ΣΤΙΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΕΣ ΑΛΠΕΙΣ (Καταραμένα Βουνά)

Το διάσημο Peaks of the Balkans, ένα κυκλικό μονοπάτι 192 χιλιομέτρων που διασχίζει την βόρεια Αλβανία, το Κόσοβο και το Μαυροβούνιο κυκλώνοντας την οροσειρά στα σύνορα των χωρών αυτών, γνωστή ως «Βαλκανικές Άλπεις» ή στην γλώσσα των ντόπιων «Καταραμένα Βουνά», περπάτησε ομάδα Κρητών Ορειβατών με επικεφαλής τον Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου και μέλη του Ε.Ο.Σ. Ηρακλείου και του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου το πρώτο δεκαήμερο του Ιούλη.

Η ...άνοδος των εννέα! Από το Theth αρχίσαν και τελείωσαν όλα

Ημερολόγιο της πορείας

«Θα πας σε μέρος που λέγεται ‘Καταραμένα Όρη’; Εγώ στη θέση σου θα το σκεπτόμουνα!» είπανε χαριτολογώντας κάποιοι φίλοι λίγο πριν την αναχώρηση της ολιγομελούς μας ομάδας. «Το ξέρεις ότι τις δύο απ’ αυτές τις χώρες δεν τις έχει αναγνωρίσει η Ελλάδα; Δεν θα μας συμπαθούν ιδιαίτερα! Αλλά κι η Αλβανία ασφαλής χώρα δεν είναι, ξέρεις πως κλέβουν ε;», είπε κι ένας συνάδελφος! Και τι για συμμορίες που θα μας απαγάγουν να ζητήσουν λύτρα, αρκούδες και οχιές στα μονοπάτια, τηλέφωνα που δεν πιάνουν κι αν συμβεί κάτι κλπ κλπ.

Όμως στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου περιμένοντας την πτήση για Τίρανα κοιτάζω τους συντρόφους μου για τις επόμενες δέκα μέρες: ανάμεσά τους μερικοί/κες απ’ τα κορυφαία ονόματα της κρητικής ορειβασίας, έχουν ήδη κατεβάσει χάρτες, ξέρουν χιλιόμετρα, υψομετρικές, τον καιρό των επόμενων ημερών στην περιοχή. Ο αρχηγός έχει φροντίσει να κλείσει έναν-έναν τους ξενώνες της διάσχισης (όχι τόσο εύκολη δουλειά να αλλάζεις κατάλυμα κάθε βράδυ), έχει στείλει λίστα με τα απαραίτητα, έχει μεριμνήσει για τα διασυνοριακά έγγραφα, είναι καλά διαβασμένος για την περιοχή, έχει σκεφτεί τη σίτισή μας (πρωινό, βραδινό κι ένα lunchbox για τον καθένα στην πορεία από τους ξενώνες), ξέρει που θα βρούμε νερό στη διαδρομή, ξέρει και πληροφορίες για τα μέρη, απ’ τα οποία θα περάσουμε. Και πάνω απ’ όλα έχουμε την εγγύηση του Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου, ορειβατικού συλλόγου που τολμά αμιγώς ορειβατικές εξορμήσεις, χωρίς εκπτώσεις, με πολύ καλή οργάνωση που βασίζεται κυρίως στο μεράκι των διοργανωτών. Με τέτοιες σκέψεις απλώς αφήνομαι να απολαύσω το ταξίδι!!!

Δύο ώρες η πτήση ως τα Τίρανα και τέσσερεις με μισθωμένο βανάκι ως το Theth, πόλη της βόρειας Αλβανίας κοντά στα σύνορα κι έδρα των εξορμήσεων για τα «Καταραμένα Βουνά». Φτάνουμε νύχτα, τρώμε και την πέφτουμε αμέσως. Οι επόμενες μέρες χρειάζονται όλη μας την ενέργεια.

Νωρίς το πρωί της επόμενης συνειδητοποιώ το μεγαλείο της φύσης γύρω μου: βρίσκομαι σε μια βαθιά καταπράσινη κοιλάδα με σκόρπια παραδοσιακά σπίτια (τα περισσότερα τουριστικά καταλύματα τώρα πια) περικυκλωμένη από θεόρατα βουνά, που προκαλούν δέος! Η περιπέτεια τώρα αρχίζει!

Τουριστική πόλη Theth στη βόρεια Αλβανία κοντά στα σύνορα με Μαυροβούνιο, γνωστή για την εκκλησία της (εδώ). Αφετηρία μας για τη διάσχιση.

1^η ημέρα διάσχισης: Από Theth για Valbona (Β. Αλβανία)- 10,5 χλμ και 860 Υ.Δ.*

Κόβουμε λίγο από τον δρόμο που είναι κοίτη ξεροπόταμου με κροκάλες, αφού έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε το μικρό βανάκι του ξενώνα, ώστε να κρατήσουμε δύναμη για τη συνέχεια. Η πορεία είναι πολύ όμορφη μέσα από δάση από οξιά και πεύκο και ξέφωτα με θέα στα βουνά και την κοιλάδα. Είναι επίσης πολύ δημοφιλής ειδικά στη νεολαία (20-25 χρονών οι περισσότεροι περιπατητές, χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό, βασιζόμενοι κυρίως στη δύναμη και την καλή φυσική κατάσταση της νιότης, κάνουμε πολλά αστεία μεταξύ μας για το τι να σκέφτονται βλέποντας μεσήλικες να ανεβαίνουν με την υποβοήθηση των ορειβατικών μπαστουνιών!). Στο δρόμο υπάρχουν κανα-δυο καλαίσθητα σαλέ – καφετέριες. Όταν φτάνουμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής το περίφημο Valbona-pass, δηλαδή το στενό ορεινό πέρασμα από τη μια κοιλάδα στην άλλη, γίνεται το αδιαχώρητο. Ανεβαίνουμε στο πιο ψηλό σημείο στα 1.800 μέτρα, που προσφέρει πανοραμική θέα τριγύρω για λίγη ησυχία.

Στην κατηφορική διαδρομή προς την κοιλάδα της Βαλμπόνα τα πράγματα είναι πιο ήσυχα. Λίγους συναντάμε κι αυτοί "ταγμένοι" ορειβάτες σαν κι εμάς. Εδώ θα συναντήσουμε κι ένα απ’ τα πολλά υποτυπώδη μαντριά-καφετέριες, που προσφέρουν τα απολύτως βασικά: καφέ, μπίρες κι αναψυκτικά, από κατοίκους της περιοχής, που θέλουν να βγάλουν ένα χαρτζιλίκι. Με το που φτάνουμε στο Guesthouse (όμορφο ξύλινο παραδοσιακό σπιτάκι, όπως όλα της περιοχής) ξεσπά και η μπόρα, που μας κυνηγούσε από το πρωί. Στερημένοι από τη βροχή εμείς οι Κρητικοί την απολαμβάνουμε κάτω από την πέργκολα με ένα μπουκάλι μπίρα (Peja ή Corca παίζει πολύ στην περιοχή). Πρώτη δοκιμασία έλαβε τέλος!

Ομαδική εκτός αρχηγού (που είναι εκτός των άλλων και φωτογράφος) πριν τη διάσχιση. Έτοιμοι με τα σακίδια φορτωμένα με τα απαραίτητα  με τις αμφιβολίες αλλά και τις ελπίδες μας ότι όλα θα πάνε καλά, όπως κι έγινε.

Το σήμα της διαδρομής

Σημείο θέασης στην κοιλάδα

Η κοιλάδα του Θεθ από ψηλά

Ο αρχηγός μας,  πριν να φτάσουμε στο Valbona pass

Valbona Pass δημοφιλές σημείο με ....συνωστισμό

Πέρασμα της Βαλμπόνα από ψηλά

Μουλάρια μεταφέρουν ορειβατικό εξοπλισμό

Παράπηγμα με καφέ και μπίρα στη διαδρομή - όλη η ομάδα

Όμορφη αγροικία πριν να φτάσουμε Βαλμπόνα

Παραδοσιακός ξενώνας στη Βαλμπόνα

2^η μέρα διάσχισης: Από Valbona προς Cerem (Β. Αλβανία) - 17 χλμ και 1300 Υ.Δ.*

Κοιτάζοντας την κοιλάδα της Βαλμπόνα πρωί πρωί σκέφτομαι ότι είναι ισάξια ίσως και πιο εντυπωσιακή από του Theth. Θεωρείται Εθνικός Δρυμός, γνωστός και ως το «Διαμάντι των Αλβανικών Άλπεων», 80 τετραγωνικά χιλιόμετρα προστατευόμενης άγριας φύσης και περιβάλλεται από τις πιο ψηλές και απόκρημνες κορυφές των Αλβανικών Άλπεων, με κυριότερη τη Maja Jezercë (2.694 μέτρα), την υψηλότερη κορυφή των Δειναρικών Άλπεων. Λόγω της απομόνωσής του, ο δρυμός φιλοξενεί μεγάλα θηλαστικά που έχουν εξαφανιστεί από άλλα μέρη της Ευρώπης, όπως η καφέ αρκούδα, ο γκρίζος λύκος, ο αγριόγατος, το αγριοκάτσικο και το ζαρκάδι. Είναι σημαντικός βιότοπος για τον χρυσαετό (το εθνικό σύμβολο της Αλβανίας) και τον αγριόκουρκο. Εμείς βέβαια δεν είδαμε κανένα από αυτά τα ζώα, όμως από φυτά και βότανα το τοπίο είναι πολύ πλούσιο! Όσον αφορά τον ανθρωπογενή παράγοντα, επειδή τα μέρη αυτά χρησιμοποιούνταν μόνο το καλοκαίρι ως κτηνοτροφικές κατοικίες, τα σπίτια είναι σκόρπια εδώ κι εκεί σε μικρούς οικισμούς και χαρακτηριστικό της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής τους είναι πέτρινα σπίτια και ξύλινες στέγες με πολύ μεγάλη κλίση για τις βαριές χιονοπτώσεις του χειμώνα.

Για τη συγκεκριμένη διαδρομή προτιμήσαμε εναλλακτική πορεία, πιο ορεινή και λιγότερο επισκέψιμη, που μας αντάμειψε με την ωραία θέα, τα φανταστικά αγριολούλουδα, το άγριο τοπίο και τις χιονούρες που συναντούσαμε αρκετά συχνά, δείγμα ότι κι εδώ είχαμε όψιμο χειμώνα φέτος. Με την συνήθη για την περιοχή απογευματινή μπόρα να μας κυνηγάει για άλλη μια φορά, αλλά να μη μας φτάνει,  φτάνουμε στον ξενώνα μας στο Cerem. «Όσο πιο μακριά από τον πολιτισμό τόσο πιο αυθεντικά είναι τα πάντα» σκέφτομαι, καθώς κάθομαι να απολαύσω το φαγητό φτιαγμένο από την οικογένεια του Κουιτίμ: τη σούπα πάντα πρώτο πιάτο (φασολάδα ή λαχανόσουπα με ζωμό), το κρέας (κοτόπουλο ή μοσχάρι), σαλάτες και λαχανικά ψητά, απαραίτητο το τουρσί (πιπεριές και ντομάτες πράσινες!), πίτες (σαν τις δικές μας ή με καλαμποκάλευρο), χωριάτικά λουκάνικα (τα έβγαλε και στο πρωινό!!!) κλπ. Το πρωί έστειλα με νοήματα ένα "ευχαριστώ" με ευγνωμοσύνη στη γιαγιά με το τσεμπέρι που είδα ότι μαγειρεύει στην κουζίνα κι αυτή με χαμόγελο μου ανταποδίδει τον χαιρετισμό. Απλοί άνθρωποι κι εγκάρδιοι, δεν ξέρουν αγγλικά οι περισσότεροι, αλλά η συνεννόηση γίνεται πάντα, όπως γινόταν και στους παλιούς καλούς καιρούς.

Τώρα στα ορειβατικά το Τσερέμ είναι η ιδανική αφετηρία για την ανάβαση στη Zla Kolata (2.534 μ.), το επίσημα υψηλότερο σημείο του Μαυροβουνίου, που βρίσκεται ακριβώς πάνω στη συνοριακή γραμμή.

Αποχαιρετώντας την κοιλάδα της Βαλμπόνα

Περνώντας από ορεινά περάσματα που κρατάνε ακόμα χιονούρες

Κι αλπικά λουλούδια

Αλλά κι από καταπράσινα υγρά δάση με τα δικά τους καλούδια. Βρέχει εδώ πολύ κι είναι όλα "μεγάλα" από τα μανιτάρια ως τους χοχλιούς!

Στην πυραμίδα των συνόρων με το Μαυροβούνιο, όπου μπαινοβγαίναμε για πολλή ώρα 

και μία μπίρα στο κατάλυμα του Κουιτίμ στο Cerem επιβάλλεται (προσοχή: περιέχει τοποθέτηση προϊόντος)

3^η ημέρα διάσχισης: Από το Cerem προς το Ντομπερντόλ (Dobërdol) της Αλβανίας - 17,5 χλμ και 1100 Υ.Δ.*

Η πεζοπορική διαδρομή από το Τσερέμ προς το αλπικό χωριό Ντομπερντόλ θεωρείται από τις πιο όμορφες και άγριες ολόκληρου του Peaks of the Balkans, περνώντας μέσα από το προστατευόμενο Gashi Valley. Επίσης ίσως η πιο αυθεντική λόγω της απομόνωσής της. Δεν υπάρχει οδικό δίκτυο με άσφαλτο, παρά μόνο κακοτράχαλοι χωματόδρομοι για οχήματα 4x4. Οι προμήθειες μεταφέρονται συχνά με άλογα. Περνώντας από πυκνά υγρά δάση ή τραβερσάροντας βουνοπλαγιές, διασχίζοντας λιβάδια με βοσκοτόπια, το τοπίο είναι εξαιρετικό. Στην πορεία περνάμε από καταλύματα, όπου οικογένειες φαίνεται να έχουν φρεσκο-εγκατασταθεί για το καλοκαίρι, φτιάχνουν τα σπίτια, καθαρίζουν το έδαφος από αγριόχορτα για να πιάσουν κήπο, στερεώνουν το μπουρί της σόμπας. Κοπάδια με αγελάδες που βόσκουν αμέριμνες, αλλά και άλογα και μουλάρια για τις μεταφορές. Σχεδόν σε κάθε τέτοια κατοικία υπάρχει η πινακίδα «Μπίρα- Καφές» για τους περαστικούς ορειβάτες. Σταματάμε σε κάποια απ’ αυτά. Είναι νοικοκυρεμένα, καθαρά και φιλόξενα.

Ένα απ' τα κτηνοτροφικά καταλύματα όπου σταματήσαμε άλλοι για καφέ, άλλοι για μπίρα κι άλλοι για γάλα. Μόλις φτάσανε οι άνθρωποι κι ακόμα φτιάχνουν. Το χωράφι γύρω απ' το σπίτι δεν έχει ακόμα ξεχορταριαστεί. Εκεί θα βάλουν καλοκαιρινό κήπο! Κάπου εκεί στη βεράντα είμαστε, μας βλέπετε;

Ώσπου φαίνεται το Ντομπερντόλ από μακριά: είναι ο πιο απομονωμένος οικισμός στις Αλβανικές Άλπεις, σε υψόμετρο περίπου 1.740 μέτρων. Στην ουσία μια αλπική κοιλάδα με ξύλινες και πέτρινες καλύβες βοσκών, κατοικημένη μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Δεν υπάρχει σήμα κινητής τηλεφωνίας, ίντερνετ μόνο δορυφορικό για λίγη ώρα, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, παρά μόνο λίγα ηλιακά πάνελ. Οι ξενώνες προσφέρουν τα πολύ βασικά: κάπου να κουρνιάσεις τη νύχτα, εξωτερικές κοινόχρηστες τουαλέτες. Το φαγητό το ίδιο. Εδώ φάγαμε για πρωινό «Mazë e Zier» ένα πολύ παραδοσιακό, βαρύ πιάτο από βρασμένη κρέμα γάλακτος και καλαμποκάλευρο (σαν την στάκα την κρητική), εξαιρετικά δυναμωτικό, που δεν άρεσε όμως σε όλους.

Κάπου εδώ μπαίνει στη ζωή μας ο σκυλάκος της φωτογραφίας, αδύνατος κακομοιρούλης με πολύ ψηλά πόδια. Τον θυμάμαι από τη δεύτερη μέρα όταν τρώγαμε κεράσια από την κερασιά έξω απ' το Cerem, τον χάσαμε κατά τη διανυκτέρευση και μας βρήκε κουνώντας την ουρά μπροστά απ' τον ξενώνα μας στο Ντόπερντολ. Πώς έφτασε ως εκεί μόνο αυτός το ξέρει. Το ίδιο έκανε πολλές φορές στη συνέχεια. 

Λιβάδια με αγροκτήματα στον δρόμο, που προσφέρουν καφέ και μπίρα

Φτάνοντας στο Ντόπερντολ

Η καθιερωμένη ομαδική (εκτός αρχηγού) της ημέρας

Ο ξενώνας μας στο Ντόπερντολ με σκόρπια καταλύματα, ηλεκτρικό με πάνελ και ίντερνετ μόνο στο κεντρικό κτίριο την ώρα λειτουργίας της κουζίνας. Πολύ όμορφο μέρος, εντελώς υποτυπώδεις οι παροχές. Μέρος με προσωπικότητα, που δεν το ξεχνάς πάντως.

Στις σοφίτες που μέναμε, όπου ανέβαινες με απότομη εξωτερική σκάλα. Δίπλα η τραπεζαρία με τον Μπιν Μπιν. Μέρη που επιβιώνουνε μόνο με τους ορειβάτες, ας μην ζητάμε πολλά!

 

Ντοπερντολ by night (βασικά τα φώτα ανάβανε μόνο όταν πηγαίναμε τουαλέτα, έτσι για να μας ξυπνάνε! 😠

4^η ημέρα διάσχισης:  Από το Ντομπερντόλ (Αλβανία) προς το Μιλίσεβιτς (Milishevc) στο Κόσοβο - 22 χλμ και 1000 Υ.Δ.*

Ξεκινάμε την επόμενη πρωί –πρωί ανεβαίνοντας ίσια πάνω απ’ τον ξενώνα, μια ανηφόρα εξοντωτική, στο καταπράσινο κατά τ’ άλλα βουνό, που μας οδηγεί  στο λεγόμενο «Τριεθνές»,  σημείο όπου συναντώνται τα σύνορα των τριών χωρών στα 2.336 μέτρα. Από εκεί ατενίζουμε την Αλβανία, που μόλις αφήσαμε, βλέποντας το Ντόμπερτολ από ψηλά και τις παγετωνικές λίμνες του απέναντι. Στη συνέχεια περπατάμε πάνω στα σύνορα Κοσόβου - Μαυροβουνίου  με τους οικισμούς τους στις κοιλάδες δεξιά και αριστερά μας αντίστοιχα. Η διαδρομή κι εδώ εξίσου γοητευτική, κινούμενη ψηλά τραβερσάροντας καταπράσινες πλαγιές, όπου σέρνουν ρυάκια τρεχούμενο νερό από τις χιονούρες που λιώνουν σιγά-σιγά κι όμορφα αγριολούλουδα ξεπετάγονται παντού.

Στη συνέχεια κατηφορίζουμε στην κοιλάδα με τα γραφικά χωριά, με τα γελάδια και τα σπιτάκια με τις σοφίτες. Μετά από έναν άχαρο χωματόδρομο θα ανηφορίσουμε ως τον ξενώνα μας λίγο έξω απ’ το Μιλίσεβιτς. Είναι απ’ τους πρώτους που συνδέθηκαν στο δίκτυο του Peaks of the Balkans και αν και χρειάζεται κάποια μαστορέματα είναι σαφώς σε καλύτερο επίπεδο απ’ τον προηγούμενο και το φαγητό καταπληκτικό και πιο «ευρωπαϊκό». Το δίκτυο μονοπατιών περιλαμβάνει άλλες δύο ημέρες στο Κόσοβο, όμως λόγω έλλειψης χρόνου κι επειδή πρόκειται για χωματόδρομους, εμείς θα τις ‘κόψουμε’. Προσωπικά θεώρησα τη μοναδική διανυκτέρευση στο Μιλίσεβιτς ‘ευλογημένη’ καθώς ήταν μακριά από όλους τους θορύβους και δεν είχε Ίντερνετ λόγω βλάβης, έτσι έριξα έναν αδιάσπαστο βαθύ κι αναζωογονητικό «ύπνο του δικαίου». Αντίθετα πολλοί συνοδοιπόροι μου ξύπνησαν με στομαχικά προβλήματα, χωρίς να ξέρουν όμως αν έφταιγε η αμφιλεγόμενη διαμονή στο Ντόπερτολ, το βαρύ φαΐ του Μιλίσεβιτς, το νερό απ’ τα ρυάκια στη διαδρομή ή ποιος ξέρει τι. Κι αυτά συχνά είναι όμως σε αυτές τις πορείες.

Για την ιστορία  το Μιλίσεβιτς συνδέεται με την πόλη Πέγια (Peja) του Κοσόβου, απ’ όπου κι η ομώνυμη μπίρα, που πίναμε παντού. Διαδρομή μιας ώρας με όχημα 4x4 λόγω του δύσβατου χωματόδρομου. Γενικά οι υποδομές οδικού δικτύου σε αυτές τις περιοχές είναι πολύ χαμηλές, ακόμα και σε μέρη υψηλού τουρισμού όπως το Θεθ και τη Βαλμπόνα. Ακόμα να πούμε ότι στο Κόσοβο, όπως και στο Μαυροβούνιο, οι πληρωμές γίνονται σε ευρώ!

Μετά το Doberdoll ανεβήκαμε μια ζόρικη ανηφόρα μετά την ταλαιπωρία της νύκτας

Που μας οδήγησε στο Τριεθνές, το σημείο που ενώνονται τα σύνορα των τριών χωρών: Αλβανίας, Κοσσυφοπεδίου, Μαυροβουνίου

Ατενίζοντας την Αλβανία που αφήσαμε πίσω μας από το Τριεθνές

Περάσαμε λιβάδια με ρυάκια απ' τις χιονούρες που λιώνουν 

Βοηθήσαμε να φτιαχτεί μια γέφυρα στον δρόμο

Κάπου συναντηθήκαμε με τον σκυλάκο μας και τον ξαναχάσαμε πάλι (νομίζαμε)

Καταραμένα βουνά, γιατί άραγε;

Ο ξενώνας που μας φιλοξένησε λίγο πριν το χωριό Μιλίσεβιτς με τον γραφικό ιδιοκτήτη του τον Zeke από τους πρώτους που συνδέθηκαν στο δίκτυο μονοπατιών. Η έλλειψη σύνδεσης στο Ίντερνετ ήταν πραγματικά ...ευεργετική

5^η ημέρα διάσχισης: Από το Μιλίσεβτς (Κόσοβο) προς Babino Polje (Μαυροβούνιο) - 15 χλμ και 800 Υ.Δ.*

Η πιο ήπια πεζοπορία αυτή, που διασχίζει το πέρασμα Zavoj Pass και μπαίνει στο έδαφος του Μαυροβουνίου μέσα από άγρια δάση, αλπικά λιβάδια, ρυάκια με πλήθος αγριολούλουδα και λίμνες και καταλήγει στον οικισμό  Μπάμπινο Πόλιε (που σημαίνει ‘ο κάμπος της γιαγιάς’), ένα όμορφο μέρος με ποταμάκι, αγροτόσπιτα κι αρκετό τουρισμό, μισή ώρα απ’ την κωμόπολη Πλαβ. Εδώ διανυκτερεύουμε σε πολύ φιλόξενο οικογενειακό ξενώνα, τύπου ξύλινου σαλέ, όπου η οικοδέσποινα μαγειρεύει τα φαγητά μπροστά μας και μας σερβίρει ο γιος της. Καθαρά όλα και νοικοκυρεμένα, το φαγητό πολύ και πλούσιο, πιο ευρωπαϊκό και λιγότερο παραδοσιακό!

Αποχαιρετώντας το Μιλίσεβιτς πρωί-πρωί με τον Γιάννη να μας ακολουθεί ηρωικά πίνοντας διπλές δόσεις Ντεπόν

Αποχαιρετάμε το καταπράσινο Κόσοβο

Μικρή λιμνούλα στην πορεία

Το συνοριακό πέρασμα Zavoj Pass

Κατεβαίνοντας προς Μπαμπίνο Πόλιε

Η πανέμορφη κοιλάδα του Μπαμπίνο Πόλιε (κάμπος της γιαγιάς) στο Μαυροβούνιο με τα ωραία λουλούδια

Ξενώνας μας στο Μπαμπίνο Πόλιε

Με όλα τα καλά του Θεού

6^η ημέρα διάσχισης:  Από το Μπάμπινο Πόλιε προς το Πλαβ (Plav) του Μαυροβουνίου - 24 χλμ και 970 Υ.Δ.*

Αφήνοντας τον φιλόξενο ξενώνα του Μπαμπίνο Πόλιε νωρίς το πρωί

Όλη η ομάδα σε απαρτία με τη σημαία του επικεφαλής Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου κατά την αναχώρηση από το Babino Polje του Μαυροβουνίου

Ανανεωμένοι λοιπόν ξεκινάμε την άλλη μέρα μια ακόμα όμορφη πεζοπορία, Η διαδρομή περνά από την αλπική λίμνη Χριντ (Hridsko Jezero), που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.970 μέτρων, περιβάλλεται από πυκνό δάσος πεύκων και θεωρείται μία από τις πιο όμορφες των Βαλκανίων. Εδώ ζουν και τα γνωστά μας από τις αντίστοιχες λίμνες της Ελλάδας ‘δρακάκια’, δηλαδή οι αλπικοί τρίτωνες. Για τους ντόπιους θεωρείται «Λίμνη της Ευτυχίας», καθώς υπάρχουν σχετικοί θρύλοι ότι φέρνει καλοτυχία κι εκπλήρωση ευχών σε όσους βουτούν σε αυτήν (κάτι που στις δικές μας αλπικές λίμνες απαγορεύεται). Αποφασίζουμε λοιπόν να μην μιμηθούμε όσους βουτούν επιδεικνύοντας σεβασμό στα ζωντανά που ζουν σε αυτήν, όμως η ζωή έχει άλλα σχέδια: το drone μας αποφάσισε να ...αυτοκτονήσει στα νερά της κι έτσι βουτήξαμε αναγκαστικά, για να μην την επιβαρύνουμε περιβαλλοντικά. Η επιχείρηση «διάσωση λίμνης και drone» έληξε με τη μικρότερη επιβάρυνση για τη λίμνη και άδοξο τέλος για το drone, καθώς ούτε οι μαλάξεις ούτε το κάρπα το επανέφεραν ..στη ζωή. RIP little drone!!! Ευχαριστούμε για όσα έκανες για μας!!!

Η αλπική λίμνη Χριντ με τους τρίτωνες, τελευταία λήψη του drone μας

Ο θρύλος λέει ότι εκπληρώνονται οι ευχές όποιου κολυμπά εδώ (λες;)

To Πλαβ, όπου φτάνουμε το απόγευμα είναι μια όμορφη παραλίμνια πόλη με μαγαζιά και Σούπερ Μάρκετ κι ο καταναλωτικός δυτικός άνθρωπος μέσα μας βρίσκει τη χαρά του (έξι μέρες χωρίς μαγαζάκια!!!). Αγοράζουμε φρούτα και γιαούρτια κι αποφασίζουμε να κάνουμε μόνοι μας το πρωινό την επόμενη. Ο ξενώνας κουκλίστικος πραγματικά, αλλά μακριά απ’ το κέντρο και καθώς είμαστε πεθαμένοι στην κούραση δεν θα περπατήσουμε στην πόλη, αλλά θα αποζημιωθούμε από την πανοραμική της θέα την επόμενη. Ένα μέρος που -αν ήσουν φυσιολογικός άνθρωπος- θα άξιζε μια-δυο μέρες παραμονή να κολυμπήσεις, να περιηγηθείς στα μνημεία, να κάνεις καγιάκ, να φας πέστροφα δίπλα στη λίμνη. Οι κάτοικοι πολύ φιλόξενοι, εξωστρεφείς και ξέρουν καλά αγγλικά!

Η ομάδα φτάνει στο Πλαβ

Μια φιλόξενη μουσουλμανική μικρή πόλη, όπου επιτέλους μπορέσαμε να ψωνίσουμε φρούτα, γιαούρτια κι ότι μας είχε λείψει τόσο καιρό! 

Φτάνοντας στον κουκλίστικο ξενώνα μας στο Πλαβ

7^η ημέρα διάσχισης: Από το Πλαβ προς το Βούσανιε (Vusanje) του Μαυροβουνίου - 24 χλμ και 1450 Υ.Δ.*

Η πιο δύσκολη πεζοπορία της διαδρομής τόσο σε χιλιόμετρα όσο και σε υψομετρική όμως και απ’ τις πιο όμορφες. Καταρχάς μεγάλο μέρος της είχε θέα στο γραφικό Πλαβ, τη λίμνη και την κοιλάδα του, που μόλις αφήσαμε πίσω. Έπειτα βυθιστήκαμε πάλι σε παρθένα δάση με ποτάμια και ρυάκια. Ανεβήκαμε απότομες ανηφόρες με συγκλονιστική θέα, γνωρίσαμε πεζοπόρους από όλο τον κόσμο, διασχίσαμε πράσινες βουνοκορφές με αγριολούλουδα κι αντιληφθήκαμε την πορεία του μονοπατιού, πως κάνει έναν πεπλατυσμένο κύκλο γύρω απ’ τα καταραμένα όρη, ο οποίος για μας έμελλε να κλείσει την αυριανή μέρα.

Ξεκινώντας απ' το Πλαβ με τον σκυλάκο ετοιμοπόλεμο. Στα ζόρικα όμως θα μας αφήσει! Θα μας ξαναβρεί όμως στο Βουσάνιε, λες και ήξερε για που κατευθυνόμαστε!

Αποχαιρετώντας το Πλαβ

Μια ζόρικη κάθετη ανηφόρα μέσα στο δάσος, που θα μας μείνει αξέχαστη!

Μετά από μια πολύ κοπιαστική ανηφόρα απλώνουμε τις σημαίες μας οι τρεις σύλλογοι, μέλη των οποίων ακολουθούν τη διαδρομή, με θέα το Πλαβ

Κι ο αρχηγός χαζεύει τη θέα μοναχός -τι να του κάναμε άραγε; 😄

Όμορφα λίλιουμ σε πολλά μέρη

Περπατώντας στη βουνοκορφή

Το Βουσάνιε (Vusanje) είναι ένα πανέμορφο, παραδοσιακό αλβανόφωνο χωριό στο Μαυροβούνιο (έχει υψωμένες παντού αλβανικές σημαίες, αν και βρίσκεται σε άλλη χώρα, γεγονός που μας έκανε εντύπωση), κρυμμένο στην εντυπωσιακή κοιλάδα Ροπογιάνα (Ropojana Valley). Οικοδομικός οργασμός επικρατεί στην περιοχή, τύπου πλούσιες βίλες και μικρά ξενοδοχεία. Ο ξενώνας μας κοντά στο ποτάμι με καλές υποδομές και πλούσιο φαγητό, καλά αγγλικά και φιλοξενία όπως ταιριάζει σε μέρος τουριστικό!

Το Βουσάνιε, ένα ακόμα γραφικό αλβανόφωνο χωριό του Μαυροβουνίου. Πίσω του φαίνεται το ορεινό πέρασμα που θα μας οδηγήσει την επόμενη πίσω στην Αλβανία

Η μουσουλμανική εκκλησία του Βουσάνιε

Κοίτα ποιος μας βρήκε; Δυστυχώς μετά από την επίθεση οικόσιτων σκυλιών του Βουσάνιε αγνοείται η τύχη του! Ευχόμαστε όλοι να έχει επιβιώσει και να έχει ήδη βρει άλλους οδοιπόρους να τους προσέχει

Μαυροβούνιο πρόβατο, πολύ 'μούρη'!!!

8^η ημέρα διάσχισης: Από το Βούσανιε (Μαυροβούνιο) πίσω στο Θεθ  (Αλβανία) - 17 χλμ και 1000 Υ.Δ.*

Αποχωρώντας από το Βουσάνιε για την τελευταία πεζοπορία! Το πέρασμα φαίνεται πίσω.

Η τελευταία διαδρομή μας οδηγεί πίσω στην Αλβανία, στο Theth (από όπου ξεκινήσαμε!). Είναι μια μεγάλη και απαιτητική πεζοπορία επίσης (δεν είναι η πρώτη, αλλά είναι η τελευταία), η οποία διασχίζει ολόκληρη την κοιλάδα Ροπογιάνα, περνάει δίπλα από μια εποχιακή παγετωνική λίμνη, από τα σύνορα με τα κρυμμένα στους βράχους πολυβολεία του Χότζα (είναι εξάλλου το μοναδικό ορεινό πέρασμα προς Αλβανία απ’ αυτήν την πλευρά) και προσφέρει συγκλονιστική θέα στις κορυφές των Καταραμένων βουνών, πριν την τελική μεγάλη κατάβαση με τα ωραία πετρώματα στην κοιλάδα του Θέθ.

Λίγο πριν το τέλος πιάνει η δυνατή μπόρα που μας κυνηγούσε για μέρες. Ευτυχώς πολύ κοντά σε μικρό αναψυκτήριο για πεζοπόρους. Είναι ωραίο να πίνεις τη μπίρα σου υπό τους ήχους της βροχής ξέροντας ότι έχεις πια τελειώσει. Η ομάδα που περπατούσε 8 μέρες σε δύσκολες συνθήκες κουβαλώντας τα απαραίτητα σε ένα βαρύ σακίδιο, ενωμένη σαν οικογένεια πια, έχει λόγο να πει «Και στην άλλη με καλό!». Μικρό παράπονο που δεν ολοκληρώσαμε τα 150 χλμ, αφού θα γυρίσουμε με το βανάκι που ήρθε να μας μαζέψει τρέχοντας σαν τον άνεμο πάνω στα χαλίκια της ποταμιάς και σπινιάροντας στο υγρό χώμα προσφέροντας μια άλλου είδους …extreme εμπειρία!

Στα σύνορα Μαυροβουνίου - Αλβανίας, πουθενά δε μας σταμάτησε κανείς, αν και είχαμε όλα τα απαραίτητα έγγραφα

Η αλπική λίμνη της τελευταίας μέρας

Εδώ με ένα από τα πυροβολεία του Χότζα, είναι εξάλλου το μοναδικό πέρασμα από Μαυροβούνιο

Καταραμένα Όρη, γυρνάμε!!!

Άλλο ένα από τα πολλά πυροβολεία!!!

Απ' τα τελευταία ορεινά περάσματα της πορείας με τους Πύργους των Καταραμενων Βουνών να υψώνονται επιβλητικά

Στο κατηφορικό μονοπάτι προς το Θεθ με τα εντυπωσιακά βράχια, όπου κουρνιάσαμε υπό τον φόβο της βροχής. Άδικα όμως η πραγματική μπόρα θα μας πιάσει πολύ πιο χαμηλά και -τι τυχερούληδες- δίπλα σε μαγαζάκι με ..μπύρες!

Πεζοπορία γύρω απ’ το Θεθ  (12,5 χλμ και 760 Υ.Δ.*)

Μετά το πολυήμερο ταξίδι μια βόλτα στα τουριστικά αξιοθέατα γύρω απ’ το Θεθ επιβάλλεται με επίσκεψη στο μυθικό Blue Eye, μια στρογγυλή λίμνη με καταρράκτη, με επισκεψιμότητα ανάλογη της Μυκόνου, στα κρύα νερά της οποίας βούτηξαν μόνο οι πολύ τολμηροί της παρέας, και η διάσχιση του φαραγγιού Γκούνας και του ομώνυμου εντυπωσιακού καταρράκτη του. Στην επιστροφή περάσαμε ακόμα από τον ‘Πύργο της Συμφιλίωσης’, όπου κλείνονταν όσοι διέπρατταν φόνο ή άλλο αδίκημα, ώσπου να αποφασίσουν οι δημογέροντες την τύχη τους υπό τον φόβο βεντέτας, ένα είδος σασμού δηλαδή. Και με αυτά πετύχαμε στο χαλαρό και με πιο υψηλές θερμοκρασίες, επειδή είχαμε πιάσει πάτο στην κοιλάδα, τον στόχο των 150+ χλμ που είχαμε θέσει απ’ την αρχή!!!

Γύρω απ' το Θεθ, κάτω απ' τα καταραμένα βουνά

Καταρράκτης Γκούνας

Κάνουν ουράνιο τόξο τα νερά του

το περίφημο blue eye

Όπου γινόταν δυστυχώς το αδιαχώρητο

Αλλά κι ο φιλόξενος ξενώνας του Πετρίτ στο Θεθ είχε πολύ κόσμο -κυρίως νέα παιδιά

Δίπλα στα τουριστικά και η παραδοσιακή ζωή, ο παππούς που λιάζει το σανό, η γιαγιά με το μαντήλι, ένας κόσμος που αλλάζει ραγδαία, όπως και στα δικά μας χωριά!

Αποχαιρετισμός κι αξιολόγηση

Τις επόμενες μέρες μια μικρή στάση σε Σκόδρα και μια μεγαλύτερη στα Τίρανα κι επιστροφή στα πάτρια εδάφη με τις μηχανές στο φουλ και τις κάμερες γεμάτες όμορφες φωτογραφίες από αναμνήσεις που θα μας μείνουν για χρόνια, αλλά κυρίως από φιλίες που δέθηκαν στις συζητήσεις της πορείας, στα αστειάκια και τα πειράγματα, στις μπίρες που μοιραστήκαμε. Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου κι ιδιαίτερα τον νεαρό αρχηγό μας, Παναγιώτη Διαμάντη για τις οργανωτικές, αλλά και τις εμψυχωτικές ικανότητες που επέδειξε, την ηρεμία και τα καλό του χιούμορ!!! Άντε παιδιά, στην επόμενη με το καλό!!!

Ευχαριστούμε για όλα, Παναγιώτη!!!

*Τα χλμ κι οι υψομετρικές είναι ενδεικτικά και συνήθως αφορούν την απόσταση από ξενώνα σε ξενώνα! Κάποιος άλλος θα έγραφε διαφορετική απόσταση σε μια μέρα

ΑΡΧΗΓΟΣ: Παναγιώτης Διαμάντης (Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:   Παναγιώτης Διαμάντης, Γιάννης Βούλγαρης,  Μαρία Μετζογιαννάκη, Μαρία Βλάση

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:  

Μαρία Μετζογιαννάκη

ΒΙΝΤΕΟ: Παναγιώτης Διαμάντης

ΧΑΡΤΗΣ: Μαρία Βλάσση