομή, που κάναμε με τον Θανάση Κολοτούρο. Συνολικά με τις στάσεις και το μπάνιο μας πήρε 6,5 ώρες, όμως ο πολύς αέρας κι η έλλειψη μονοπατιού μας κουράσανε λίγο παραπάνω. Ωστόσο η ικανοποίηση ότι τα καταφέραμε στο τέλος ήταν πολύ μεγάλη!

Ευχαριστούμε τον αρχηγό, Γιάννη Πάγκαλο

Και το παπάκι του (εδώ στον Πετσοφά)

ΑΡΧΗΓΟΣ: Γιάννης Πάγκαλος

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Πάγκαλος, Μαρία Μετζογιαννάκη, 

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ: Μαρία Μετζογιαννάκη

 

ΒΙΝΤΕΟ: Γιάννης Πάγκαλος

ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑΣ: Γιάννης Πάγκαλος

Με την υποστήριξη του Wikiloc