ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: ΑΧΕΝΤΡΙΑΣ – ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ

Sunday, 26 April 2026

ΑΧΕΝΤΡΙΑΣ – ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ – ΜΑΡΙΔΑΚΙ –ΤΣΟΥΤΣΟΥΡΑΣ

«Σου άρεσε η πεζοπορία ρώτησα τον Γάλλο φίλο μας, τον Νίκολας, καθώς περιμέναμε στην ουρά για μια κρύα μπύρα στον Τσούτσουρα. «Σουπέρ» μου απαντάει με τα γαλλο-αγλικά του «τόση εναλλαγή τοπίων δεν την είχα ξαναδεί». Μαγευτικά ανατολικά Αστερούσια λοιπόν σε μια απίστευτη διαδρομή από τον ορεινό Αχεντριά ως τους παραλιακούς οικισμούς Μαριδάκι και Τσούτσουρα την Κυριακή 26 Απριλίου 2026 για τον Ορειβατικό Αγίου Νικολάου και του 28 τυχερούς πεζοπόρους της ημέρας.

Ομαδική μας μπροστά στην απομονωμένη Μονή του Αγίου Νικήτα, του 1640 με παλιές τοιχογραφίες και καμένη την οροφή από τους Οθωμανούς. Μόνο ένας γέρος καλόγερος μένει πια εδώ.

Κι η ημέρα να ξεκινά επεισοδιακά καθώς πανταχόθεν στην ανατολική Κρήτη βρέχει με το τουλούμι και όλοι επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο με μισή καρδιά. Όμως όταν μετά από 2,5 ώρες ταξιδιού ανηφορίζουμε με την ψυχή στο στόμα τις απότομες στροφές του δρόμου προς Αχεντριά (690μ.) ο ήλιος κρυφοπροβάλλει πίσω απ’ τα σύννεφα! Ξεκινάμε λοιπόν από το ορεινό αυτό χωριό από το οποίο, διαβάζω, γίνονται όλες οι ζεύξεις, καθώς δεν παρεμβάλλεται κανένα εμπόδιο στη λήψη σημάτων. Κι ακόμα ότι πήρε τ’ όνομά του από τις «όχεντρες» κι ότι είναι περίφημο το τυρί του, καθώς οι κάτοικοι είναι κτηνοτρόφοι. Εγώ στο μεταξύ βλέπω ένα όμορφο γραφικό χωριό 140 κατοίκων με πολύ εύφορη γη τριγύρω και ανθισμένα λιβάδια με την άνοιξη να είναι στο απόγειό της.

Ανεβαίνουμε ακόμα πιο ψηλά κατευθυνόμενοι σε ένα άνοιγμα που φαίνεται ανάμεσα στα βουνά, τον Στενό Πόρο (820μ.), που αποτελούσε και το πέρασμα για τα νότια παραθαλάσσια μέρη. Εδώ αρχίζει ένας αέρας που φέρνει επικίνδυνες για την ευστάθειά μας ριπές. Παρ’ όλ’ αυτά όλοι βρίσκουμε την δύναμη να ισορροπήσουμε, ώστε να φωτογραφίσουμε αυτό που βλέπουμε μπροστά μας: την εποχική λίμνη «Τούρκου Λάκκος» την νοτιότερη της Κρήτης, της Ελλάδας, της Ευρώπης, ξέχειλη με το χωμάτινο καφετί νερό της και τον αέρα να τσαλακώνει την επιφάνειά της. Αφού τη θαυμάσουμε θα ξεκινήσουμε το σχεδόν κάθετα κατηφορικό καλντερίμι με την ωραία θέα στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Σε μερικά σημεία μπορούμε να δούμε τον προορισμό μας να ξεχωρίζει ίσια κάτω: το μικρό φοινικόδασος (το τρίτο σε έκταση μετά το Βάι και την Πρέβελη) και το κάτασπρο εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου δίπλα του και στο βάθος τις ακτές. Το δασάκι με φοίνικες του Θεόφραστου, αν και μικρό είναι πολύ θεαματικό κι είναι επίμηκες ακολουθώντας μια σχισμή του εδάφους στην πλαγιά του βουνού, από όπου αναβλύζει η πηγή Κεφαλοβρύσι. Στο εκκλησάκι δίπλα θα κάνουμε την πρώτη σοβαρή στάση της ημέρας για ανασύνταξη ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο.

Στενός πόρος, το άνοιγμα για το πέρασμα στα νότια

Τούρκου Λάκκος από ψηλά μια εικόνα που δεν περιμένει κανείς!

Την επιφάνεια της εποχικής αυτής λίμνης ρυτιδώνει ο δυνατός αέρας!

Κάπου ίσια κάτω μας περιμένει ο προορισμός μας: το φοινικόδασος του Αγίου Αντωνίου με το ομώνυμο εκκλησάκι δίπλα

Ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο από τον φράκτη της εκκλησιάς

Στη συνέχεια ακολουθώντας χωματόδρομο και μετά καλντερίμι θα προσεγγίσουμε την καταπράσινη όαση της Μονής του Αγίου Νικήτα που διαφέρει από το γύρω άνυδρο ανεμοδαρμένο τοπίο. Ο γέρο-καλόγερος, ο φύλακας της, αυτή τη φορά ξεκουράζεται. Μας υποδέχονται όμως και μας κερνάνε νοικοκυρές απ’ τα γύρω χωριά που ήρθαν να φροντίσουν τον χώρο και τον υπέργηρο θαμώνα του! «Είστε ευπρόσδεκτοι να ’ρθείτε και να μείνετε όσο θέλετε εδώ μας λένε». Φιλοξενία που προσφέρουν πολλές ερημικές μονές του νότου!

Σπηλιές που χρησίμευαν σαν μαντριά στη διαδρομή

Η χαρά της ομάδας, καθώς τερματίζει σιγά σιγά το απότομο κατηφορικό μονοπάτι είναι μεγάλη

Εσωτερικό του σπηλαιώδους ναού του Αγίου Νικήτα

Από απέναντι μπορείς να διακρίνεις την καταπράσινη συστάδα της Μονής, προφυλαγμένη με περίβολο από τα ζώα και την αλμύρα

Η είσοδος του φιλόξενου μοναστηριού!

Αξιοθέατο της περιοχής είναι και ο μοναχικός φοίνικας πάνω στα βράχια στην άκρη του ακρωτηρίου Γεράνι, τον οποίο οι ντόπιοι ονομάζουν "Ορθή Βαγιά"

Συνεχίζουμε κατόπιν από τον χωματόδρομο ως το Μαριδάκι, έναν παραθαλάσσιο οικισμό χτισμένο με τη γνωστή άναρχη δόμηση του Νότου. Οι περισσότεροι συνεχίζουν το όμορφο μονοπάτι ως Τσούτσουρα, ενώ οι πιο μυημένοι εισχωρούν στα ενδότερα του χωριού, επειδή ξέρουν ότι κρύβει εκπλήξεις: δίπλα στο καφενεδάκι της Βάσως, το νερό ξεχειλίζει στον μικρό χείμαρρο και πάπιες χτυπάνε χαρούμενες τα φτερά τους. Στο βάθος ο τρίπατος καταρράχτης του Λυχνιστή ρέει άφθονο νερό από τις πρόσφατες νεροποντές! Πλησιάζουμε πιο κοντά ως την λιμνούλα στις εκβολές του και με χαρά σαν μικρά παιδιά, που έχουν ανακαλύψει το κουτί με τις καραμέλες, που έκρυβε η μαμά, φωτογραφιζόμαστε ένας-ένας. Έπειτα βουρ για τον Τσούτσουρα, όπου μας περιμένει το λεωφορείο. Γρήγορη στάση για ένα καφέ ή μια μπύρα κι οι πιο θαρραλέοι θα ρίξουν κι ένα μπάνιο!

Το Μαριδάκι από ψηλά

Στα ενδότερά του έχει πλατάνια με νερά τουλάχιστον αυτή την εποχή και με λίγο περπάτημα ακόμα θα συναντήσουμε πιο πάνω τον καταρράκτη του Λυχνιστή

Στο μονοπάτι προς Τσούτσουρα

Η μυστηριώδης σπηλιά της Ειλείθυιας

Ακολουθούμε έπειτα τον μακρύ δρόμο της επιστροφής έχοντας διανύσει συνολικά 14 χλμ με υψομετρική γύρω στα 400 μέτρα στην άνοδο και 900 στην κάθοδο στα εξωτικά Αστερούσια γεμάτοι εικόνες κι αναμνήσεις κι ευχαριστούμε από καρδιάς τον αρχηγό μας, Μαρίνο Γκόγκολο, που παραμέλησε για χάρη μας τα αγαπημένα του αγριολούλουδα και τα άγρια ζώα της κρητικής φύσης, που φωτογραφίζει, ταυτοποιεί και καταγράφει ανελλιπώς, κι όλοι εμείς σε αυτόν οφείλουμε τις γνώσεις μας.