Showing posts with label οροσειρά Δίκτης. Show all posts
Showing posts with label οροσειρά Δίκτης. Show all posts

Sunday, 14 June 2026

ΒΟΡΕΙΕΣ ΚΟΡΦΕΣ ΔΙΚΤΗΣ: ΑΒΑΣΑΡΜΗ – ΤΡΟΥΛΙ – ΤΣΙΒΗ

Την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026 ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου αποφάσισε να τιμήσει τις κοντινές του βουνοκορφές, με πρώτη και καλύτερη την κορυφή Τσίβη της Δίκτης με την ωραία θέα. Όμως φέτος είπαμε να προσθέσουμε και δύο ακόμα γειτονικές της κορφές, άγνωστες σε μας, ώστε να κάνουμε τη διαδρομή πιο απαιτητική και πιο ενδιαφέρουσα!

Ομαδική μας στο εντυπωσιακό  βάραθρο-λατσίδα στο Τρουλί. Στη διαδρομή βρήκαμε πολλά από άλλα σπηλαιοβάραθρα, αν και όχι τόσο μεγάλα. Σκεφτήκαμε μάλιστα πόσο επικίνδυνη θα είναι η διάβαση της περιοχής με τα χιόνια, όταν θα κρύβονται αυτές οι παγίδες...

Ξεκινάμε λοιπόν νωρίς το πρωί, μόλις έντεκα επίδοξοι ορειβάτες, από τον κεντρικό οικισμό του οροπεδίου Καθαρού, τον Αβδελιάκο  (στα 1.130μ.υψόμετρο), γνωστό για τις ταβέρνες του. Ο καιρός μουντός για Ιούνιο, με κρύο βοριαδάκι και με μια υποψία ομίχλης στις κορφές, σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν θα σου κάνει τη χάρη να ξανοίξει πιο ψηλά ή άδικα ανεβαίνεις. Η φύση πάντως κρατά ακόμα κάτι από άνοιξη: βλέπεις παπαρούνες, κάποιες ξεχασμένες ορχιδέες, πιο πάνω ανθισμένες αγριοτριανταφυλλιές...

Συνεχίζουμε δυτικά στον χωματόδρομο, τον οποίο αφήνουμε για να πάρουμε ανηφορικό μονοπάτι που μας οδηγεί σε πηγή στη θέση Λαγουρού με τρεχούμενο νερό. Από εκεί θαυμάζουμε τη θέα στις ψηλές κορφές της Δίκτης χωμένες στα σύννεφα σήμερα και στο εύφορο οροπέδιο του Καθαρού. Συνεχίζουμε έπειτα την ανηφόρα, ώσπου αφήνουμε το μονοπάτι, για να ακολουθήσουμε με ελεύθερη ανάβαση, πορεία προς τις γειτονικές κορφές Τρουλί κι Αβασάρμη, ενώ η ομίχλη καραδοκεί. Αρχικά ανεβαίνουμε από ένα εντυπωσιακό φυσικό τοιχίο με διαβαθμίσεις κι έπειτα στην κορυφογραμμή με αποκορύφωμα στα 1548 μέτρα δίπλα σε εντυπωσιακό βάραθρο-λατσίδα στο Τρουλί. Δυστυχώς η ομίχλη, αν και όχι πυκνή ώστε να μας δημιουργήσει πρόβλημα, μας εμποδίζει να θαυμάσουμε τη θέα και στην τελική να δούμε που είμαστε, καλά που υπάρχει το gps.

Ξεκίνημα απ' τον κεντρικό οικισμό του οροπεδίου Καθαρού, τον Αβδελιάκο. Εδώ το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη
Το Οροπέδιο του Καθαρού 26 χλμ από Άγιο Νικόλαο και 16 χλμ από Κριτσά σε υψόμετρο 1150 μέτρων και στη σκιά της επιβλητικής κορφής Λάζαρος (2085μ) της Δίκτης. Εδώ υπάρχουν πολλές αγροικίες κι αρκετές καλλιέργειες από πατάτες, μηλιές, καρυδιές και αμπέλια που συντηρούν οι κάτοικοι της Κριτσάς. όμορφο κάθε εποχή με πλούσια φύση


Η πηγή στη Λαγουρού


Αρκετά τα πρίνα κατά συστάδες

Όμορφες βουκολικές εικόνες
Φθινοπωρινος καιρός με αραιή ομίχλη

Εντυπωσιακό βραχώδες τοπίο πριν του Αβασάρμη

Το μεγάλο σπηλαιοβάραθρο στο Τρουλί
Χωρίς να σταματήσουμε κινούμαστε ΒΑ στην κορυφογραμμή προς την Τσίβη. Για να την προσεγγίσουμε αποφεύγοντας τον βόρειο άνεμο που δυναμώνει, κατεβαίνουμε στο λάκκωμα πριν την τελική ανάβαση, που μας χαρίζει όμορφες εικόνες με τα καταπράσινα πρίνα του που ξεπετάγονται από τα λευκά βράχια. Να κι ένας λαγός που τρέχει θορυβημένος την κατηφόρα ίσια κάτω. Να και μια παλιά εγκαταλελειμμένη αγροικία, πιθανόν μαντρί, εκεί που νομίζεις ότι είσαι άκρα Θεού. Να κι ένα κοπάδι με κατσίκια, που μας κοιτάζει περίεργα. Αργότερα θα δούμε και τον βοσκό τους παρέα με τον σκύλο του να μας χαιρετάει εγκάρδια. Η τελευταία ανηφόρα για Τσίβη (1655) ζορίζει λίγο. Όταν φτάνουμε τελικά -Ώ του θαύματος- ξέφεξε κάπως ο καιρός, ξάνοιξε, και μπορέσαμε να θαυμάσουμε την καταπληκτική θέα που προσφέρει αυτή η κορφή σε όλες τις μεριές της ανατολικής Κρήτης: από τον κόλπο του Μεραμπέλλου ανατολικά ως τη  χερσόνησο στο Κυριαμάδι στη Σητεία, αλλά και δυτικά στην Οξά και την Ελούντα. Ακόμα την Ιεράπετρα και τα ΝΑ παράλια. Πίσω το οροπέδιο Λασιθίου με τα χωριά του κι η κοιλάδα των Ποτάμων που το συνδέει με τον Άγιο Νικόλαο. Αράζουμε στο απάνεμο πλάι για το κολατσιό μας- μπαλκόνι στην αφρισμένη θάλασσα. Μας κοιτάζω ένα γύρο και είμαι σίγουρη πως κανένας από μας δεν θα ήθελε να είναι πουθενά αλλού αυτή την ευλογημένη στιγμή!

Παλιό μαντρί στον δρόμο για Τσίβη

Στα λακκώματα, όπου υπάρχει λίγο χώμα θεριεύουν τα πρίνα και οι θάμνοι



Καθ' οδόν για την κορφή της Τσίβης

Πίσω οι άλλες κορφές και στο βάθος οροπέδιο Λασιθίου

Η δίοδος για οροπέδιο Λασιθίου από Ποτάμους

Κολατσιό στην ΒΑ πλευρά της Τσίβης με θέα τον ανατολικό κόλπο του Μιραμπέλλου


Πίσω οι κορφές Τρουλί κι Αβασάρμη που προσεγγίσαμε μέσα στην ομίχλη
Όμως κάποτε πρέπει και να γυρίσουμε. Για την επιστροφή επιλέγουμε την άλλη μεριά της Τσίβης και τραβερσάροντας τις γειτονικές κορφές με κατεύθυνση νότια, βρίσκουμε παλιό μονοπάτι που μας οδηγεί στην περιοχή του «Κλέφτη», απ’ όπου θα βρούμε χωματόδρομο για να γυρίσουμε στην αφετηρία μας κάνοντας έναν ωραίο κύκλο!
Διάλλειμα ανασύνταξης κατά την επιστροφή τρβερσάροντας τις κορφές νότια της Τσίβης
Περιοχή του Κλέφτη (;) με παλιά όμορφη πετρόκτιστη αγροικία
Πώς ήταν τα κατσίκια στα βουνά; Ε τα πρόβατα μας δείχνουν ότι πλησιάζουμε στον πολιτισμο!
Ανθισμένη θαμνώδης αγριοτριανταφυλλιά
Δυνατή πεζοπορία για τους λάτρεις των βουνών και της άγριας φύσης με όμορφες εικόνες, φανταστική θέα και ολίγον από περιπέτεια, συνολικά 14 χλμ με 800 περίπου υψομετρικής (τι άδικα ανεβοκατεβαίναμε κορφές;) και αρχηγό τον Γιάννη Βούλγαρη και βοηθό τον Γιάννη Πάγκαλο, στηριγμένοι στις γνώσεις τους, αλλά και στις διαδρομές του Γιώργου Ανδρουλάκη, δεινού γνώστη της περιοχής και της Δίκτης γενικότερα. Τους ευχαριστούμε όλους θερμά!!!
Συνεργατική η πορεία σήμερα με τους δύο Γιάννηδες και τα gps και μια χαρά μας βγήκε

Το παπάκι μας στην Τσίβη!!!
ΑΡΧΗΓΟΣ: Γιάννης Βούλγαρης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Γιάννης Πάγκαλος, Μαρία Μετζογιαννάκη, 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:  

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: Γιάννης Πάγκαλος

ΧΑΡΤΗΣ: Γιάννης Πάγκαλος


Με την υποστήριξη του Wikiloc

Sunday, 28 September 2025

ΣΤΙΣ ΥΠΩΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΔΙΚΤΗΣ

 Περπατώντας στη σκιά των γιγάντων της Δίκτης

Με μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πεζοπορία έκλεισε ο Σεπτέμβριος 2025 για τον Ορειβατικό Σύλλογο Αγίου Νικολάου. Συγκεκριμένα την Κυριακή (28-9-25) περπάτησε στις υπώρειες της Δίκτης στην σκιά των γιγάντων Σπαθιού (2.148μ) και Λαζάρου (2.085 μ) κι έχοντας θέα στα τρία οροπέδια που απλώνονται στην βάση της οροσειράς: Καθαρού, Λασιθίου και Λιμνάκαρου.

Η μάντρα των Λουράκηδων - Φανουργιάκηδων από τον Άγιο Γεώργιο κοντά στη Λεκανίδα . Είναι από τις λίγες μάντρες στη μαδάρα που στέκει στεγασμένη. (πηγή: Βασίλης Μανταρίτης)

Στους Πυργιώνες του Σπαθιού!
Η ανακοίνωση ότι πρόκειται για πεζοπορία για πεπειραμένους, λόγω κυρίως του πετρώδους τερέν της, κράτησε αρκετούς μακριά και συνολικά 13 πεζοπόροι ξεκίνησαν το πρωί της Κυριακής ακολουθώντας με τα ιδιωτικά ΙΧ τον φιδογυριστό δρόμο ως τον οικισμό Αβδελιάκο στο Καθαρό. Κι από κει στον σκονισμένο χωματόδρομο ως την περιοχή Λάκκο της Ώχρας, στη θέση «Γωνιά» (1.211 μ.), απ’ όπου ξεκινά η πορεία μας.
Ανάβαση από το δασωμένο ρέμα της Λεκανίδας στα ριζά του Λάζζαρου (πηγή όπου είχαν προσαρμόσει μια λεκανίδα που τους βοηθούσε για να παίρνουν νερό για τις ανάγκες τους) εξ ου κ το όνομα της περιοχής) Πηγή: Μανταρίτης Βασίλης


Αρχίζουμε λοιπόν την ανηφόρα κατά τις εννιά το πρωί ακολουθώντας την κοίτη στο ρέμα της Λεκανίδας στα ριζά των κορφών, που απαιτεί σκαρφάλωμα και με χέρια πολλές φορές, αλλά μας οδηγεί πιο ομαλά ψηλότερα. Αν κι έχουμε εξοπλισμό για χαμηλή θερμοκρασία: αντιανεμικό, άνορακ, σκούφους, γάντια, η μέρα είναι ενοχλητικά ζεστή ειδικά εδώ χαμηλά στην απάνεμη κοίτη. Ευτυχώς όταν βγαίνουμε στα πλαϊνά δροσίζει κάπως το βοριαδάκι. Εδώ η θέα στα γύρω βουνά: Σελένα και Τσίβη (βόρεια), Σπαθί και Λάζαρος (νότια) είναι καθηλωτική, όπως και στο οροπέδιο Καθαρού, απ’ το οποίο ξεκινήσαμε. Σημεία ενδιαφέροντος, που αποτέλεσαν στάσεις ξεκούρασης για την ομάδα τα δύο μητάτα της διαδρομής, του Φανουργιάκη και του Κρασανοσάββα (ανακαλύψαμε κι άλλο ένα βόρεια της κοίτης κατεβαίνοντας. Εντυπωσιακό το γεγονός ότι τα μικρά στιβαρά χτισμένα με την γύρω πέτρα σπιτάκια φιλοξενούσαν κάποτε οικογένειες εδώ, τόσο μακριά από τις κατοικημένες περιοχές. Σχεδόν το καθένα είχε μία περιφραγμένη μικρή στάνη για τα αιγοπρόβατα.

Έξω από το ρέμα της Λεκανίδας, ανάβαση σε πετρώδες τερέν με λίγα θάμνα και αγκάθια


Θέα στο οροπέδιο Καθαρού, απ' όπου ξεκινήσαμε

Η μάντρα των Λουρακηδων - Φανουργιακηδων από τον Άγιο Γεώργιο κοντά στη Λεκανιδα,  από τις λίγες μάντρες στη μαδάρα που στέκει στεγασμένη. (πηγή Βασίλης Μανταρίτης)

Πίσω απ’ το δεύτερο μιτάτο του Σάββα Κρασανάκη στη θέση Άσπρο Σελί (1.788 μ.), ίσια κάτω απ’ το Σπαθί, υψώνεται  εντυπωσιακός σχηματισμός πλαγιάς σαν φυσικό οχυρό από πλακώδεις βράχους, που προσφέρουν θέα στα δύο εύφορα και συγκοινωνούντα οροπέδια Λασιθίου και Λιμνάκαρου. «Πυργιώνες» του Σπαθιού, τα λένε εύστοχα οι ντόπιοι, έτσι όπως υψώνονται κάθετα πάνω σαν πύργοι. Εκεί στην άκρη του γκρεμού ανακαλύψαμε μικρό στρογγυλό πετρόκτιστο κτίσμα, που χωράει μετά βίας 2-3 ανθρώπους καθιστούς. Κι επειδή δεν φαίνεται να εξυπηρετεί άλλο λόγο υποθέσαμε ότι πρόκειται για πιθανή θέση βάρδιας, δηλαδή εποπτείας του δρόμου προς τα πλούσια οροπέδια. Ο φίλος Γιώργος Ανδρουλάκης, πιστεύει ωστόσο ότι πρόκειται για κούμο, δηλαδη μικρό μαντρί, που έφραζαν τα νεογέννητα αρνιά, για να μην τους επιτεθούν τα όρνια. Ποιος ξέρει; Πόσες ιστορίες κρύβουν αυτά τα απόκρημνα σήμερα και ξεχασμένα μέρη; Πιο πέρα απ’ το σημείο αυτό ξεκινά μονοπάτι, που φαίνεται να τραβερσάρει την οροσειρά. Πάλι κατά τον Γιώργο ήταν πέρασμα των Κριτωτών και Ταπιανών που έμεναν στο Καθαρό για τις πηγές στο σελί του Αβαρσάμη και το Αγριμόνερο και πάει στον Άγιο Γεώργιο. Από εκεί ανέβαιναν και στον Αφέντη ανήμερα της εορτής του.

Μιτάτο του Σάββα Κρασανάκη κοντά στους Πυργώνες του Σπαθιού, σχεδόν δίπλα στον γκρεμό

Το Άσπρο Σελλί και το μιτάτο του Κρασανοσάββα από το μονοπάτι που τραβερσάρει το Σπαθί

Το Σπαθί απ' το μιτάτο

Θέα στο οροπέδιο Λασιθίου από τους Πυργώνες του Σπαθιού

Μικρό κτίσμα στην κόψη του γκρεμού, φυλάκιο για επόπτευση των ορεινών δρόμων ή κούμος για τα νεογέννητα αρνάκια;

Το οροπέδιο του Λιμνάκαρου απ' τους Πυργιώνες

Πυργιώνες, βράχια κάθετα σαν οχυρό πάνω απ' το οροπέδιο του Λιμνάκαρου. Πάνω αριστερά διακρίνεται απότομο μονοπάτι που τραβερσάρει το Σπαθί κι αποτελούσε δίοδο των κατοίκων του Καθαρού προς Λιμνάκαρο και τις πηγές των ορέων ή προς τον Αφέντη την ημέρα της εορτής του. 


Εδώ κάνουμε στάση θαυμάζοντας τη θέα, όμως ο βοριάς αρχίζει να ξυρίζει, οπότε αφήνουμε το ξάγναντο κι επιστρέφουμε πίσω. Αυτή τη φορά κινούμαστε παράλληλα στην κοίτη και περνάμε από δασωμένες λαγκαδιές με πρίνα και κρητικούς ασφένδαμους (που ακόμα δεν άλλαξαν στο κοκκινωπό φθινοπωρινό χρώμα τους). Στη χαμηλή βλάστηση επικρατούν τα αγκάθια, που στραφταλίζουν όμορφα με το χρυσαφί τους χρώμα κάτω απ’ τις δυνατές αχτίνες του ήλιου και σε μερικά απ’ αυτά εκεί που νομίζεις ότι είναι ξερά, ξεπετάγονται και κάποια φρέσκα λουλουδάκια, σημάδι ότι η ξερή άνυδρη καλοκαιρινή φύση έχει αρχίσει να παίρνει πάλι τα πάνω της σιγά-σιγά.

Κατάβαση απ' το πετρώδες τοπίο, το οποίο πιο χαμηλά έδωσε τη θέση του σε δάσος με πρίνα κι ασφένδαμους

Αγκάθια τα επικρατέστερα φυτά της εποχής


Εντυπωσιακά πάντως καθώς ξεπετάγονται τα φρέσκα λουλουδάκια τους

Στην ταβέρνα του Στερεού στο Αβδελιάκο

Φτάνουμε στα σκονισμένα αυτοκίνητά μας μετά από 6 ώρες ελεύθερης πορείας με τις στάσεις, αφού έχουμε διανύσει 9 χλμ περίπου με 630 μ. υψομετρική διαφορά, παραζαλισμένοι από τον ήλιο και τον αέρα. Διασχίζουμε ξανά το εύφορο οροπέδιο με τις μηλιές και τις αχλαδιές φορτωμένες με τους νόστιμους καρπούς τους. Μια στάση στην φημισμένη ταβέρνα του Στερεού στον Αβδελιάκο για μπίρα και φαγητό είναι επιβεβλημένη. Ευχαριστούμε τον αρχηγό μας, Γιάννη Βούλγαρη, στην πρώτη του  διαδρομή με τον Σύλλογο κι επίσης τον Γιώργο Ανδρουλάκη και Μανδαρίτη Βασίλη, δεινούς γνώστες της περιοχής, για την συμβολή τους στην ταυτοποίηση των θέσεων, τα τοπωνύμια και τις συνήθειες των προγόνων μας!

Ο αρχηγός, Γιάννης Βούλγαρης, με φόντο το Καθαρό. Ευχαριστούμε!!!
ΑΡΧΗΓΟΣ: Γιάννης Βούλγαρης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Βαγγέλης Τσιχλής, Μαρία Μετζογιαννάκη, 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ:

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: --------------

ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑΣ : 

Γιάννης Βούλγαρης


Powered by Wikiloc