Με
περιπετειώδη τρόπο ξεκίνησε η πεζοπορία
της Κυριακής 25 Φεβρουαρίου 2024 από
το Οροπέδιο Λασιθίου ως τις Τάπες για τον Ορειβατικό Σύλλογο Αγίου Νικολάου,
καθώς μία βλάβη ακινητοποίησε το λεωφορείο μας στην ανηφόρα για το Οροπέδιο
λίγο πριν το χωριό Κράσι.
 |
| Ομαδική μας στην αρχή της πορείας με φόντο τις κορυφές Λάζαρο και Σπαθί της χιονισμένης Δίκτης |
Απρόσμενη επίσκεψη στο ΚράσιΑυτό ..κινητοποίησε εμάς να περπατήσουμε λίγο
παραπάνω με τα πόδια, ωσότου επιδιορθωθεί η βλάβη. Έτσι αρχίσαμε με μια εκτός προγράμματος επίσκεψη στο μαγευτικό
χωρίο Κράσι, χτισμένου στα 600 μ. υψόμετρο στους πρόποδες της Σελένας,
περιτριγυρισμένου από δάση αζίλακων, πρίνων και ασφενδάμων, με τις γραφικές ταβέρνες
του και τον γιγάντιο γερο-πλάτανο στη μέση της πλατείας, κάτω από τη σκιά του
οποίου έγραφε τα έργα του ο Καζαντζάκης και άλλοι σπουδαίοι λογοτέχνες. Η Μεγάλη Βρύση δίπλα στον πλάτανο
ξεχειλίζει από νερό, τόσο που δεν έχουμε ξαναδεί. Εντυπωσιακό πετρόκτιστο
μνημείο του 1890 από μαστόρους του γειτονικού Μοχού, διαβάζω, με πολλές θολωτές
στέρνες και γούρνες γα το πλύσιμο των ρούχων. Συνεχίζουμε ακόμα λίγο την
ανηφόρα με θέα το ακόμα μισο-άδειο
φράγμα του Αποσελέμη, ώσπου έρχεται το λεωφορείο και μας μαζεύει μετά από
3-4 χλμ περίπατου.
 |
| Ομαδική μας στο Κράσι στο ξεκίνημα της μέρας. Μια βλάβη του λεωφορείου μάς οδήγησε σε επίσκεψη στο γραφικό αυτό κεφαλοχώρι |
 |
| Πολύ το νερό στη Μεγάλη Βρύση |
Ακολουθώντας τους δρόμους του νερού
Λίγο
μετά το Μέσα Λασίθι (850 μ) αποχαιρετούμε
τον οδηγό μας, τον κυρ Γιώργο κι αρχίζουμε ήπια ανηφορική πορεία από
χωματόδρομους και παλιά καλντερίμια δίπλα σε πρίνα, βοσκοτόπια κι εκκλησάκια (όπως
αυτό των Αγίων Αποστόλων), παράλληλα
με τους δρόμους του νερού: βρίσκουμε συνεχώς σκεπασμένα πηγάδια κι αγωγούς και
πηγές ξέχειλες απ’ το χιόνι που λιώνει στις κορφές (περπατάμε στις βόρειες παρυφές της Τσίβης).
 |
| Το οροπέδιο και η δυτική Δίκτη. Σε πρώτο πλάνο το Μέσα Λασίθι, απ' όπου ξεκίνησε η πορεία |
 |
| Άλλη μια άποψη του οροπεδίου με τις χιονισμένες κορφές |
 |
| Έναρξη από χωματόδρομο |
 |
| Αυτοσχέδια graffiti των βοσκών με την απαραίτητη γραφική ανορθογραφία |
 |
| Ο καλός καιρός έβγαλε τον κόσμο για χορτοσυλλογή: καλίτσες το εκλεκτό χόρτο |
 |
| Όμορφα παλιά καλντερίμια |
 |
| Μονοπάτια στη βόρεια πλευρά της Τσίβης που κουτσοφαίνεται εδώ |
 |
| Ωραία φύση |
 |
| Το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων στον δρόμο μας |
 |
| Γραφικές όσο και τραγελαφικές εικόνες με τα υπαίθρια καναπεδάκια των βοσκών |
Πρώτη μας
στάση στο μικρό οροπέδιο της Αλόιδας
(1.140 μ). Εκεί δίπλα στο εκκλησάκι
του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή βρίσκεται πηγή με τρεχούμενο νερό, που σήμερα
ξεχειλίζει. Δίπλα στην πηγή υπάρχει μνημείο,
αφιερωμένο στους Χαΐνηδες, τους Κρήτες αντάρτες επί Τουρκοκρατίας, καθώς
στην περιοχή δρούσε ο περίφημος Καπετάν
Καζάνης, στο σώμα του οποίου εντάχθηκε κι η Ροδάνθη η Κριτσωτοπούλα.  |
| Καταρράκτης νερού στις πλαγιές του βουνού |
 |
| Πάγκοι αναψυχής κάτω απ' το τεράστιο πλατάνι για τους επισκέπτες της Αλόιδας, το καλοκαίρι με το φύλλωμα θα είναι φανταστικό το μέρος |
 |
| Κρύο το νερό στην πηγή της Αλόιδας |
 |
| Μνημείο προς τιμήν του Καπετάν Καζάνη και της Ροδάνθης της Κριτσωτοπούλας |
 |
| Το νερό ξεχειλίζει από παντού |
Συνεχίζοντας ανηφορικά από μονοπάτι θα
φτάσουμε κάποτε και στην πηγή της
Χαλασάς, καρφωμένη στην άκρη του γκρεμού με ωραία θέα στα χωριά Ζένια,
Ποτάμους απέναντί της. Αυτή υδροδοτεί τον Άγιο Νικόλαο ακόμα και σήμερα. Ήταν
έργο που πραγματοποιήθηκε προπολεμικά (το '36 με '38 περίπου) με μουλάρια, με πληροφορεί ο φίλος μας, ο
Γιώργος Τουτουδάκης. Ακόμα και σήμερα τις επισκευές τις κάνουν με μουλάρια! Πώς
αλλιώς αφού εδώ είναι ‘χαλασά’ όνομα και πράμα. Λίγο πιο κάτω είναι και η έτερη
των πηγών, αυτή του Κυνηγού, όμως
αυτή δεν είναι στον δρόμο μας. Κι υπάρχουν ακόμα άλλες δυο πηγές στην περιοχή! Πολύ νερό γενικά η περιοχή, που μαζεύεται από τα
βουνά της Δίκτης, και που το ζηλεύουμε εμείς οι ..παραθαλάσσιοι.
 |
| Η πηγή της Χαλασάς μεγαλεπήβολο προπολεμικό έργο για την ύδρευση του Αγίου Νικολάου. υποκλίνεται κανείς στην εργατικότητα εκείνων των προγόνων μας που στήλωσαν το στέγαστρο και τον εξώστη πάνω στο σαθρό δάπεδο της χαλασάς (σάρα) |
 |
| Η πηγή ακόμα υδροδοτεί τον Άγιο Νικόλαο κι ευτυχώς έχει ακόμα αρκετό νερό |
 |
| Η μοναδική χιονούρα λίγο πριν την χαλασά |
 |
| Απότομος ο γκρεμός και θέα στα απέναντι χωριά Ζένια και Ποτάμους |
 |
| Οδεύοντας προς την τελευταία ανηφόρα |
Αυτή η ατελείωτη κατηφόρα ως τον τερματισμό!
Κάπως
έτσι φτάνουμε στο πιο ψηλό σημείο της διαδρομής στα 1.250 μ. κι απίστευτη θέα
σε όλο τον κόλπο του Μεραμπέλλου ανοίγεται μπροστά μας. Έχουμε διανύσει ως εδώ
8,5 περίπου χιλιόμετρα τα δύο τρίτα σχεδόν της διαδρομής, με ήπια σταδιακή
ανηφορική πορεία, χαλαρά, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και με την ομάδα ενωμένη. Η
απότομη και κάπως άχαρη κατηφόρα των τελευταίων χιλιομέτρων όμως με τα 750 και
πλέον μέτρα υψομετρικής διαφοράς σε μονοπάτι όχι καλά διατηρημένο, διέσπασε την
ομάδα, με τους μη εξοικειωμένους σε ελεύθερη πορεία να μένουν αρκετά πίσω.
 |
| Γύπες που ζυγίζονταν πάνω απ' τα κεφάλια μας έδωσαν λίγο χρώμα στην απότομη κατηφόρα πριν τον τερματισμό |
 |
| Όσο απότομη και να είναι η κατηφόρα προσφέρει πολλή θέα |
Καταφέραμε
ωστόσο να τερματίσουμε άλλοι γρηγορότερα άλλοι αργότερα, ολοκληρώνοντας την πορεία
μας στο χωριό Τάπες, οικισμό της Κριτσάς
πια σήμερα, με ελάχιστους κατοίκους, αν και πολύ γραφικό το μέρος. Για μένα
είναι χαρακτηριστικό για τις πολλές αμυγδαλιές, καθώς και για τα αγριόπρασα που
γεμίζουν τέτοια εποχή τις εύφορες
πλαγιές του και φυσικά δεν έχασα την ευκαιρία να μαζέψω μια αγκαλιά για
πρασόπιτες. Ο επίλογος γράφτηκε στο μετόχι παλιάς κοπής του κτηνοτρόφου της περιοχής,
Δημήτρη Μπρόκου, που μας φιλοξένησε φιλεύοντας μας φρέσκο τυρί και κρασί δικό
του καθώς και προβατίνα με πιλάφι. Και σαν να μην έφταναν αυτά, στο τέλος μας έπαιξαν
και μουσική πατέρας και γιος, αλλά κι ο σκύλος τους συνόδευε στο τραγούδι
(συνηθισμένο το ζωντανό στη μουσική έχει μάθει να αλυχτά σιγομουρμουρίζοντας
τον σκοπό!!!). |
| Φτάνουμε επιτέλους στις Τάπες |
 |
| Πολλές οι ανθισμένες αμυγδαλιές |
 |
| Το πιλάφι στο μετόχι του Μπρόκου ψήνεται στο καζάνι, όπως τον παλιό καλό καιρό |
 |
| Κι έτοιμο στο πιάτο |
Τέλος καλό, όλα καλά!
Ευχαριστούμε πολύ τόσο την οικογένεια
Μπρόκου, όσο και τον αρχηγό μας, τον Αλέξανδρο Φραγκιαδάκη, που εκτός από
άψογος οδηγός είναι και πολυτάλαντος, καθώς έπιασε κι αυτός μαντολίνο και
τραγούδι.
 |
| Ευχαριστούμε τον αρχηγό, Αλέξανδρο Φραγκιαδάκη (αριστερά με το μαντολίνο) και τον Δημήτρη Μπρόκο (δεξιά με το λαούτο) |
Περπατήσαμε σήμερα 14 χιλιόμετρα περίπου με 425 μ
ανηφορική πορεία και 834 κατηφορική (έτσι έδειξε το μηχανάκι) μια γερή προπόνηση κι ένας ιδανικός
τρόπος να γεμίσουμε τις μηχανές για την βδομάδα που μας έρχεται.
 |
| Απ' τις ομορφιές της εποχής ίριδες (πάνω) και ρωμουλέες (κάτω) |
ΑΡΧΗΓΟΣ: Αλέξανδρος Φραγκιαδάκης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Παναγιώτης Ευδαίμων, Μαρία Μετζογιαννάκη, Εύα Λεμπιδάκη, Γιάννης Ψαλλιδάκης
