Ακόμα
μία εξαιρετική πεζοπορία στην άλλη άκρη της Κρήτης στην περιοχή Ακρωτηρίου
Χανίων, περιοχή πολιτιστικού και ιστορικού ενδιαφέροντος αλλά και φυσικού
κάλλους,πραγματοποίησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου την
Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026. Το ταξίδι ως εκεί μακρύ, πάνω από 200 χλμ και
3,5 σχεδόν ώρες (για όσους έρχονταν από ανατολικότερα, ακόμα περισσότερο).
Παρ’ όλ’ αυτά η μέρα ήταν φανταστική και τα τοπία εξαιρετικά, ώστε ανταμειφθήκαμε
πλήρως για τον πολύωρο «εγκλεισμό» στο λεωφορείο.
Ομαδική στην παλιά Μονή Καθολικού!
MONH ΚΥΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΓΟΥΒΕΡΝΕΤΟΥ
Ξεκινάμε
λοιπόν 11 η ώρα το πρωί την περιήγησή μας από την περίφημη Μονή Γουβερνέτου, 19 χλμ ΒΔ των Χανίων. Το σχετικά μικρό λεωφορείο
μας ταλαιπωρήθηκε να φτάσει ως εδώ επάνω κι ένα μεγάλο δεν θα πλησίαζε καθόλου.
Ωστόσο έξω απ’ τον περίβολο της μονής έχει πλήθος αυτοκίνητα πιστών λόγω του
ότι σήμερα είναι Κυριακή. Εδώ θα βρούμε και τους φίλους μας Αγιονικολιώτες,
Γιάννη κι Αλεξάνδρα, που ήρθαν από χθες να παρακολουθήσουν την λειτουργία που
γίνεται εδώ με το τυπικό του Αγίου Όρους, αφού η Μονή υπάγεται στην Μονή
Βατοπεδίου. Την σύντομη ξενάγηση θα μας κάνει ο μοναχός Αιμιλιανός, νέος μορφωμένος
και πρόσχαρος, που θα μας κεράσει και λουκουμάκι παραδοσιακά! Είναι λοιπόν το Μοναστήρι
που σήμερα αριθμεί 11 μοναχούς, η συνέχεια της παλιάς μονής Καθολικού (του 14ου
αι.) που κείται χαμηλότερα. Χτίστηκε τον 16ο αι. με φρουριακή αρχιτεκτονική.Το καθολικό της σε σχήμα σταυροειδές με τρούλο είναι
αφιερωμένο στην Παναγία,
γι’ αυτό ονομάζεται και Μονή Κυρίας των Αγγέλων.
Η διαδρομή μας όπως αποτυπώνεται στην πινακίδα του πολύ καλά οργανωμένου δικτύου πεζοπορικών διαδρομών του νομού Χανίων.
Μονή Γουβερνέτου
(Χτίστηκε
τον 16ο αι. με φρουριακή αρχιτεκτονική με τέσσερις πύργους να
προστατεύουν τις γωνιές του ορθογώνιου περιβόλου και καταχύστρα πάνω από την
κεντρική πύλη, από όπου έχυναν καυτό λάδι σε όποιον εισβολέα επιχειρούσε να
παραβιάσει την είσοδο.). ΚΑΤΩ: η εντυπωσιακή είσοδος κι η ξενάγηση από τον Μοναχό Αιμιλιανό. Η μονή υπάγεται στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους)
Όμορφο καλοδιατηρημένο καλντερίμι, που οδηγεί σε άλλα σημεία ενδιαφέροντος
ΤΑ ΣΠΗΛΑΙΑ
Δίπλα
απ’ την Μονή ξεκινά όμορφο κατηφορικό
καλντερίμι, που θα μας οδηγήσει σε άλλα σημεία ενδιαφέροντος. Πρώτη στάση ο
Αρκουδόσπηλιος με μεγάλη αίθουσα,
όπου υπάρχει στέρνα κι ένα εκκλησάκι στην είσοδο αφιερωμένο στην Υπαπαντή,
ανεγερμένο στα ερείπια αρχαίου ναού της Αρτέμιδος. Συνεχίζοντας το καλντερίμι
λίγο πιο χαμηλά θα βρεθούμε στο άλλο παρόμοιο σπήλαιο του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη, ο οποίος κατά την παράδοση
ασκήτευσε εδώ. Κι εδώ σημάδια αποθήκευσης νερού, όπως στέρνες και γούρνες και ίχνη
λατρείας.
Εικόνες απ' τα όμορφα σπήλαια της περιοχής με λατρευτική σημασία από την αρχαιότητα ακόμα.
ΜΟΝΗ ΚΑΙ ΦΑΡΑΓΓΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΥ
Λίγο
πιο κάτω ακόμα και βρισκόμαστε στα ερείπια
της παλιάς Μονής Καθολικού με την εντυπωσιακή της γέφυρα να απλώνεται πάνω
απ’ το ομώνυμο φαράγγι. Το θέαμα προκαλεί δέος! Ιδρύθηκε κατά την παράδοση από τον Ιωάννη τον Ερημίτη ή Ξένο,
γιατί ήρθε από την Αίγυπτο με άλλους 98 ασκητές. Αργότερα τους άφησε κι ήρθε
εδώ για να μονάσει μόνος του. Με τα χρόνια και τις κακουχίες το κορμί του όμως λύγισε
και περπατούσε σκυφτός. Έτσι μια μέρα, λένε, τον χτύπησε ένας κυνηγός που τον
πέρασε γι’ αγρίμι. Ο ίδιος ο δράστης τον μετέφερε στο σπήλαιο, για να πεθάνει κάπου
με ..ασφάλεια. Μετά τον θάνατό του η φήμη της αγιότητάς του εξαπλώθηκε τόσο που
η περιοχή μετατράπηκε σε ένα από τα πιο μεγάλα κέντρα ασκητισμού της Κρήτης. Ώσπου
πειρατές λεηλάτησαν το μοναστήρι και οι μοναχοί έχτισαν πιο πάνω τη νέα Μονή
Γουβερνέτου.
Η παλιά Μονή Καθολικού, απ' τα πιο εμβληματικά μνημεία της Κρήτης
Με την εντυπωσιακή της γέφυρα. Διασχίζοντάς την θα βγούμε στο φαράγγι Καθολικού και την παραλία "Αυλάκι"
Όσα κι
αν πει κανείς για το μαγευτικό τούτο μέρος, θα είναι λίγα. Κι όμως οι ομορφιές
δεν τελείωσαν! Ακολουθώντας το πετρώδες φαράγγι ως το τέρμα τουθα βγούμε σε ένα πανέμορφο φιορδ (γνωστό ως «αυλάκι»),
αραξοβόλι των πλοίων από παλιά, όπως φαίνεται. Σώζεται προβλήτα, για να δένουν
οι βάρκες κι ένας ταρσανάς στο πλάι. Στο τελείωμα της δυτικής πλευράς
διακρίνεται παλιό λατομείο, που ίσως δικαιολογεί την προέλευση της πέτρας για
τα κτίρια.
Στα εντυπωσιακά αλαβάστρινα βράχια του φαραγγιού του Καθολικού
Θαλασσινές βιολέτες
Παλιό λατομείο στην άκρη του φιορδ
Ο εντυπωσιακός ταρσανάς (νεώσοικος, δηλαδή οίκος της βάρκας, χώρος για προφύλαξη κι επιδιόρθωσή της)
Φιορδ το "Αυλάκι"
ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΖΟΡΜΠΑ
Αφού
χαζέψουμε λίγο τα γαλαζοπράσινα νερά, θα γυρίσουμε πίσω στην παλιά μονή και θα
πάρουμε το μονοπάτι, που διασχίζει ένα ρηχό φαράγγι γεμάτο χαρουπιές. Έπειτα θα
βγούμε σε σηματοδοτημένο μονοπάτι περπατώντας ανάμεσα από χαμηλά φρύγανα και
θάμνους. Θα ΄λεγε κανείς ότι μετά από όσα είδαμε, αυτό το μέρος της διαδρομής
ήταν άχαρο. Στην πραγματικότητα έκρυβε πολλές εκπλήξεις, όπως τα πολλά πηγάδια με
τη γούρνα τους το καθένα, να δροσίζονται οι διαβάτες και τα ζώα τους.
Στο φαράγγι με τις χαρουπιές
Τι συναντάει κανείς!!!
Αργά το
απόγευμα φτάσαμε στον Σταυρό, την περίφημη τουριστική παραλία, όπου γυρίστηκε
κάποτε ο «Ζορμπάς» του Κακογιάννη: πάνω στον λόφο διακρίνεται η σπηλιά, όπου υποτίθεται
ήταν το ορυχείο (η φράση του ήρωα «Άτιμο βουνό θα σου φάω τα σωθικά!» είναι
εξάλλου το μότο που σκέφτομαι πάντα ειδικά όταν έχω μπροστά μου μια πολύ δύσκολη
ανάβαση, που με τρομάζει!). Στην ανατολική πλευρά της παραλίας υπάρχει το μικρό
φιορδ, όπου έπεφταν τα συντρίμμια της ξυλοκατασκευής και δίπλα το σπιτάκι - ορμητήριό
του. Και η απέραντη αμμώδης παραλία, όπου κάποτε οι ήρωες χόρεψαν το θρυλικό
συρτάκι, με τα νερά της τόσο ήρεμα σήμερα,ώστε ο λόφος να αντανακλά φωτογραφικά.
Παραλία Σταυρός, γνωστή απ' τον "Ζορμπά" με το δικό της φιορδ. ΚΑΤΩ: η σπηλιά -ορυχείο της και το σπιτάκι ταινίας και η παραλία, όπου χορεύτηκε το θρυλικό συρτάκι
Δέκα
χιλιόμετρα ο απολογισμός, χωρίς καθόλου σχεδόν υψομετρική, με πολλά όμορφα
σημεία θέασης, πεζοπορία που θα μείνει αξέχαστη. Ας είναι καλά ο πάντα χαμογελαστός αρχηγός μας, Γιάννης Ψαλλιδάκης,
που όταν δεν δουλεύει, φροντίζει να μας οδηγεί σε μέρη μακρινά κι εξωτικά! Τον ευχαριστούμε
και περιμένουμε πως και πως την επόμενη!
Την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026, ημέρα άκρως
χειμωνιάτικη, πραγματοποίησε ο Ορειβατικός
Σύλλογος Αγίου Νικολάου μια ακόμα πεζοπορία στο αγαπημένο μας Καθαρό. Για άλλη μια φορά μικρή η ομάδα, καθώς
έβρεχε την προηγούμενη κι ο δυνατός βοριάς ήταν αποτρεπτικός.
Ομαδική με φόντο τη χιονούρα μπροστά από την αγροικία στους πρόποδες των Ανεφελάκων
Έτσι
ξεκινάμε αφήνοντας τα οχήματά μας ένα
χιλιόμετρο πριν τον Αβδελιακό, 13
πεζοπόροι, με θερμοκρασία 0ο Κελσίου, αλλά και σαφώς λιγότερο αέρα από
τα παράλια. Ο ουρανός βαρύς προμηνύει ότι η κακοκαιρία δεν έχει τελειώσει. Ξεκινάμε
ωστόσο ανηφορικά ανάμεσα από πέτρες, σκόρπια πρίνα με τα βελανίδια χαμόστρωμα,
βρύα και λειχήνες να έχουν καλύψει τους κορμούς των δέντρων και να τους δίνουν
χρωματισμό στολής παραλλαγής. Πολλά τα χόρτα και μερικοί ήρθαν με τα μαχαιράκια
τους: καλίτσες, χαρακούλια, ραδίκια. Σταθερός πάντως ο ρυθμός και χωρίς πολλές στάσεις,
η μέρα δεν αφήνει περιθώρια. Σε όλη την ανηφόρα ως πάνω αρκετές χιονούρες εδώ
κι εκεί μας θυμίζουν ότι είμαστε στα μέσα του χειμώνα. «Κρίμα που έβρεξε χθες,
αλλιώς θα ήταν πιο πολλές» λέει ο Παναγιώτης, αλλά κι έτσι είναι ένας λόγος που
κάνει την πεζοπορία μας ιδιαίτερη. Όταν ανεβαίνουμε ψηλότερα ανοίγονται «παράθυρα
θέας»: αριστερά τα παράλια λουσμένα στο φως, δεξιά το οροπέδιο Καθαρού κι οι χιονισμένες
κορφές της Δίκτης να μπαινοβγαίνουν στα σύννεφα.
Μηδέν βαθμοί Κελσίου και ντυμένοι σαν κρεμμύδια
Χιονούρες εδώ κι εκεί αναδεικνύουν τα όμορφα χρώματα των θάμνων
Στον βαρύ ουρανό των κορυφών παραφωνία αποτελεί το φως που λούζει τα παράλια
Βρύα έχουν καλύψει τα πάντα
Δέντρα σμιλεμένα απ' τον χρόνο και τις καιρικές συνθήκες
Στα ριζά της αγαπημένης μας κορφής των
Ανεφαλάκων, όπου συχνά περπατάμε πολλές φεγγαροβραδιές το καλοκαίρι,
συναντάμε τα πρώτα μεγάλα
πηγάδια-κουλούρες στη μέση της πλαγιάς, εκεί που λιώνει το χιόνι και
υγροποιείται, για να αποθηκεύεται το νερό και για το καλοκαίρι. Και το
χρειάζονταν εδώ πάνω το νερό, καθώς απ’ ότι φαίνεται είχε ο τόπος ευρεία
κατοίκηση τους θερινούς μήνες: πολλά τα χαλάσματα από παλιές αγροικίες και μαντριά.
Ο καιρός αγριεύει που και που
Φωτογραφίζοντας τους κρύσταλλους στους θάμνους
Οι πηγάδες κατά τη διάρκεια της διαδρομής μαζεύουν νερό σε ημιπαγωμένη κατάσταση λόγω ψύχους
Η ομάδα στην κουλούρα
Συνεχίζουμε
διασχίζοντας το βουνό εγκάρσια βάζοντας στόχο την Πλατιά κορφή (1480)και τον Κότσυρο (1455). Ως τώρα το κρύο
είναι υποφερτό αρκεί να είσαι σε κίνηση, όμως μόλις ξεμυτίζουμε στις δυο κορφές,
οι ριπές του κρύου αέρα κάνουν την κατάσταση αφιλόξενη. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχουν ακόμα
κάποιοι ατρόμητοι, που επιμένουν να φωτογραφηθούν δίπλα στο τριγωνομετρικό του
στρατού, γνωστό στη γλώσσα των ορειβατών ως «κολωνάκι». Όπως και να έχει
καταφέραμε να ανεβούμε ενάντια στις προβλέψεις και τώρα αρχίζει η απότομη
κατηφοριά. Θέλει προσοχή: το τοπίο είναι βραχώδες, ενώ που και ριπή χιονόνερου
μαζί με τον αέρα που δε λέει να κόψει, μας ωθεί να συντομεύουμε μην αλλάξει ο
καιρός.
Άλλο ένα κοντράστ των ηλιόλουστων παραλίων με τον πάγο στους θάμνους του Καθαρού
Στην Πλατιά κορφή ((1480) κι απέναντι ο Κότσυρος (1455) -φαίνεται το κολωνάκι του
Στο απάγγιο της δυτικής πλευράς του Κότσυρου
Εγκισσός, απ' όπου πήραμε τον χωατόδρομο
Διασχίζοντας την ανατολική πλευρά του οροπεδίου του Καθαρού. Απέναντι οι χιονισμένες κορφές της Δίκτης
Εγκισσός
Αλώνι ή πηγάδα ξέχειλη με νερό
Κάπως
έτσι φτάνουμε σε οικισμό με παλιά
σπίτια, μερικά αναπαλαιωμένα, αλώνια και μαντριά. Μάλλον πρόκειται για τον Εγκισσό, αν κρίνουμε από σχετική
πινακίδα. Από εδώ θα πάρουμε χωματόδρομο-ταυτίζεται με το Ε4- που μετά από
μία ώρα θα μας οδηγήσει στα αμάξια μας, αφού διασχίσουμε πρώτα όλη την ανατολική πλευρά του οροπεδίου. Μπορεί τα
οπωροφόρα δέντρα να μην έχουν φύλλα, όμως ορισμένα κρατάνε ακόμα καρπούς και μοιάζουν
στολισμένα σαν χριστουγεννιάτικα με τις μπάλες τους. Οι στέρνες είναι ξέχειλες
με νερό κι αντανακλούν τον βαρύ ουρανό ανάμεσα στα πεσμένα φύλλα. Κι ακόμα ο
καπνός απ’ τα τζάκια κάποιων σπιτιών, που έχουν «ανοιχτεί» λόγω
Σαββατοκύριακου, δίνει μια εικόνα θαλπωρής παλιάς κοπής.
Χιονισμένος ο Λάζαρος της Δίκτης μας συντροφεύει στον περίπατό μας
Ανθισμένη μυγδαλιά στα 1000 μ υψόμετρο
Στην ΒΑ πλευρά του Καθαρού στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου
Οροπέδιο Καθαρό μετά τη βροχή
Ακόμα κρέμονται ζουμερά μήλα στα κλαδιά
Τυχεροί όσοι έμειναν
για ένα κρασί στην ταβέρνα στον Αβδελιακό, οι υπόλοιποι βιαστικοί έφυγαν να
εκμεταλλευτούν το υπόλοιπο της μέρας. Μιας μέρας που άφησε την ικανοποίηση ότι
ξεμυτίσαμε απ’ το σπίτι παρά τις αντίξοες συνθήκες, περπατήσαμε γύρω στα 11 χλμ με 420 υψομετρική διαφορά, είδαμε τους φίλους
μας και τώρα θα γυρίσουμε σπίτι μας να χουχουλιάσουμε, όπως αρμόζει σε μια κρύα
μέρα. Και για όλα αυτά πρέπει να
ευχαριστήσουμε την αρχηγό, Σοφία Σιδηροπούλου, που μας σύστησε το Καθαρό
από μια άλλη του πλευρά!
Ευχαριστούμε την αρχηγό, Σοφία Σιδηροπούλου, εδώ με τον Βαγγέλη τον Τσιχλή
