Σε μια από τις πιο
όμορφες περιοχές του νομού μας, βορειοδυτικά
της Ιεράπετρας, περπάτησε ο Ορειβατικός
Σύλλογος Αγίου Νικολάου την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2025 και συγκεκριμένα
ανηφορίσαμε από παλιά μινωικά μονοπάτια
ως το μικρό οροπέδιο Μινό, φωλιασμένο στην ΝΑ πλευρά του όρους Αφέντης Δίκτης.
Σε όμορφη παλιά αγροικία λίγο πριν το οροπέδιο
Το βίντεό μας: Ξεκινάμε λοιπόν νωρίς
το πρωί από το παραδοσιακό χωριό Μύθοι
Ιεράπετρας. Στη βόρεια Κρήτη, απ’ όπου ερχόμαστε σχεδόν όλοι, ο καιρός έχει
λυσσάξει: ισχυροί βόρειοι άνεμοι, χαμηλές θερμοκρασίες, βροχή, ψοφόκρυο! Έχουμε
προσέλθει όλοι ντυμένοι σαν κρεμμύδια από σκούφους, γάντια ως και γκέτες. Ο καιρός
ωστόσο εδώ είναι ανοιξιάτικος ως κι οι ασφεντιλιές (ασφόδελοι) έχουν ήδη ανθίσει!
Ήλιος λαμπερός, καθόλου αέρας και ξεκινάμε με τους καλύτερους οιωνούς την ανηφορική
πορεία μας.
Παίρνουμε αρχικά χωματόδρομο, ώσπου συναντάμε την πινακίδα που μας δείχνει το μινωικό μονοπάτι, το οποίο και ακολουθούμε παρακάμπτοντας μόνο σε κάποια σημεία, όπου υπήρχαν πινακίδες για αξιοθέατα: στο μικρό σπήλαιο με τις νυχτερίδες («Batscave») ή στο σημείο θέασης («viewpoint») πάνω στον λόφο με πανοραμική θέα στους Μύθους και την κοιλάδα τους και στο νότιο κρητικό πέλαγος.
Μύθοι, παραδοσιακό χωριό, 22 χλμ
δυτικά της Ιεράπετρας χτισμένο στην κοιλάδα του ποταμού Σαραντάπηχου. Είναι διάσημο και πολύ επισκέψιμο το καλοκαίρι λόγω της γειτνίασης με το περίφημο φαράγγι της Σαρακίνας, ένα απ’ τα ομορφότερα της Κρήτης.
Πρόκειται για μικρό
γραφικό χωριό, σε καταπράσινο τοπίο, με ωραία πλατεία που την σκιάζουν αιωνόβια
πλατάνια. Λέγεται ότι το χωριό πήρε το όνομα του από το φυτό “Μύνθη”
κοινώς φλισκούνι που αφθονεί εκεί (ΠΗΓΗ: ψηφιακό μουσείο Ιεράπετρας)
Το 'μινωικό' μονοπάτι είναι γνωστό, καθαρισμένο και πολύ καλά σηματοδοτημένο, καθώς εδώ φιλοξενούνται αγώνες ορεινού τρεξίματος.
Παρά την επίπονη ανηφόρα ρίχνουμε κλεφτές ματιές στο νότιο κρητικό πέλαγος
Έχουν ανθίσει ήδη οι αγριοαμυγδαλιές κι οι αχλάδουλες
Οι Μύθοι από ψηλά (απ' το σημείο θέασης, του Καστέλλου το χαράκι)
Και συνεχώς ανεβαίνουμε περπατώντας σε όμορφα μονοπάτια μέσα από πρίνα,
κυπαρίσσια, πεύκα, ανθισμένους αχλάδουλες, συναντώντας παλιά –και νέα- κτίσματα,
παλιά ξωκλήσια, μαντριά, κοπάδια από αιγοπρόβατα με τη συνοδεία πάντα άγριων ορνίων
(gypsfulvus), που φέρνουν
βόλτες στον ουρανό. Ίσια πάνω καραδοκούν οι ψηλές κορυφές της Δίκτης, όπου
έχουν στρατοπεδεύσει τα βαριά σύννεφα της κακοκαιρίας, που προμηνύουν αφούρα,
βροχή, χιόνι. Συνεχώς είμαστε με το φόβο ότι θα κατηφορίσουν προς εμάς, κάτι
που δεν έγινε, ευτυχώς.
παιχνίδια με το φακό στις βουρκιασμένες στέρνες των ζώων
Κοπάδι από αιγοπρόβατα και πίσω οι Μάλλες
Στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, στάση για ξεκούραση. Χτισμένο το 1881, όπως αναφέρει επιγραφή στο ανώθυρο. Ένα ειδυλλιακό μέρος μέσα στο πυκνό πρινόδασος
Κι η καμπάνα κλασικά κρεμασμένη στον γειτονικό στο προαύλιο πρίνο! ΚΑΤΩ: Το χαμηλό βαρομετρικό με τα παχιά σύννεφα έχει καθίσει στα ψηλά βουνά της Δίκτης, τα οποία το εμποδίζουν να κατέβει προς εμάς, που περπατάμε με ανοιξιάτικο καιρό, ενώ στη βόρεια Κρήτη, επικρατούν βόρειοι άνεμοι, νεφοκάλυψη κι ισχυρό κρύο!!!
Φτάνουμε κάποτε και στο οροπέδιο Μινό, με τα ερείπια του παλιού οικισμού να δείχνουν ότι υπήρχε έντονη κατοίκηση στο παρελθόν, καθώς υπάρχει εύφορο έδαφος κι αρκετές πηγές. Υπάρχουν όμως κι ένα-δυο ανακαινισμένες κατοικίες, μιας κι ο χωματόδρομος φτάνει ως εδώ και κάποια περιφραγμένα περβόλια.
Πανοραμική στο οροπέδιο Μινό
Και μια πιο κοντινή. Τα παλιά κτίσματα δείχνουν ότι υπήρχε έντονη ανθρώπινη παρουσία εδώ παλιότερες εποχές
Εκκλησάκι του Μιχαήλ Αρχαγγέλου του 1848 κοντά στον οικισμό του Μινό
Εδώ η ανηφόρα
κάπου τελειώνει κι αρχίζει η κατηφορική επιστροφή κι αυτή από παλιά
καλοδιατηρημένα καλντερίμια, σε μερικά σημεία ‘χτισμένα’ από πέτρα δίπλα στον
γκρεμό. Ελισσόμαστε εξάλλου πάνω απ’ το
γνωστό φαράγγι της Σαρακίνας.
Πολύ όμορφη και από δάσος (εδώ κυπαρισσόδασος) η επιστροφή
Η κακοκαιρία της βόρειας πλευράς μάς χάρισε ένα πολύ ωραίο ουράνιο τόξο πάνω από τις Μάλλες. ΚΑΤΩ: Εικόνες από το όμορφο μονοπάτι της επιστροφής!
.
Κάπως έτσι θα γυρίσουμε στην αφετηρία έχοντας
διανύσει 15 χλμ με υψομετρική κοντά στα
760μ (από τους Μύθους στα 224μ ως το
οροπέδιο στα 983) σε 6,5 ώρες με τις στάσεις. Μια «δυνατή», όσο και
όμορφη πεζοπορία, που ικανοποίησε πλήρως τους 15 πεζοπόρους της παρέας. Ευχαριστούμε πολύ την αρχηγό μας,Σοφία Σιδηροπούλου, που ξέρει την περιοχή
απέξω κι ανακατωτά. Και στην άλλη με καλό!
Ευχαριστούμε πολύ την αρχηγό μας, Σοφία Σιδηροπούλου!
Την Κυριακή 20 Νοεμβρίου ο Ορειβατικός
Αγίου Νικολάου πραγματοποίησε μια ακόμα πεζοπορία στην καταπράσινη περιοχή πέριξ του Σελάκανου.
Η ΕΝΑΡΞΗ
Στις 9 η ώρα το πρωί συγκεντρωνόμαστε
στην είσοδο του γραφικού ορεινού οικισμού για την έναρξη της πεζοπορίας μας.
Μια πολυπληθής ομάδα 37 ατόμων από
διάφορα σημεία του νομού. Ανάμεσά μας κάποια πιτσιρίκια, εκκολαπτόμενοι
ορειβάτες, το μέλλον του Συλλόγου. Ακόμα κάποιοι τετράποδοι φίλοι, που
συνοδεύουν τους ιδιοκτήτες τους, δίνουν ένα χαρούμενο τόνο ανεμελιάς. Μαζί μας και
ο φίλος μας, ο Χριστόφορος Χειλαδάκης, αρθρογράφος στην ιστοσελίδα ‘Cretanbeaches’ και δεινός γνώστης
της κρητικής φύσης, που ήρθε απ’ το Ηράκλειο, «επειδή αγαπά τον Σελάκανο και ..την
καλή παρέα»!
Ο καιρός είναι ιδανικός, πάνω από 20οC, ασυνήθιστο για την
εποχή -τέλη Νοεμβρίου- και την περιοχή -900 μέτρα υψόμετρο στη νότια πλευρά της
οροσειράς Δίκτη. Ίσως είναι και το μόνο μέρος σήμερα, όπου δεν φυσάει δυνατός
νοτιάς.
Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΣΕΛΑΚΑΝΟΥ
Αφήνουμε
το Σελάκανο, όπου έχουμε παρκάρει τα
αυτοκίνητά μας και περπατάμε μέσα από χωματόδρομους και μονοπάτια, χωμένα μέσα
στο πυκνό δάσος. «Δάσος τραχείας
πεύκης, που συναντάται κυρίως στις υπήνεμες νότιες πλαγιές των μεγάλων
οροσειρών της Κρήτης, όπου προστατεύεται από την υγρασία των βόρειων ανέμων. Αν
δεις στη βόρεια πλευρά των δέντρων, έχουν αναπτυχθεί βρύα», λέει ο Χριστόφορος
κι ακόμα «εδώ βγαίνει το καλύτερο μέλι,
λόγω των ζυμώσεων, απ’ το τσίμπημα ενός βακτηρίου στον κορμό του δέντρου». Τι
δεν ξέρει αυτός ο άνθρωπος τέλος πάντων! Αγαπά ιδιαίτερα αυτό το μέρος, που το
έχει γυρίσει άπειρες στιγμές, ξέρει τα δέντρα του, τα πουλιά, που μας
γυροφέρνουν, τους θρύλους και τα τοπωνύμια. Δεν ξέρει όμως αρκετά για τα μανιτάρια. Εδώ δεινός γνώστης είναι ο
συνοδοιπόρος μας, ο Σεμπάστιαν, που μαζεύει ένα συγκεκριμένο είδος σφουγγαράτου
μανιταριού, που συναντάμε σε όλη τη διαδρομή. «Το τρώμε στην Πολωνία»! Μου
δείχνει τη μετάφραση στο Google
από τα πολωνικά: «suillus».
Χμ!
Το πευκοδάσος του Σελάκανου
Οι πευκοβελόνες και τα κουκουνάρια ελλοχεύουν κινδύνους στην κατάβαση
Μανιτάρι Suillus
ΠΗΓΗ ΣΚΑΦΙΔΙΑ- ΦΑΡΑΓΓΙΑ ΜΠΟΥΦΑΝΗ ΚΑΙ
ΖΩΝΑΡΙΩΝ
Αρχικά
περνάμε από τη θέση Σκαφίδια, όπου
υπάρχει πηγή και στέρνα ποτίσματος των
ζώων. Κατόπιν η πορεία μας γίνεται κατηφορική, ώσπου συναντάμε το φαράγγι Μπουφάνη (ή των Γυπαετών ή
του Παρσά ή του Σελάκανου), που σχηματίζεται νοτιοανατολικά του Σελάκανου και
τερματίζει στα χωριά Χριστός και Μεταξοχώρι. «Πρόκειται για ένα πολύ μακρύ
φαράγγι και πολύ δύσκολο στη διάβασή του ειδικά την περίοδο, που έχει νερό,
ωστόσο σε αποζημιώνει με τους καταρράκτες και την ομορφιά του» μας βεβαιώνει ο
Χριστόφορος, που -εννοείται- το έχει διασχίσει. Σε συνέχεια του πρώτου περνάμε
και το δεύτερο όμορφο, αλλά τεχνικό φαράγγι της περιοχής, το Ζωνάρι, που ξεκινάει απ’ το Μινό, μαζεύει τα νερά του Σελάκανου
και χύνεται στο γνωστό σε όλους, φαράγγι της Σαρακίνας. Στην κοίτη των
φαραγγιών εντυπωσιακά είναι τα κάθετα
πετρώματα με τις σπηλαιώσεις τους και τα μαυροκόκκινα ίχνη, που τους
δημιουργεί η οξείδωση του νερού. Πάνω, μάς γυροφέρνουν όρνια! Κυπαρίσσια, πικροδάφνες και λίγα πλατάνια
διακόπτουν τη μονοτονία του πεύκου.
Πηγή Σκαφίδια
ΤΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΜΙΝΟ
Καλά
περνάμε στην κατηφόρα, όμως αυτή τελειώνει και τώρα βαδίζουμε κάθετα ανηφορικά,
για να φτάσουμε στο στόχο μας: το μικρό
οροπέδιο Μινό. Όταν αντικρίζουμε τα πρώτα εξοχικά αναθαρρεύουμε. Πανδαισία χρωμάτων μας περιβάλλει. Το
πράσινο των πεύκων και των κυπαρισσιών εδώ μετατρέπεται στα ποικίλα φθινοπωρινά
χρώματα. Ιδιαίτερη μνεία να κάνουμε στις αχλαδιές,
σε πολλές απ’ τις οποίες συναντάμε και τα τρία χρώματα: πράσινο, κίτρινο και κόκκινο
στο ίδιο δέντρο. Στα ψηλότερα κλαριά τους κρέμονται τα κατακόκκινα αχλάδια.
Γευστικότατα, αν και τόσο διαφορετικά από τις συνηθισμένες γεύσεις. Στη βρύση του οικισμού με το γάργαρο κρύο
νερό σταματάμε για κολατσιό.
Η ανηφόρα για το Μινό
Κι από πάνω
Στη βρύση του οροπεδίου
ΕΚΚΛΗΣΑΚΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ
Ξεκινάμε
για την επιστροφή, που αποδεικνύεται κουραστική, ειδικά στο τελευταίο στάδιο,
την ανηφορική πορεία προς το Σελάκανο, έκρυβε όμως μες στο δάσος ευχάριστες
εκπλήξεις: τα δύο γραφικά μονόχωρα
εκκλησάκια του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και της Αγίας Μαρίνας, χτισμένα στα μέσα του
19ου αιώνα, μικρά, ταπεινά κι ευλαβικά.
Εκκλησάκι Αγίας Μαρίνας
Εκκλησάκι Αρχαγγέλου Μιχαήλ
ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ
Τερματίζουμε
σώοι, αβλαβείς κι ικανοποιημένοι, όπως συνήθως, παρά τις γκρίνιες στην ανηφόρα.
Ο επίλογος της πεζοπορίας θα γραφτεί στην ταβέρνα
«Τα πεζούλια» του οικισμού, που θυμίζει σαλέ ευρωπαϊκών προδιαγραφών, καθώς
είναι στολισμένη για τα Χριστούγεννα. Εδώ θα ευχηθούμε όλοι μαζί «Χρόνια πολλά»
στον φίλο μας, τον Χριστόφορο, που γιόρτασε τα γενέθλιά του μαζί μας! Κι αφού
χαρούμε την ανεμελιά της παρέας, θα αναχωρήσουμε όλοι προς τον προορισμό του ο
καθένας βράδυ πια.
Οικισμός του Σελάκανου
Διασχίσαμε συνολικά 16 χιλιόμετρα σε 6 ώρες.
Ευχαριστούμε από καρδιάς την αρχηγό μας, Σοφία
Σιδηροπούλου, που μας οδήγησε ιδανικά σ’ αυτό το στολίδι της περιοχής μας.
Άλλη μια περιδιάβαση στην ανεξερεύνητη κρητική φύση με τα χρώματα του φθινοπώρου και την αύρα του δάσους, με τη χαρούμενη ομάδα του
ορειβατικού έλαβε τέλος! Και στην άλλη με καλό.