ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΛΑΣΙΘΙΟΥ (ΤΖΕΡΜΙΑΔΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΝΗΣΙΜΟΥ – ΚΑΡΦΙ – ΛΑΓΟΥ)

Την Κυριακή 11-1-2026 ο Ορειβατικός Σύλλογός Αγίου Νικολάου, παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, ολοκλήρωσε μια διαδρομή ψηλά στο Οροπέδιο Λασιθίου. Η διαδρομή ήταν αφιερωμένη στη μνήμη δύο μελών του συλλόγου μας, που χάσαμε πρόσφατα: τον Θανάση Κολοτούρο και τη Δώρα Καπλάνη.

Ομαδική από τον λόφο του Τιμίου Σταυρού πάνω απ' το Τζερμιάδο με την ωραία θέα στο οροπέδιο Λασιθίου

Ξεκινήσαμε μέσα από το κεφαλοχώρι του οροπεδίου, το Τζερμιάδο και ανηφορίσαμε την κακοτράχαλη πλαγιά, για να φτάσουμε στην εκκλησία του Τίμιου Σταυρού, που δεσπόζει πάνω από το χωριό, προσφέροντας πανέμορφη θέα προς ολόκληρο το οροπέδιο. Το ψιλόβροχο που έπεφτε κατά διαστήματα μάς συντρόφευε σχεδόν σε όλη τη διαδρομή και αρκετές φορές ήταν έντονο.

Εκκίνηση απ' το Τζερμιάδο, στα 840 μ. υψόμετρο και 640 κατοίκους, έδρα του Δήμου Οροπεδίου. ΚΑΤΩ: Εικόνες της περιοχής, που έχει αναπτυγμένο τον αγροτικό και κτηνοτροφικό τομέα.

Φημισμένο για τα οπωροκηπευτικά 

Τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί και σε τουριστικό προορισμό

Η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού δεσπόζει πάνω απ' το Τζερμιάδο. Δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκε. Σύμφωνα με την παράδοση είναι γαλακτοκτισμένος, χρησιμοποιήθηκε δηλαδή για την κατασκευή του γάλα αντί για νερό. Ο κτήτορας του, λένε, είχε διαπράξει έγκλημα, φόνο, χωρίς τη θέλησή του και εκπληρώνοντας το τάμα του, για να συγχωρεθεί η μεγάλη αμαρτία του, έφτιαξε τον Τίμιο Σταυρό (πλ.www.visitlasithi.gr)

Θέα απ' το προαύλιο της εκκλησίας στο οροπέδιο Λασιθίου

Κατόπιν κατηφορίσαμε προς το οροπέδιο Νήσιμου, όπου παρεκκλίναμε της πορείας μας για να επισκεφθούμε το εκκλησάκι της Αγίας Αριάδνης, το μοναδικό σε όλη τη χώρα με αυτό το όνομα. Συνεχίσαμε διασχίζοντας ολόκληρο το μικρό οροπέδιο και ανεβήκαμε ακόμη μία κακοτράχαλη ανηφόρα, από την κορυφή της οποίας φαινόταν η βόρεια ακτογραμμή του Λασιθίου αλλά και το Αιγαίο.

Εκκλησάκι της Αγίας Αριάδνης στο οροπέδιο Νήσιμου, το μοναδικό σ' όλη την Ελλάδα με αυτό το -αρχαίο μινωικό- όνομα, που εορτάζει στις 18 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με το ekriti: Η Αγία Αριάδνη έζησε στα χρόνια των βασιλέων Αδριανού και Αντωνίνου (117 - 139 μ.Χ.). Ο αφέντης της Τέρτυλος, ένας από τους ισχυρότερους πρόκριτους της πόλης, την πίεζε να επανέλθει στην ειδωλολατρία -την έδειραν σκληρά και τη βασάνισαν για πολύ, αφού έγδαραν τις σάρκες της με σιδερένια νύχια. Για να αποφύγει περισσότερες πιέσεις, εγκατέλειψε το σπίτι του κυρίου της. Και ενώ την καταδίωκαν, έπεσε σε γκρεμό όπου και βρήκε τον θάνατο.

Οροπέδιο Νήσιμου στη βροχή. Η ονομασία προέρχεται (πιθανότατα)  από το όνομα του μαθητή του Αποστόλου Παύλου Ονήσιμου, στο όνομα του οποίου πιθανά να υπήρχε παλαιότερα ναός (πλ.www.visitlasithi.gr)

Οροπέδιο από πιο ψηλά

Θέα στην ΒΔ πλευρά της Κρήτης και στο μισο-άδειο φράγμα του Αποσελέμη

Η συνέχεια ήταν κατηφορική μέχρι σχεδόν πάνω από το χωριό Κράσι. Το μονοπάτι απαιτούσε άλλη μία ανηφόρα για να φτάσουμε στη Βιτσιλόβρυση, όπου τρέχει το νερό από την ομώνυμη πηγή. Πάνω από εμάς δέσποζε επιβλητικό το Καρφί, λόφος κατοικημένος απ’ τα μινωικά χρόνια. Δεν τον επισκεφθήκαμε όμως λόγω της βροχής αλλά και του ισχυρού ανέμου. Στα δεξιά μας είχαμε την όμορφη θέα με το μοναστήρι της Κεράς και, στο βάθος, το χωριό Αβδού καθώς και το σχεδόν άδειο φράγμα του Αποσελέμη. Μπροστά μας, δεξιά, το Σελί Αμπέλου, όμως εμείς προτιμήσαμε να στρίψουμε αριστερά και να κατεβούμε την παλιά λιθόστρωτη στράτα που οδηγούσε στην έξοδο του δρόμου μεταξύ Λαγού και Τζερμιάδο, πιο κοντά στην αφετηρία μας.

Ο λόφος Καρφί στον οποίο δεν ανεβήκαμε τελικά λόγω βροχής και αέρα, όπου κατέφυγαν οι Μινωίτες (Ετεοκρήτες) με την άφιξη των Δωριέων στο νησί, ενώ στην κορυφή πρέπει να υπήρχε Ιερό Κορυφής.

Βιτζιλόβρυση και πίσω το Καρφί

Επιστροφή με βροχή και ουράνιο τόξο

Από τον οικισμό της Λαγούς

Είχαμε κι ανοίγματα του καιρού πότε πότε

Ξεμυτίσανε κι οι ίριδες

Χειμωνιάτικη, λοιπόν, ημέρα με θερμοκρασία 5 βαθμούς και ψιλόβροχο, που όμως δεν μας εμπόδισαν να απολαύσουμε τη μοναδική φύση του νησιού μας σε μια διαδρομή 14 χλμ με υψομετρική διαφορά 500 μέτρων, αφιερωμένη στον Θανάση και τη Δώρα, τα δύο αδικοχαμένα μέλη μας στο πρόσφατο ορειβατικό ατύχημα στα Βαρδούσια –μαζί τους είχαμε περπατήσει στα μέρη αυτά την τελευταία φορά σε μια κοινή εξόρμηση με τον Ε.Ο.Σ. Μοιρών τον Δεκέμβρη του 2022, https://orsian.blogspot.com/2022/12/blog-post.html. Αρχηγός της πεζοπορίας ο Παναγιώτης Ευδαίμων, τον οποίο κι ευχαριστούμε θερμά, καθώς και τους συνολικά 14 θαρραλέους συμμετέχοντες!

Μια και δεν είχαμε παπί μια φωτογραφία της τετράποδης Λίζας, μασκότ σήμερα

ΑΡΧΗΓΟΣ: Παναγιώτης Ευδαίμων

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Παναγιώτης Ευδαίμων - Γωγώ Ζυγάκη

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Παναγιώτης Ευδαίμων

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: -------------------------------------------------

ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑΣ: Παναγιώτης Ευδαίμων

Με την υποστήριξη του Wikiloc

ΛΑΓΟΥ – ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΝΗΣΙΜΟΥ – ΤΖΕΡΜΙΑΔΟ

ΤΟ ΠΑΡΕΑΚΙ ΜΑΣ

Όταν Ορειβατικοί Σύλλογοι από διάφορα μέρη του νησιού βρίσκονται, για να περπατήσουν μαζί, η διαδρομή μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Σημασία έχει η παρέα! Έτσι την Κυριακή 4 Δεκέμβρη 2022 συναντήθηκαν στο οροπέδιο Λασιθίου ο Ε.Ο.Σ. Μοιρών, ο Ορειβατικός Αγίου Νικολάου και κάποιοι φίλοι ορειβάτες των δυο συλλόγων από Ηράκλειο και Ρέθυμνο για μια κοινή εξόρμηση. Γέμισε η Λαγού, το όμορφο χωριουδάκι του οροπεδίου, αυτοκίνητα κι ορειβάτες.

Μέρος της ομάδας μας στο προαύλιο του Τιμίου Σταυρού

Ίσα –ίσα, που προλάβαμε να χαιρετιστούμε και να κεραστούμε και στις 9 η ώρα ξεκινήσαμε την πεζοπορία μας, 57 άτομα συνολικά! Σ’ αυτήν την μακριά πομπή ορειβατών είχα την τιμή να κάνω τη ‘σκούπα’. Με είχαν εξοπλίσει οι -πάντα καλά οργανωμένοι Μοιριανοί- με ασύρματο και τακτικά ακουγόταν η φωνή του Μανώλη, από μπροστά: «Μαρία, την πόρτα!». Έτσι είναι σε μας τους ορειβάτες, ο τελευταίος κλείνει πάντα την πόρτα από τα βοσκοτόπια, που άνοιξε ο πρώτος, αφού βεβαιωθεί βέβαια πρώτα ότι πέρασε όλη η ομάδα.

Δυο πόρτες έχει η ζωή!

ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΓΟΥ ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ

Ξεκινάμε λοιπόν ανηφορίζοντας απ’ τη Λαγού από ένα τέλεια διατηρημένο, φαρδύ καλντερίμι μέσα στο δάσος.  Το κοκκινόχωμα ανάμεσα στις πέτρες γλιστρά και χρειάζεται προσοχή. Η βλάστηση αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από πρίνα, αλλά και κάποιες αγριελιές.  Που και που λίγα κρητικά σφεντάμια ‘σπάνε’ με το φθινοπωρινό τους κόκκινο, το σκούρο πράσινο των παραπάνω. Μέσα στο δάσος όλα είναι νωπά ακόμα από τις προηγούμενες βροχές, ιδανικό περιβάλλον για μανιτάρια, αλλά και βρύα, που δίνουν μαζί με τα πεσμένα φύλλα μια ατμόσφαιρα παραμυθιού.

Ξεκίνημα από εντυπωσιακό καλντερίμι μέσα στο πρινόδασος.

Βρύα σκεπάζουν τα βράχια δείχνοντας ότι το μέρος δέχεται πολλή υγρασία.

Ανεβαίνοντας πιο ψηλά ένα στρώμα ομίχλης μας σκεπάζει, μας κρύβει την ορατότητα, όμως προσδίδει ομορφιά και μυστήριο στην πορεία. Δυστυχώς όταν φτάνουμε στη θέση ‘Καρφί’ το πυκνό πέπλο ομίχλης μας εμποδίζει να ανεβούμε στην κορφή, αφού δεν έχει και νόημα λόγω μειωμένης ορατότητας. Για τον ίδιο λόγο δεν περνάμε κι απ’ τη Βιτσιλοβρύση. Βλέπουμε όμως τα ερείπια του οικισμού των Ετεοκρητών στη βάση του λόφου. Ο φίλος μας, ο Γιώργος, που είναι επαγγελματίας ξεναγός και τα ξέρει καλά, μας ενημερώνει ότι «εδώ κατέφυγαν οι αυτόχθονες Μινωίτες –αλλιώς Ετεοκρήτες-, όταν κατέφθασαν στο νησί οι φιλοπόλεμοι Δωριείς και τους εκδίωξαν απ’ τα πεδινά. Οι άσχημες όμως καιρικές συνθήκες επέτρεψαν την κατοίκηση του χώρου μόνο για έναν αιώνα, γιατί στη συνέχεια οι κάτοικοι μεταναστεύουν νοτιότερα».

Ομίχλη πλακώνει καθώς ανεβαίνουμε.

Τα χρωματιστά μπλουζάκια βοηθάνε στην αναγνώριση της ομάδας μέσα στην ομίχλη.

Μικρή στάση για ανασύνταξη.

Στα βράχια δίπλα στο Καρφί.

ΚΑΤΗΦΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ Ε4

Παίρνουμε στη συνέχεια το μονοπάτι Ε4 και κατηφορίζουμε μέσα στην ομίχλη. Σε όλη τη διαδρομή συναντάμε λογιών – λογιών  χόρτα, «καλίτσες, ραδίκια, λάπαθα, …», κρυφακούω το Γιώργο και τη Μαρία, πίσω μου, που συναγωνίζονται στις γνώσεις. Πιο κάτω ο φίλος μας ο Μανέλης, θα μας δείξει μια οικογένεια αγκαθίτες, «νόστιμα μανιτάρια, δίπλα στη ρίζα του αγκαθιού eryngium campestre. Δύο πετούμενα που φέρνουν βόλτες πάνω απ’ τα κεφάλια μας θα ξεσηκώσουν συζητήσεις, αν είναι γυπαετοί ή απλές βιτσίλες. Πόσα πράγματα τελικά μαθαίνεις, αν πας για ένα απλό περίπατο στο βουνό!

Η πολυπληθής παρέα μας, έτσι όπως διαγράφεται στο στενό κατηφορικό μονοπάτι προς το μικρό οροπέδιο, όπου χωράει μόνο ένας, φαίνεται να μην έχει τελειωμό. Όταν οι πρώτοι φτάνουν στο μικρό εκκλησάκι της Αγίας Αριάδνης (μοναδικό στην Ελλάδα, γιορτάζει στις 18 Σεπτεμβρίου, παλιά γινόταν και πανηγύρι εκεί) και χτυπάνε την καμπάνα, οι τελευταίοι είναι σχεδόν μισή ώρα πίσω!

Οροπέδιο Νήσιμου από ψηλά.

Η πρώτη ομάδα έφτασε κιόλας στην Αγία Αριάδνη.

ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΝΗΣΙΜΟΥ ΚΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Φτάνουμε τελικά όλοι στο μικρό οροπέδιο του Νήσιμου σε υψόμετρο 890 μ. Στο μεγάλο περιφραγμένο προαύλιο της Αγίας Αριάδνης θα κάνουμε μια στάση για κολατσιό. Ο ήλιος έχει ξαναβγεί. Γέλια, πηγαδάκια, κεράσματα και τέλος η ομαδική μας φωτογραφία.

Η Αγία Αριάδνη είναι το μόνο εκκλησάκι αφιερωμένο στην συγκεκριμένη Αγία σε όλη την Ελλάδα

Οροπέδιο Νήσιμου

Μετά από εδώ μια μικρότερη ομάδα του Ε.Ο.Σ. Μοιρών με αρχηγό τον Θανάση Κολοτούρο θα κατευθυνθεί προς τη Σελένα για μια πιο απαιτητική διαδρομή, ενώ ο δικός μας ο σύλλογος και όλοι οι υπόλοιποι θα κατευθυνθούμε προς Τζερμιάδο μέσα από χωματόδρομους και μονοπάτια, με αρχηγό τον Πάνο Ευδαίμων. 

Οροπέδιο Νήσιμου κατά την αναχώρηση.

Μια τελευταία στάση στο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού, σ’ ένα λοφάκι  με ωραία θέα στο  οροπέδιο και όλα τα χωριά του. Έπειτα με κατηφορικό μονοπάτι, μέσα σε πρίνα και σφενδάμια, θα φτάσουμε στο Τζερμιάδο σε μισή ώρα περίπου.

Θέα οροπεδίου Λασιθίου από εκκλησάκι Τιμίου Σταυρού

Στο προαύλιο του Τίμιου Σταυρού, πίσω η Σελένα

ΑΦΙΞΗ ΣΤΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Περιδιαβάζοντας τα όμορφα στενά του χωριού φωτογραφίζουμε αρχοντόσπιτα, που έχουν αφεθεί να ρημάξουν, αλλά και άλλες κατοικίες, που σε πείσμα των καιρών, οι ιδιοκτήτες τους τις συντηρούν με μεράκι και καλαισθησία. 

Προχωρώντας στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει τα χωριά του οροπεδίου, ώσπου να φτάσουμε στα αυτοκίνητα θαυμάζουμε τα χαρακτηριστικά, που κάνουν το χώρο αυτό έναν ξεχωριστό παράδεισο: αναπαλαιωμένοι ανεμόμυλοι, φρεσκοσπαρμένα χωράφια με σιτηρά να απλώνονται σαν πράσινο γκαζόν, φυτείες από χειμερινά λαχανικά, αλλά και ..φράουλες. Πλατάνια, μουριές, κερασιές, κυδωνιές, αλλά κυρίως μηλιές, με τα φθινοπωρινά τους χρώματα.  Χαμόστρωμα τα μήλα και τα κυδώνια. Αλλού τα λιγουρεύονται, εδώ περισσεύουν.

Η πεζοπορία αυτή έλαβε τέλος, όπως ήταν φυσικό,  με φαγοπότι σε ταβέρνα της περιοχής, που γέμισε ορειβάτες. Στη συνέχεια αναχώρησε ο καθένας στον τόπο του έχοντας όλο και κάποια ‘σουβενίρ’: λίγα χόρτα στο σακούλι, κάνα μήλο στις τσέπες, γαλακτοκομικά προϊόντα απ’ τον Συνεταιρισμό του χωριού, που είναι –σοφά- ανοικτός τις Κυριακές. Και βέβαια καλή παρέα κι όμορφες αναμνήσεις.

Το Σούπερ Μάρκετ του Αγροτικού Συνεταιρισμού Οροπεδίου με ντόπια προϊόντα, ανοικτό και τις Κυριακές

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Λόγω των περικοπών στη διαδρομή, περπατήσαμε συνολικά γύρω στα 8,5 χιλιόμετρα σε 4 ώρες με τις στάσεις! Ευχαριστούμε τον αρχηγό μας, Παναγιώτη Ευδαίμων, κι όλους όσους μας ακολούθησαν σήμερα και βέβαια τα φιλαράκια μας απ’ τον Ε.Ο.Σ. Μοιρών, που φέρνουν κέφι, όπου κι αν πάνε! Και στην άλλη με καλό!

ΑΡΧΗΓΟΣ: Παναγιώτης Ευδαίμων

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Θανάσης Κολοτούρος, Παναγιώτης Ευδαίμων, Μαρία Μετζογιαννάκη,

ΒΙΝΤΕΟ: Παναγιώτης Ευδαίμων

ΧΑΡΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ: Παναγιώτης Ευδαίμων

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ: Μαρία Μετζογιαννάκη

ΧΑΡΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Powered by Wikiloc