Διότι
το ποτάμι δεν είναι ποτέ ίδιο, αλλά ούτε κι ο άνθρωπος.»
Ηράκλειτος
Με αυτά
τα λόγια ξεκίνησε ο Γιάννης ο Πάγκαλος την αφήγηση του για την καλοκαιρινή πεζοπορία
με Πανσέληνο στο Καθαρό. Κι έρχεται κάπως να επιβεβαιωθεί η ρήση, καθώς πολύ
σύντομα, στις 18 Οκτωβρίου 2026, ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου κλήθηκε
να επαναλάβει την πεζοπορία του καλοκαιριού, προκειμένου να βρούμε τη μασκότ μας,
το μικροσκοπικό μας παπάκι, που (ξε)χάσαμε τότε. Άλλη εποχή ωστόσο, άλλοι
άνθρωποι και λίγο μεγαλύτερη –ειν’ αλήθεια- διαδρομή, ώστε να ταιριάζει στις καιρικές
συνθήκες της εποχής, που είναι η ιδανικότερη για πεζοπορίες.
Τέλος ανηφόρας στην Πλατιά Κορφή για την ομάδα κι επανασύνδεση με το παπί μας (στο κολονάκι)
Ξεκινάμε
λοιπόν περίπου είκοσι νοματαίοι, δυνατή και πολυεθνική ομάδα, πιο χαμηλά από την καλοκαιρινή αφετηρία,
από τον δρόμο Κριτσάς - Καθαρού στο ύψος, όπου βρίσκεται το εκτροφείο για
πέρδικες του Κυνηγετικού Συλλόγου. Αρχικά από χωματόδρομο, γεμάτο κολύμπες απ’ τις
πρόσφατες βροχές, που μας φέρνει δίπλα σε σύγχρονα μαντριά κι έπειτα όλο
ανηφορικά από τα όμορφα τα παλιά τα καλντερίμια, με τα οποία είναι γεμάτη όλη η
περιοχή. Ελίσσονται αυτά ανάμεσα από πρινόδασος ως επί το πλείστον κι όπου αυτό
αραιώνει μας αφήνει να κουτσο-ατενίζουμε τη θέα στον κόλπο του Μεραμπέλλου.
Γεμάτες οι κολύμπες από τις πρόσφατες νεροποντές στον χωματόδρομο
Στα όμορφα καλντερίμια της περιοχής μέσα στο πρινόδασος
Οι εικόνες
είναι γνωστές: κοπάδια αιγοπροβάτων που κουδουνίζουν εδώ κι εκεί, καμιά παλιά
ξεχασμένη αγροικία ή μαντριά χωμένα μέσα στα δέντρα, οι γνωστές μας οι πηγάδες
τίγκα στο νερό. Ωστόσο η φύση είναι διαφορετική πια: βρύα έχουν καλύψει τα βράχια,
τα πρώτα αγριόχορτα (καλλίτσες και ραδίκια) αρχίζουν να κρυφο-προβαίνουν, που
και μανιταράκι κάνει την εμφάνισή του, οι ασφένδαμοι τείνουν να κιτρινίζουν
(αργότερα θα πάρουν το κοκκινωπό τους χρώμα που ομορφαίνει το φθινόπωρό μας)
και τα πανέμορφα μικροσκοπικά λουλουδάκια της εποχής: κολχικά, κρόκοι και
στερνμπέργκιες έχουν ξεμυτίσει κατά συστάδες. Δεν χορταίνεις να τα κοιτάς όλα
αυτά.
Βρύα έχουν ήδη καλύψει κάποια περάσματα με υγρασία
Παλιά μαντριά
Πολλές πηγάδες
Κοπάδια αιγοπρόβατα ξεπροβάλουν στο δάσος
Βγήκαν και τα πρώτα μανιτάρια. Εδώ geastrum αριστερά (το άστρο της γης) και το μικροσκοπικό lepista nuda με το έντονο μοβ χρώμα
Κολχικό, όμορφο μικροσκοπικό, λουλουδάκι της εποχής και κάτω μια 'οικογένεια' στενεμπέργκιες
Κάποτε
θα φτάσουμε και στο ύψος, όπου θα θαυμάσουμε το οροπέδιο του Καθαρού με τις ψηλές
κορφές της Δίκτης από πίσω! Λίγο ακόμα μας έμεινε για την κορυφή των
Ανεφαλάκκων (1.512 μ) κι αυτή η ανηφόρα δε λέει να τελειώσει. Θα ανέβουμε από
έναν πόρο ανάμεσα στα βράχια, που μας είχε δείξει ο Λεωνίδας το καλοκαίρι. Ώσπου
να σκαρφαλώσουμε όλοι,-να!-, μαθαίνουμε τα νέα: βρήκαν ήδη το παπί χωρίς πολύ
ψάξιμο τελικά. Θυμόταν ο Γιάννης που το είχε στήσει για φωτογράφιση κι εκεί
γύρω το εντόπισε η Δέσποινα, λίγο ξεγανωμένο είναι αλήθεια, αλλά μια χαρά,
έτοιμο για νέες περιπέτειες!
Η ομάδα χαζεύει τη θέα ανεβαίνοντας
Ομαδική με φόντο τις κορυφές της Δίκτης
Δίκτη και οροπέδιο Καθαρού
Η γνωστή αγροικία στα ριζά των Ανεφαλάκκων
Σύντομη στάση πριν την κορφή
Πηγάδες συλλογής νερού στη μέση μέση
Κρυφοκοιτάζοντας το Καθαρό, θέα απ' τον πόρο προς την κορφή. ΚΑΤΩ: φωτογραφίες απ' το πέρασμα αυτό
Η Δέσποινα βρήκε το παπάκι!!!
άλλες αγροικίες στο διάσελο ανάμεσα στις δυο κορφές
Θέα από τους Ανεφαλάκους σε όλο τον κόλπο του Μεραμπέλλου
Πλατιά κορφή με το τριγωνομετρικό της
Επιστροφή από τη γνωστή "στάση-ποδήλατο"
Πολύ καλή σηματοδότηση από τη ΔΑΕΑΝ και τον Γιώργο Ανδρουλάκη
Η κορφή
ωστόσο μας περιμένει κι όταν φτάνουμε καθόμαστε να αγναντέψουμε τα παράλια,
αλλά και για λίγο κολατσιό κάτω απ’ τις ζεστές ακτίνες του ήλιου. Στη συνέχεια
κατεβαίνουμε τον αυχένα προς την Πλατιά Κορφή (1.489μ) κι αφού την κατακτήσουμε
κι αυτή, κατηφορίζουμε πάλι προς τα κάτω ακολουθώντας, όπου μπορούμε άλλο
μονοπάτι. Φτάνουμε ξεθεωμένοι στα αυτοκίνητα, γιατί η διαδρομή μας βγήκε κάπως
μεγάλη: 18,5 χλμ και 890μ. υψομετρική
(!) –ούτε Ψηλορείτης να ‘τανε! Όμως η ομάδα ήταν δυνατή κι αξιόμαχη και τα
μόνα παράπονα που ακούστηκαν ήταν, γιατί αρχίσαμε κάπως να πεινάμε όλη μέρα
πάνω-κάτω. Ευχαριστούμε τον αρχηγό μας,
Γιάννη Πάγκαλο, καθώς και το παπάκι μας για την τόσο χορταστική διαδρομή
και περιμένουμε την επόμενη με ανυπομονησία!
Το "αίτιο" της σημερινής πεζοπορίας κουρνιάζει ξένοιαστο στη χούφτα του αρχηγού
No comments:
Post a Comment