Την Θρυπτή επιλέξαμε φέτος για να πεζοπορήσουμε και στη συνέχεια να κόψουμε τη βασιλόπιτα μας και να κάνουμε τον απολογισμό των πεπραγμένων της προηγούμενης χρονιάς την πρώτη Κυριακή του Φλεβάρη (1-2-2026). Αγαπημένος προορισμός, στο κέντρο του νομού μας, με πυκνό δάσος και ωραία θέα κατά διαστήματα και το καφενεδάκι στον οικισμό με μεζέδες παλιάς κοπής φάνταζε ιδανικό. Ταλαιπωρήθηκε λίγο η βασιλόπιτα στις στροφές του στενού τσιμεντόδρομου με τα απότομα φρεναρίσματα μην πατήσουμε κανένα γίδι, που όλο πετάγονταν από εδώ κι εκεί, αλλά κι αν της έφυγε λίγη απ’ την άχνη, διατήρησε ολάκερη την αίγλη της.
Ομαδική μας στο ξωκλήσι της Αγίας Άννας καταμεσίς στο δάσος!
Κι όμως τα νέα για τον καιρό έδειχναν δυσοίωνα. Νωρίς το πρωί φυσούσε δυνατός νοτιάς κι αναμενόταν καταιγίδα. Έπεσε ιδέα για ματαίωση, αλλά ήταν κάπως αργά, για να ειδοποιήσουμε, οπότε μαζευόμαστε τελικά καμιά τριανταπενταριά νοματαίοι στην είσοδο του οικισμού. Αργήσαμε πολύ να πάρουμε μια απόφαση, είν’ αλήθεια, μιας που τα σύννεφα πάνω απ’ τη Θρυπτή ήταν βαριά. Ξεκινάμε μουδιασμένα τυλιγμένοι στα αδιάβροχα μας με στόχο να κάνουμε ένα γύρο του χωριού. Περπατώντας ωστόσο αλλάζει η διάθεση. Κατηφορίζουμε λοιπόν τον χωματόδρομο, που μας οδηγεί δυτικά και περπατάμε παράλληλα με το φαράγγι του Χα. Πευκόδασος απλώνεται αριστερά και δεξιά και πολλοί μερακλήδες ρίχνονται στα χόρτα ή τα μανιτάρια. Όλη αυτή η περιοχή λέει η Γωγώ (που πέρασε εδώ πάνω «στ’ Αόρη» τα παιδικά της χρόνια και τα ξέρει καλά) ονομάζεται «Αργυρά». Στο μεταξύ τα παρεάκια καλά κρατούν και κάπως έτσι ούτε που το καταλάβαμε πως φτάσαμε ως την Αγία Άννα.
Το ξωκλήσι αυτό μικρό και μπαρουτοκαπνισμένο χωσμένο μέσα στο πευκόδασος με το ροζ του επίχρισμα, είναι πολύ ιδιαίτερο. Είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Αγίας Άννας κι υπήρχε θρύλος, που μου είπε η Γωγώ, ότι υπήρχε στην κορυφή της εκκλησιάς ξύλινος σταυρός που έγραφε: «είμαι σκιά, μα αξίζω σκιάς;», γιατί είχε μέσα τελικά κρυμμένα πολύτιμα υλικά και νομίσματα. Με βάση τη χρονολόγηση των τοιχογραφιών του είναι ύστερου 14ου – αρχές 15ου αι. και εορτάζει στις 25 Ιουλίου.
 |
| Οικισμός της Θρυπτής, στα 850 μ. υψόμετρο (Τ' Αόρη, που λένε οι ντόπιοι) αγαπημένο ορμητήριο πολλών πεζοποριών για μας |
 |
| Σήμερα με πολύ κρύο, αέρα και βαριά μολυβί σύννεφα. |
 |
| Πευκόδασος της Θρυπτής, απλά μαγικό |
 |
| Περπατώντας παράλληλα με το φαράγγι του Χα |
 |
| Κι ιδού το περίφημο φαράγγι και στο βάθος χαμηλά στην κοιλάδα η Βασιλική λιάζεται στον πρωινό ήλιο |
 |
| Εκκλησάκι Αγίας Άννας, απλά μαγικό |
Στον Άγιο Δημήτρη στα Καμινάκια
Εδώ λοιπόν η ομάδα σύσσωμη αποφασίζει να συνεχίσει, ο καιρός έχει για τα καλά γλυκάνει. Συνεχίζουμε λοιπόν από χωματόδρομο προς την περιοχή Καμινάκια. Εδώ ο καιρός αρχίζει να αγριεύει με δυνατές ριπές αέρα και βροχής. Βάζουμε πάλι τα αδιάβροχα και συνεχίζουμε. Φτάνουμε τελικά στον Άγιο Δημήτριο. Μικρός ναός κι αυτός σε ξέφωτο με θέα ως τα παράλια, σήμερα όμως καλυμμένος με ομίχλη θυμίζει εικόνες παραμυθιού. Δεν μένουμε πολύ, συνεχίζουμε τον δρόμο της επιστροφής από όμορφο μονοπάτι μέσα στο δάσος στρωμένο με πευκοβελόνες σαν κόκκινο χαλί. Ταχύνουμε το βήμα μας λόγω της ομίχλης, όμως άδικα ανησυχούμε. Σε λιγότερο από μισή ώρα βρισκόμαστε στο καφενεδάκι «Το πρόβαρμα» της Θρυπτής, στεγνοί τελικά, και πλακωνόμαστε στα μεζεκλίκια.
 |
| Οδεύοντας προς τα Καμινάκια πυκνώνει η ομίχλη |
 |
| Δίνοντας εξωπραγματικές φωτογραφίες |
 |
| Φτάνοντας στον Άγιο Δημήτριο στα Καμινάκια |
 |
| Το εκκλησάκι κι αυτό χωσμένο στην ομίχλη |
 |
| Υπό τον φόβο βροχής η ομάδα στριμώχθηκε κάτω απ' το υπόστεγο |
 |
| Γυρνάμε από όμορφο μονοπάτι μέσα απ' το πευκόδασος |
 |
| Που σε λιγότερο από μισή ώρα θα μας οδηγήσει στην είσοδο του οικισμού της Θρυπτής κοντά στο μονοπάτι Ε4 |
Βγήκαν και οι πρώτες ίριδες 
Κουκούλι από κάμπιες νοτισμένο από την υγρασία 
Και οι πρώτες ρωμουλέες
Βασιλόπιτα και βράβευση
Όταν κοπάζει η πείνα έρχεται η σειρά της βασιλόπιτας. Τυχερός φέτος ο Βαγγέλης Πετραντωνάκης απ’ τη Γεράπετρο και παίρνει δώρο το ορειβατικό σακίδιο προσφορά του Συλλόγου μας. Δεύτερη τυχερή η Σοφία Κοντογιάννη παίρνει μια δωροεπιταγή προσφορά του ζαχαροπλαστείου παραδοσιακών εδεσμάτων «Το Μεσοστράτι» στον Άγιο Νικόλαο (που μας φτιάχνει και την αφράτη μοσχομυριστή βασιλόπιτα μας κάθε χρόνο). Ευχόμαστε η ίδια τύχη να συνοδεύει και τους άλλους τομείς της ζωής τους!
 |
| Ο Πρόεδρος του Συλλόγου μας, Γιώργος Αρναουτάκης κόβει την πίτα |
 |
| Αφράτη και μοσκομυριστή. και κάτω οι φλουράτοι! |
Στο τέλος ήρθε η ώρα της βράβευσης του, αρχηγού σήμερα, Γιώργου Μιχαηλίδη, εκ των ιδρυτικών μελών, που έβαλε πολλές φορές πλάτες σε δύσκολες εποχές οδηγώντας τον σύλλογο σε πεζοπορίες και δίνοντας το παρόν σε διοικητικές θέσεις, όπου κι όποτε υπήρξε ανάγκη. Για να μην ξεχνάμε ότι αυτό που έχουμε τώρα: έναν σύλλογο μικρό μεν, αλλά υγιή, συνεπή και με σταθερή πορεία και πεζοπορίες κάθε Κυριακή, πάλεψαν κάποιοι να τον δημιουργήσουν και να μας τον παραδώσουν. Κι εμείς απ’ την πλευρά μας οφείλουμε να τον διαφυλάξουμε, να τον εμπλουτίσουμε με νέα μέλη και να τον παραδώσουμε με τη σειρά μας, όταν έρθει η ώρα. Ευχαριστούμε λοιπόν ολόψυχα τον Γιώργο Μιχαηλίδη για την προσφορά του και του ευχόμαστε να χαίρεται την οικογένειά του και να αλωνίζει στην κρητική φύση με το παρεάκι του, όπως έχει επιλέξει τα τελευταία χρόνια ως τα βαθιά γεράματα!!! Καλή ορειβατική χρονιά σε όλους μας!
 |
| Τιμητική πλακέτα στον Γιώργο ΜΙχαηλίδη εκ των ιδρυτικών μελών του συλλόγου κι ενός απ' τα πιο δραστήρια μέλη είτε ως αρχηγός είτε ως διοικητικό μέλος, όπου ο Σύλλογος τον χρειάστηκε. Αρχηγός επίσης της σημερινής πεζοπορίας. Να είσαι καλά, Γιώργο, το ευχαριστώ είναι λίγο! |
ΑΡΧΗΓΟΣ: Γιώργος Μιχαηλίδης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Πάγκαλος, Πάνος Ευδαίμων, Μαρία Μετζογιαννάκη,
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:
Μαρία Μετζογιαννάκη
ΒΙΝΤΕΟ:
ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑΣ:
Γιώργος Μιχαηλίδης
